Yavaş yavaş okudum, belki hiç bitmesin diye belki de çok aklı başında kalmam gerektiği için. Adeta bir çözümleme yapar gibiydim bazen de o beni çözdü. Virginia'nın Kendine Ait Bir Oda adlı eserini çok sevdiğim için acaba bir hikayeyi nasıl anlatıyor, diye merak etmiştim ve sonunu düşünürken o kadar güzel anlatmış ki bu hikayeyi. Aslında hikayeyi de değil, karakterleri anlatmış ve bu benim en sevdiğim şey. Herkes okuyamaz, diye düşünüyorum onu. Okuyan da herkes olmaz.
4/10
2026 14. kitabı
Merhabalar,
Bu sefer kitapla alakalı bir inceleme ve değerlendirme yapmaktan ziyade ilk defa Virginia Wolf okuyacaklara minik bilgilendirme ve uyarılarda bulunmak istedim.
1-Öncelikle, yazar bilinç akış tekniği ile yazıyor ve 210 sayfalık bu kitapta sadece 1 günde yaşananlardan bahsediyor. Süreç şöyle, en basit örnekle anlatıyorum, mesela yolda yürürken aklımıza bir şeyler geliyor ya, kendimizi düşünüyoruz, kafamızdan geçenler oluyor, yolda birisini görünce fikirlerimiz ona kayıyor, bilinç akışı bu. Aslında kafamızdan geçenlerin bir anlatısı. Günlük hayatımız süregelirken.. Yazar bu tekniği kullandığı ve insan kafasındaki fikirler sürekli değiştiği için, oluşturulan karakterlerin fikirleri sürekli bir devinim halinde ve anlatı bir karakterin bilincinden diğer karakterin bilincine hızlı bir şekilde geçebiliyor.
2-Dolayısıyla kitabı okurken sakin kafayla ve çok acele etmeden okumanızı tavsiye ediyorum.
3-Dili güzel, yer yer bir delinin kafasındaymış gibi hissettiğiniz ve bağlayamadığınız olaylar oluyor ama sakince okursanız farklı bir deneyim olacaktır diye düşünüyorum.
4-Son olarak karakter sayısı çok fazla. Bu karakterlerden, Clarissa Dalloway, Richard Dalloway, Peter Walsh, Sally Seuton, Hugh Whitbread, Miss Killman, Septimus Warren Smith, Lucrezia/Rezia Warren Smith ve William Bradshaw baskın olanlar. Bunlara dikkat ederseniz, okumanızda kopuşlar en aza indirgenmiş olur.
İyi okumalar diliyorum.
Sevgiyle kalın.
Sarmaşık·200 syf.·Edebiyat
10/10
2026 7. kitabı
Bazen yalnızca bizim için önemli bir günün sabahında; kalabalık bir caddenin kaldırımında; aceleci insanların topuk tıkırtıları, aheste insanların fısıltıları ve sinirli otomobillerin homurtuları arasında yolu adımlara emanet ederek tanıdık bir adrese doğru yürürüz. O sırada; geçmişten alelade bir anı zihnimizde oynamaya başlar ve bundan sonra hiçbir günün hayal tozuna bulanmış o günlerden daha gerçek olamayacağını fark ederiz. Gerçekten yaşadığımız o anlardan bugüne ne değiştiğini aramaya başlarız; nice görüntü ve ses içinde; anılar, insanlar ve söyledikleri sıralanmaya başlar ve değişimin bizimle ilgili olduğunu hissettirir. Yapmadığımız seçimlerin ağırlığı zihinden tüm bedene yayılırken birden şimdinin kendini hissettirdiği yüksek bir ses duyarız. İşte o zaman zihin "böyle olması gerektiğini" hatırlar ve biz, biz dışında bize ait olduğunu düşündüğümüz yeni olan her şeyi sevmeye çalışırız. Mrs. Dalloway gibi.
Kısacası bugün geçmiş ile, hayal gerçek ile sarmaşıktır. Hatta hayal ve gerçek öylesine sarmaşıktır ki bazen gerçekleri açıkça görmek insanın hayallere sığınmasına sebep olur. Ne zaman ki hayallerin yok olacağını ve o açık çirkin gerçeklerin kalacağını hisseder insan o zaman ölümü seçebilir. Septimus gibi.
Septimus ölür ve Clarissa Septimus'u içten içe tebrik eder. Çünkü Septimus gerçeği seçmiştir. Clarissa ise yaşamaya devam eder. Çünkü parti devam etmelidir.
Çok zorlanarak okuduğum bir kitap oldu. Bilinç akışı tekniğini okuya bilmem biraz zormuş onu anlamış oldum .
Kitabın konusu “Mrs. Dalloway çiçekleri kendisinin alacağını söyledi “ meşhur cümle ile başlar. Mrs. Dalloway in davet verdiği bütün bir gününü anlatıyor. Bilinc akisi sayesinde zihinden zihine geçiş yapiliyor. Karakterlerin hem ic dünyalarını hem dış dünyayla bakışlarını ustalıkla anlatmış.
Fakat ben okurken anlamakta zorlandım. O yüzden fazla yorum yapmak istemedim .
Kitapta dikkatimi çeken güzel bir cümleyi bırakacağım sadece
insan böyle bir dünyaya çocuk getirmemeliydi. İnsan ıstırabı sürdüremez ya da sürekli duyguları olmayan, iç yalnızca geçici heves ve gururdan ibaret, bir oraya bir buraya dönen bu şehvetli hayvanların soyunu çoğalmazdı.
Virginia Woolf’tan okuduğum ilk kitap oldu. ‘Bilinç akışı tekniği’ ne demekmiş kitabı okurken anladım tam olarak :) Karakterden diğer karaktere, sahneden diğer sahneye geçişleri kavramaya çalışırken bi baktım, kitap bitivermiş. Sizi önüne katıp götüren sel gibi. ‘Zenginler de varoluş sancısı yaşar’ diyebilir miyiz :) En çok da Septimus’un ‘deliliğini’ sevdim bu metinde. Hayran olunası bir kitap mı derseniz elbette hayır ama Woolf okumak bir keyifti gerçekten.
Tüm mesele bir kadının, kadın olarak varolabilmesi.. Zaman ve mekan konusunda koplukluklar olmasına rağmen karakterlerin düşünce akışı en ince ayrıntısına kadar verilmiş.V. Woolf bilinç akışı tekniğini kullanan bir yazar olduğunu sonuna kadar eserinde bunu hissettirmiş.