Senin kuşların olurdu mevsimi yolculuklara çağıran
İçli taşra kızların, gizemli eviçleri
Kapıların olurdu korkudan çok denizlere açılan
O denize açılan ellerin nerde şimdi
"Lâkin şu mektep kokusu yok mu? Onu çocukluğunun rüyasına çekiyordu. Bu nasıl koku ya Rabbi? Kitap, ümit, düşünce, arkadaşlık sanki bir kabın içinde bir arada ezilmiş de havaya serpilmişti. Ana kucağı, düşünme gururu, Allah sevgisi hep onda birleşmişlerdi. "