İnsan, her şeyi kaybedince elinde kalan son şey için umutsuzca mücadele eder.
Yaşamak belâlı bir hâl alırken
acıyla doluyor günlerin sarnıcı
Karanlık ve hantal gövdesiyle
çöküyor omzumuza günlerin kahrı
Yaşanan paylaşılmaktaysa eğer
doğa da kurtulur suskunluktan
ve katılır bizimle birlikte
hayatın savunulduğu kavgaya
Sayfa 469
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Ben sadece ölen babamdan ileri
doğacak çocuğumdan geriyim
ve bir kavganın adsız neferiyim…”
Umut, kavuşmaktır. Bu umut her şeyi yok eder. İstek artar. Mücadele için. İnsan alışırmış her şeye ve en va-hime. Her alışmak aslında biraz daha yabancılaşmak kendine. Özden daha çok kopmakmış. Kimim ben?
Büyük bir savaş görmüş hiç kimse, artık görmemiş gibi yapamazmış. Bir savaştan çıkmış hiç kimse, artık aynı kişi olamazmış. Kazanmak kaybetmek gibi olaylar komple yalanmış. En önemlisi, "Ben elimden geleni yaptım" kadar güzel cümle yokmuş, tam buradan devam edeceğiz Osman.
"(...)Eğer şeytanla savaşırsan, şeytan olup çıkarsın."
"Belki de şeytanla kapışmak için şeytan olmak gerekiyordur," dedim. "Ama bu savaşın sonunda," dedi, "geriye kalan şey sadece şeytan olmaz mı Bathsheba?"
