Merve Gül Seçgin
@mrvglsgn
Çünkü hep yeryüzünden çok gökyüzüne ait hissettim..
sınıf öğretmeni
319 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Okudum bitti köşemizde bugün Çalıkuşu var. bu kitap için yerli Jayne Eyre diyebilirim. Ki ben onu da çok severim. Güçlü kadın karakterleri okumak hoşuma gider. Sırf güçlü görüneceğim diye acısını bazen kendinden bile saklayan kadınları yakın bulurum kendime ama kendimce öğrendiğim bir şey oldu: Acı saklanılması gereken değil, yaşanılması gereken bir haldir. O yüzden duygularını görünür kılmak bir kadını ya da erkeği güçsüz kılmaz, sadece insan olduğunu hatırlatır. Ki bazen güçsüz de olabiliriz, insan buna da izinli olmalı. Doğamızın gereği olan şeyleri kendimizden men ederek aslında farkında olmadan en çok bizi biz incitiriz. Çalıkuşunun hikayesi biraz da böyleydi bence, kendini acı çekmekten bile men ederek sürgüne yollamak!. Ama bir şeyi yok saymak onun olmadığı anlamına gelmiyor ya hani, tam tersine yok saydığımız şey içimizde her geçen gün büyüyerek daha da derinleşebiliyor; daha da onulmaz yaralar açabiliyor. Feride için de biraz böyleydi. Evet bu aslında bir yol hikayesiydi ve yol hikayeleri insanı büyütür, pişirir, olgunlaştırır. Bu yüzden karakterimizin değişimini izlemek mümkün hale geliyor kitapta. Neyse ki tüm acı deneyimlere rağmen kitap güzel bitiyor ve bana göre hak edilmiş bir sonla bitiyor… Yoksa okuyucular olarak bizler, insanlara olan güvenimizi toptan kaybedebilirdik. Yazıldığı dönemi yansıtan sıcak, samimi, yer yer rahatsız edici, yer yer üzücü ama kesinlikle realistik ve ayakları yere sağlam basan bir kitaptı. 
Çalıkuşu 
Reşat Nuri Güntekin
Çalıkuşu Reşat Nuri Güntekin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okudum bitti köşemizde bugün Bab-ı Esrar
isimli kitap yer alıyor. Kitap Ahmet Ümit tarafından kaleme alınmış bir eser, dili oldukça akıcı, okurken sizi yormuyor. Polisiye tarzın dışında mistik tarafı oldukça yüksek bir kitap. Bunu bilerek bu kitabı okumak daha doğru olacaktır diye düşünüyorum çünkü aksiyon odaklı başladığınızda istediğiniz şeyi karşılamayabilir.
Olay, Konya’da geçiyor ve kitap Mevlânâ-Şems ile içiçe geçen bir olay örgüsü sunuyor bize. Aslında yazarın yapmaya çalıştığı şey oldukça anlamlı fakat yine de hikayeyi okurken tam oturmamış, sanki biraz ham kalmış hissiyatına kapılmaktan kendimi alamadım. Daha önce Mevlânâ ve Şems odaklı ya da ilahi aşk odaklı kitaplar okumuş biri olarak buradaki anlatımı yavan bulduğumu söyleyebilirim yine de Ahmet Ümit okumayı sevenlerin şans vermesi gereken bir eser olduğunu söyleyebiliriz. Ayrıca polisiye okumayı seven bir okursanız ve nabzı yüksek bir hikaye ararsanız Fransız yazar Grange’nin kitaplarına göz atmanızı da tavsiye ederim… Bunu da hap bilgi niyetine verdim gitti..:) 
Bab-ı Esrar 
Ahmet Ümit
Bab-ı Esrar Ahmet Ümit
#okudumbitti köşemizde bugün #simyacı yer alıyor. Simyacı #paulocoelho tarafından kaleme alınmış ve hemen hemen herkesin bilip severek okuduğu bir kitap… Kitap, bir yolculuğu anlatıyor… kahramanımız kendi kişisel menkıbesini gerçekleştirmek için yollara düşüyor.. üstelik gördüğü bir rüyanın peşine takılıp gidiyor, bir hayalin bir amacın peşine… cesaret isteyen bir eylem değil mi, herkesin kalkışmayacağı türden.. bu yüzden hem evrenin dili hem de kendi kalbinin sesi ona açılıyor ya.. kahramanımız bir hazinenin peşinde koştururken asıl hazinenin kendini bulmak olduğunu öğreniyor.. bütün yolculuklar önce kendimizedir ve tüm yolculuklar döngüseldir, başladığın yere geri dönmek üzeredir… kitapta da böyle oluyor kahramanımız başladığı yere geri dönüyor ve aradığı hazinenin aslında o ilk yerde olduğunu görüyor.. peki neden o zaman o kadar yolu tepti ve sonrasında geri döndü? Çünkü yaşamda bazı sırlar insanlara hak edişle açılır… bazı şeylere kavuşmak için hak edişinin oluşması gerekir… kahramanımız da hazineden önce kendini bulmalıydı yani en kıymetli şeyi… buldukları yanında hazine sadece küçük bir ödül olarak kaldı… ve tam hazinenin yokluğuna inandığında evren kazandıklarıyla birlikte hazinesini de cebine koyuverdi… Evrenin espri anlayışı da buydu… aslında hepimizin hayatı bir yolculuktan ibaret ve hepimizin kendi kişisel menkıbeleri var.. insan olmak kendini bulmakla başlayan bir yoldu… ve kitapta anlatılan yolculuğu her birimiz kendi hayatlarımızda yaşıyoruz.. farkında olsak da olmasak da, hepimiz birer simyacı adayı olabiliriz… 
