Güneş batar, Gece hizmet eder.·406 syf.·Duygu ve Düşünce
9/10
2026 74. kitabı
Selam! Beni çok gururlandıran bir kitapla birlikteyiz bu gün.
Övgü Deveci Safi'nin Hainin Mührü kitabını okurken hissettiğim ilk şey heyecan ve merak kadar, garip bir şekilde gururdu. Çünkü bu kitabın ortaya çıkabilmesi için verilen emeği az çok biliyordum ve sayfalar ilerledikçe o emeğin her satıra sindiğini görmek beni mutlu etti. Daha ilk sayfalarda Derin Deniz'in uğultusu insanı içine çekiyor. Deniz burada yalnızca bir fon değil; yaşayan, öfkelenen, hatırlayan ve unutmayan bir güç gibi. Zaten kitabın açılışında da bunu hissediyoruz. Açgözlülüğü yüzünden dünyasını tüketen insanlığın ardından deniz yükselmiş, eski dünyayı yutmuş ve geriye İkinci Dünya denilen yeni bir düzen bırakmış. Bu başlangıç bana özellikle çok çarpıcı geldi çünkü klasik bir kıyamet sonrası hikâyesi okumuyordum. Doğa burada felaketin kurbanı değil, bizzat cevabıydı.
Kitabın konusu ilk bakışta oldukça basit görünüyor. Her biri farklı amaçlara, farklı korkulara ve farklı umutlara sahip beş genç, varlığı bile kesin olmayan Gizliman'a ulaşmaya çalışıyor. Fakat hikâye ilerledikçe aslında bunun bir yolculuk romanından çok daha fazlası olduğu ortaya çıkıyor. Çünkü yol boyunca yalnızca denizle, düşmanlarla veya sistemle değil, kendi içlerindeki umutla da mücadele ediyorlar. Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan temel düşünce şu oldu: Hainin Mührü, umut bir insana en fazla ne yaptırabilir sorusunun cevabı.
Distopya türünü seviyorum ama son yıllarda çıkan birçok distopyanın aynı hataya düştüğünü düşünüyorum. Düzen kötüdür, kahraman bunu fark eder ve birkaç bölüm sonra isyan başlar. Oysa gerçek hayatta hiçbir şey böyle işlemez. İnsanlar önce izler, sonra düşünür, sonra sorgular. Rahatsızlık büyüdükçe öfkeye dönüşür ve ancak o noktada harekete geçerler. Hainin Mührü'nün en başarılı olduğu noktalardan biri de
Tutunamayanlar’ı ikinci kez bitirdim. İlk okuyuşumun üzerinden yıllar geçti. O zamanlar yirmili yaşlarımın başındaydım. Şimdi ise otuz yaşıma yaklaşırken tekrar okudum. Ve dürüst olmak gerekirse aynı kitabı okumadım. Çünkü kitabın kendisi aynı kalsa da onu okuyan kişi aynı değildi.
İlk okuduğumda zorlanmıştım. Karmaşık gelmişti. Uzun cümleler, bitmek bilmeyen düşünceler, kimin konuştuğu belli olmayan bölümler… Daha çok kitabın yapısıyla uğraşmıştım. Bu kez yapıya değil insanlara takıldım. Daha doğrusu Selim’e.
Selim Işık hakkında ne hissettiğimi hâlâ tam olarak açıklayamıyorum. Çünkü bir noktada onu anladım, bir noktada ona kızdım. Bazen ona sarılmak istedim, bazen de omuzlarından tutup sarsmak. Ağzının üstüne bir tane çarpıp ne yapıyorsun sen diye bağırmak. Bazı bölümlerde onun acısını hissettim, bazı bölümlerde kendine ve çevresindekilere yaptığı haksızlıklara öfkelendim. Kabul ediyorum birazcık toksik bir karakter selim.
Ama onu bu kadar gerçek yapan şey de bu bence. Çünkü Selim sadece anlaşılmamış bir insan değil. Aynı zamanda anlaşılmayı zorlaştıran biri. Sadece toplumun dışına itilmiş biri değil; bazen kendi kendini de dışarıda bırakan biri. İnsanları eleştiriyor ama kendisine de hiç merhamet göstermiyor. Kendine karşı öylesine acımasız ki bir süre sonra insan onun bu haline üzülmekle kızmak arasında gidip geliyor. Üzülsem mi kızsam mı şaşırdım.
Kitap boyunca birçok kez Haklısın Selim dedim.Bir o kadar da Ama bunu kendine sen yapıyorsun. Hakediyorsun dedim.
