Onun gözyaşları neden bana sıkılan binlerce kurşuna bedeldi?
"Bitsin istiyorum artık," diye mırıldandım. "Huzur istiyorum."
Savaşarak büyümüştüm ben. Hiç sakin, huzurlu bir hayatım olmamıştı. Hiç rahat uyku çekmemiştim, hiç başımı yastığa koyduğum an uykuya dalmamıştım. Endişe, korku, huzursuzluk hiç eksik olmamıştı içimden.
Adalet yoksa, aramak zorundaydık.
Çocuklar çığlık atamıyorsa biz bağırmalıydık.
Çocuklar susuyorsa biz haykırmaylıydık.
Ama herkes kendi kapısını kapatarak duymamayı, susmayı tercih etti. Herkes gördü, kör taklidi yaptı. Herkes bildi ama asla kavrayamadı. Çünkü kendi başına gelemeden asla anlayamazdı. Empati yapacak kadar da insan olamadı.