İnsanları olduğu gibi kabul etmek yerine sanki boş bir deftermiş gibi çizip karalıyorlardı. Oysa insan bir romandı, insan bir hikayeydi ve geri kalan herkes okumakla yükümlüydü. Herkesin kaygısı bir insanı anlamak olmalıydı, değiştirmek olmamalıydı.
Reklam
“Görünmeyen ve ebedi olan hayali şeyler, görünüp sonradan kaybolan gerçek şeylerden çok daha güzeldi.”
Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
“Galiba bazı öykülerin anlatılması gerekmiyor.”
* Bir eksiklik var sanki üzerimde
Yokla yüreğini
Yoksa sende mi kaldım...
* Ben seni
Bir kulun ebedi ibadetinin mükafatı olan
Cenneti kadar hak ediyorum
Sen kiminle günah işliyorsun?
* Üzülme;
İyi bir terk ediş,
Kötü bir ihanetten iyidir...
* Sen boğazımda kalmış bir yaşamı
Yutkunabilmem için bir yudum su’sun.
Gelmiyor, öldürüyorsun...
* Memleket hasreti gibisin sevgilim
Kapı ağzında,
Pencere kenarında seviyorum seni
Dokunmadan, fotoğraflarla..
*
Șair haklı çıksın istemezdim
Fakat;
“Korkunç Özledim Seni”…
*