Belki de bu yüzden sadece Selim’i sevdim demek doğru olmaz. Onu sevmek bir yana daha çok hissettim. Sanki gerçek hayatımda var olan bir tanıdığım bir arkadaşım gibiydi. O yüzden Selim’i kaybetmenin hüznü bu kadar ağır çöktü üstüme..
Romanın merkezinde Selim var gibi görünse de aslında benim için kitabın asıl
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
1984 ~ george orwell
Herkese merhabaaaa ^^
Çok sevdiğim bir yazar olan George Orwell'ın, 1984 adlı eserinin yorumuyla karşınızdayım. Distopik bir roman olan 1984'ün konusundan kısaca bahsetmek istiyorum:
Dünya karanlık bir gelecektedir ve çeşitli savaşlar sonucunda üç ana ülkeye bölünmüştür. Bunlar; Okyanusya, Avrasya ve Doğuasya'dır. Hikayemiz Okyanusya'da geçer. Okyanusya'yı Büyük Birader'in başkanlık ettiği bir parti yönetir ve partinin kuralları acımasızdır. Neredeyse her yerde bir tele-ekran vardır. İnsanlar tele-ekranlarla sürekli olarak gözetlenmektedir. Parti, kendisine koşulsuz itaat edilmesini ister ve insanlara büyük bir baskı kurar. Farklı düşünenler ise düşünce polisleri tarafından yakalanır, işkence görür ve buharlaştırılırlar.
Arkadaşlık, dostluk, aşk gibi kavramlar yasaklanmıştır. Keyif alarak kitap okumak bile hoş karşılanmamaktadır. Ayrıca insanlar yüz ifadelerine de dikkat etmek zorundadır. En basit bir mimik bile öldürülmelerine neden olabilir. Kullanılan dilde de sadeleştirilmeye gidilmiştir. Partinin aleyhine olan veya gereksiz görülen bütün kelimeler kaldırılmıştır. Bir olayı açıklamak için basit kelimeler kullanılmaktadır. Ayrıca parti kendi çıkarları için istediği zaman geçmiş hakkında da değişiklikler yapmaktadır. Geçmişle ilgili var olmasını istemedikleri bir bilgi olursa; onunla ilgili haberleri, kitapları, gazeteleri, filmleri, karikatürleri yok edip, o bilgiyi uygun gördükleri başka bir bilgiyle yeniden değiştirmekte ve insanları buna inanmaya zorlamaktadır.
Ana karakterimiz Winston Smith işte böyle bir dünyada yaşamaktadır. İçten içe parti karşıtı düşünceleri vardır ve bizler de onun hikayesini okuruz.
1984 gerçekten çok etkilendiğim bir kitap oldu. Bir bölümünde biraz sıkılsam da yine de romanı çok başarılı ve zekice yazılmış buldum. Keyifle okuduğum ve
Nüveyre'nin hikâyesi aslında bir kadının yavaş yavaş her şeyini kaybetmesinin hikâyesi...
Bir Çerkes köyünde dünyaya geliyor. Çocukluğu rüzgâr gibi geçiyor; koşuyor, gülüyor, hayaller kuruyor. Hayatın ona neler hazırladığından habersiz. Önünde kocaman bir ömür var. Belki seviyor, belki sevilmeyi düşlüyor. Ama kader onun için başka bir yol çiziyor.
Henüz çok gençken kendisinden kırk yaş büyük bir adamla evleniyor. Bir köy kızıyken bir anda ihtişamın içine düşüyor. Büyük konaklar, kalabalık sofralar, saygınlık, zenginlik... İnsan dışarıdan bakınca "Ne güzel bir hayat" diye düşünüyor. Ama hayatın insana verdiği hiçbir şeyin garantisi yok.
Yıllar geçiyor. Çocukları oluyor. Bir anne oluyor. Bir eş oluyor. Bir yuva kuruyor. Tam her şey yerli yerine oturmuş gibi görünürken hayat yavaş yavaş elindekileri almaya başlıyor.
Önce zaman geçiyor.
Sonra insanlar gidiyor.
Sonra kayıplar geliyor. Ardından eşini kaybediyor.
Bir annenin yaşayabileceği en büyük acılardan biriyle tanışıyor. Evlatlarını toprağa veriyor. Bir annenin kalbindeki o boşluğu hiçbir şey dolduramıyor. İnsan sevdiği herkesi kaybedebileceğini düşünür ama evladını kaybetmeyi aklına bile getirmez. Nüveyre bunu yaşıyor.
