Seval Or
@msor89
7 Ekim 1989
10 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Mutsuzluk. Bu dünyada birçok mutsuz insan… hayır, bu dünya mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam herhalde. Yine de utanç duymadan “topluma” gösterebilecekleri sefaletlere sahiplerdi. “Toplum” ise onların bu gösterisini hemen anlar ve onlara sempati duyardı. Öte yandan benim mutsuzluğumum tamamen kendi suçluluğumun ürünüydü, bu yüzden başvurabileceğim kimse yoktu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Beni dilsiz bırakan vahşi, eski bir korku. O gece saçlarım ağarmaya başladı. Her şeye olan güvenimi kaybettim. Herkesten şüpheleniyordum. Dünyanın işleyişinde tüm umut, sempati ya da neşe kavramlarına sonsuza kadar yabancılaştım. Bu gerçekten hayatımda belirleyici bir andı. Sanki kafam yarılıp açıldı ve o andan itibaren insanlarla kurduğum herhangi bir etkileşim, o yaranın acımasına neden oldu.
...Tanımadığım bir şeyler çalıyor. Hoşuma gidiyor. Çünkü artık sırf tanıdık geldiği için izleyemediğim filmler, bakamadığım fotoğraflar, dinleyemediğim şarkılar var. Eskiden yoktu. Temas ettikçe hepsi anlamlarının ötesinde başka anlamlara bürünüyorlar.
Vücut vs Ruh
...Etle tırnağı ayırırcasına acı veren o gidiş olmasaydı,bu aşk, aşk olmayacaktı aslında. Aziz Bey mecnuna döndü,daha çok gençti.Bundan daha büyük bir acı olamayacağını,sokaklarda Maryam'ın adını sayıklarken ölüp gideceğini sanıyordu.Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır.Ne çok ister insan kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz.Ruh, başına kara bir hâle takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar.
"ne güzel yangındı o yangın
herkes yeniden yaşadı ve unuttu
yaktığımız mutluluğu unutma"
