Munzeva
@munzeva
12 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Romanın en başında fred'in halasının onunla ilgili söylediği bi söz var. Resmen hikaye boyunca fred'in eylemlerinin ve gelişen her şeyin özeti. Ama yıllar geçtikten sonra bu detayı ancak anlayabiliyorsunuz. Öyle muazzam bi analiz öyle muazzam bir karakter örgüsü. Elini uzatırsan değeceğin kadar gerçek! Bu arada, uzaktan bakan için bu bi aşk cümlesi gibi gözükebilir ama fredin halasının o mağlum sözünü ve psikoloji hakkında az çok bir şeyler bilseniz bu söz size ayazda kalma hissi yaşatır, sadece ürkütür :)
Reklam
Sonunda çıldırdım.
Puan vermedi
Ya kaç zamandır, bana ne, boşver, dedim dedim geçiştirdim ama sonunda bi post tepemin tasını attırmayı başardı. Açıcam ağzımı yumucam gözümü modunu açıyorum artık yeter. Cidden yeter yani, bu kadar bariz ortada olan bir gerçeğin hala görülmeksizin savunulması normal değil, geçiştiremeyeceğim artık.
Ben bu seriyi ilk kez lisede, henüz basılmamış bir kuruyken wattpadde yayınlandığı bölümler kadarıyla okumuştum, geçen yıl son kitabı çıkınca da finalde ne oluyomuş diye merak ettim, kaldığım yerden devam edeyim dedim ve yıllar önce wattpadde okuduğum kadarının 2. kitabın ortasına kadar olduğunu tahmi ederek ikinci kitaptan başladım. Allahım yarabbim ergenliğimde nasıl bir rezilliği okuduğumu fark etmem bir yana okudukça kriz geçirdim. Ve nitekim benim sabrımın tasını taşıran post da tam da bu kriz geçirme sebebimle bağlantılıdır, bakın; bahsi geçen postta kurgu için "yok işte bu bi kurban ile katilin psikolojisini okuyucuya aktarma eseriymiş de, içindeki bütün o aşağılamalar, edizin kötü muameleleri ondanmış da öznur bunu bize çok gözel yansıtmış da..." argümanları sunuluyordu. Bakınız efenim, bu seri daha wattpadde amatör teri ile ergen kılları ıslanan bir kurgu iken yazar ve çevresi tarafından defaatle "bir kurban ve katilin cinayeti çözme yolculuğu" olarak tanıtıldı. Öznur mütematiyen 2. kitabı wattpaddeki halinden düzenleyip (ve ekleme yapıp, evet. ciddi farklılıklar katan yeni detaylar var) bastırana kadar kurgunun konseptinin bu olduğunu söylüyordu! Sürekli "yok işte cinayet çözülecek bekleyin falan filan"larla okuyucuyu yıllarca bekletti bu kişi ve sonradan Veyl yayınlandığında üstteki postta iddia edilen mevzu başladı. Bu kurgu SONRADAN psikolojik bir konsepte evrildi SONRADAN. Hatta öyle ki, ben veylin basıldığı yıl meraklanıp ilk kısımlarını okudğumda bu kurgu
Eskiden, çocukken safi can sıkıntisından ağaçların yapraklarını koparırdım. Umursamazdım o ağaçların emeğini, çabasını, o yaprağı oluştururkenki amacını. Şimdi oturduğum toprakta önüme incecik bi daldaki kuru, sıcaktan yanmış bi yaprak uzandığı halde onu koparmaya kıyamıyorum. İnsan yaşadıkça, acı ona çarptıkça, o acı ile emeğin ne zorluklarla ve uğraşlarla var edilmeye çalışıldığını öğrendikçe kıymet denen o görünmez ama gerçek kavramı anlıyor. Öğrendikçe öğreniyor.
Hayatında ilk defa başka bir insan olma özlemini duydu. Hiç bilmediği bir içkinin susuzluğu gibi bir duygu. Değişebilmek. Kendinin bile tanıyamayacağı yeni bir varlık olmak.
Reklam