Simyacı 
Paulo Coelho
Simyacı Paulo Coelho
#okudumbitti köşemizde bugün #palyaçoçiçekleri yer alıyor.. Kitap #osamudazai tarafından kaleme alınmış, okuması kolay, kısa bir kitaptı.. Yozo karakteri merak uyandırıcıydı. Bu yüzden yazarın “insanlığını yitirirken” isimli kitabını okumak kaçınılmaz hale geldi benim için. Çünkü Yozo karakterinin asıl hikayesi o kitapta anlatılırken bu kitap karakterin yaşamından kısa bir kesite yer veriyor. Dolayısıyla karakterdeki donukluğu yaşamla ters düşüşünü, boşluğunu hissedebiliyorsunuz ama anlamını bilmiyorsunuz.. Bu duygusuzluğun kaynağı nedir belirsiz. Bu soruların cevabı için diğer kitabı okumak gerekiyor. Dahası karakterle çok örtüşen bir tarzla hareket eden yazar da oldukça dikkat çekiciydi.. Aynı umursamaz ve dalga geçici tavır yazarda da görünüyordu.. Bu da Yozo karakterinin gerçekten de yazarın bir aynası olduğu gerçeğini kabul etmenizi sağlıyor.. Zaten yazarın yaşamının son bulma hikayesini öğrenince her şey yerli yerine oturuyor.. Evet kesinlikle okunabilir bir kitap karakterlerin üzerinden anlatılan yavanlık sizi rahatsız edebilir. Bu kötü bir şey değil bence.. Bazen bir şeylerin değişip dönüşmesi için rahatsız olmak gerekiyor.. Aslında rahatsızlık hissi insana en çok hizmet eden dürtülerin başında geliyor fakat nasıl kullanacağımızı bilirsek... Bizi rahatsız eden şeyleri dikkate alıp kökenine inmeyi denersek dönüşümümüzü başlatabiliriz. Bu tarz kitapları bu anlamda da oldukça faydalı buluyorum. Bu arada sadece Yozo değil kitaptaki diğer karakterler de daha derin bir şekilde okunup anlaşılmayı hak ediyor bence.. Öyleyse devam… 
Palyaço Çiçekleri 
Osamu Dazai
Palyaço Çiçekleri Osamu Dazai
#okudumbitti köşemizde bugün #beyazgeceler var. Yani canım Dostoyevski amcamın kaleminden çıkma bir eser daha… Kitap dört beyaz gecenin bir insanın yaşamına nasıl dokunduğunu anlatıyor. Ana karakterimiz kendisini hayalperest olarak tanıtan bir adam. Ama bu hayalperestlik en uç noktaya eriştiği için sadece kafasının içinde yaşayan bir adama dönüşmüş… İnsanlarla iletişimi yok denecek kadar az olan, değişik bir karakter yani.. İşte bu adam bir gün bir kadınla karşılaşır ve hikayesindeki dört beyaz gece yaşanır.. O vakit anlar ki yaşam hayal kurmanın çok daha ötesinde, kalbinde hissetmek ve zihninde kurmaktan daha gerçek bir şey olmalı.. Yaşama anlam katan dahası bize yaşadığımızı hissettiren şey duygularımız ve o duygularla ne yapabildiğimiz yani eylemlerimizmiş.. Kalbin ne kadar hızlı atabilirse, kalbini sevgiye ne kadar açabilirsen işte o kadar yaşadığını hissedermişsin ve hissettiğinle ne kadar hareket edebilirsen o kadar yaşamın içinde ilerlermişsin.. Bu durum ise insanın yaşamındaki en kalıcı izleri oluştururmuş… Tüm bu anlattıklarımı kahramanımız o dört gecede deneyimliyor.. Aşk güzeldir, sevmek çok güzeldir ama kimse size acısız olduğunu vadetmez… Yani aşk diyor ki sana gül bahçesi vadetmedim… Ki vadetse bile gülün dahi dikeni vardır… Acısız bir ihtimali kovalamak ya da acıdan kaçmak demek bir yerde yaşamı ıskalamak demek değil midir…
Kahramanımızın karşısına çıkan kadına gelecek olursak zaten yaralı bir kadındır. Bu dört gecede kadın asıl sevdiği adamı beklerken hem kadının hem de kahramanımızın hikayesini öğreniriz. Kadın sevmektedir ama henüz çok genç ve toydur. Kitapta kadının sevdiği adamın geleceğine dair umuduyla bu umudunun tükenişi arasındaki duygusal gelgitlerini okuruz. Aynı zamanda bu iki durumun kahramanımız üzerindeki yansımalarını izleriz.. Her iki