Bir zamanlar insanların etrafında pervane olduğu kadın, giderek yalnızlaşıyor. O görkemli günler geride kalıyor. Konaklar, zenginlikler, gösterişli hayatlar birer hatıraya dönüşüyor. Hayat onu öyle yerlere savuruyor ki sonunda neredeyse bir odunlukta yaşam mücadelesi veriyor. Hayatının son dönemlerinde Nüveyre artık tamamen yaşlanmıştır. Bir zamanlar köşklerde, konaklarda yaşayan o kadın; artık çok daha yalnız, çok daha sade ve zor bir hayatın içindedir. Yanında eski kalabalıklar yoktur. İnsanlar azalmış, hayat küçülmüştür.
En acı taraf şu olur: Bir zamanlar elinde her şey varken, yaşlılığında en temel
Yaniii ne söylenir bilmiyorum. Ama kitap baya güzeldi. Kitap ilk başta baktığımda kesin sevemem dedim. Ama şöyle bir sözü unuttum sanırım "Hiç bir kitapı kapağına göre yargılama." İlk başta oludugumda güzeldi kitap karakter ağrı ile yazılmış her kişinin ağzından okuyoruz hikayeyi. Bence bu güzel bir artı hikayeye farklı bir bakış açısı yaratmış. Onun dışında ailede hiç kimsenin birbirini sevmemesi acayip değişik ki. Bazi karakterler baya değişikti saçma sapan davranışları felan ama yine de eğlenceliydi okumak kesin okuyun. Başka incelemelere dek mutlu kalın iyi günler, iyi akşamlar, günaydınlar...
İs Kokan Zeytin Ağacı 3. kitap yorumu
Evet geldik serinin 3. kitabına. 
İs Kokan Zeytin Ağacı 3 2. kitap Mihra ve Yusuf Agahın düğün günlerinde savaşın, Mihra’nın yaşadığı Balamir'e kadar yayılmasından dolayı Yusuf Agah'ın Karahan'a göreve çağrılmasıyla bitiyordu. Yusuf Agah Mihra’yı Türkiye'de kalmaya zor da olsa ikna etse de Mihra, ailesinden ve Yusuf Agah'tan bir haber alamadığı için Balamir'e dönme kararı verir. Geri döndüğünde ise ailesine bir zarar gelmese de, doğup büyüdüğü şehrin bombalar tarafından yıkıldığını görür.
Yazar savaşın adım adım nasıl yayıldığını, savaşın iyice büyümesi ile bomba saldırıları, açlık ve kıtlık gibi sorunların iyice artmasını, insanların fiziksel acıların yanında psikolojik acılara da maruz kaldığını, insanların umudunun giderek nasıl tükendiğini çok başarılı bir şekilde işlemiş.
Tüm bu acıların içinde Mihra’nın tek dayanağı Yusuf Agah. Nitekim o da bir göreve gidip uzun zaman dönmeyince, yani düşmana esir düşünce, Mihra tek dayanağı olan Yusuf Agahı da kaybediyor. Aylarca geri dönmesini bekliyor ama Yusuf Agah'tan tek bir iz bile bulunamıyor. Ve bir gün ailesiyle kaldığı evin bombalanması sonucunda bütün ailesini kaybediyor. O enkazdan günler sonra sadece kendisi sağ kurtuluyor. Mihra kayıtlara ölü olarak geçiyor ama son anda yaşadığının fark edilmesi üzerine acil hasta olarak Türkiye'ye gönderiliyor. Kendine geldiğinde ise geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyor. Sadece Yusuf Agah’ın ismini ve yüzünü hatırlıyor.
Yusuf Agah ise esir alındığı teröristler tarafından hapsediliyor ve türlü işkencelere maruz kalıyor. 15 ay boyunca orada tutulduktan sonra sonunda özgürlüğüne kavuşuyor. Türkiye'de bu durumun haber olması üzerine Mihra haberlerde Yusuf Agah'nın resmini görüyor ve geçmişine dair Yusuf Agah ile evli olduğunu hatırlıyor. Ama geri kalan ailesi ile ilgili hiçbir şey
İs Kokan Zeytin Ağacı 3 2. kitap Mihra ve Yusuf Agahın düğün günlerinde savaşın, Mihra’nın yaşadığı Balamir'e kadar yayılmasından dolayı Yusuf Agah'ın Karahan'a göreve çağrılmasıyla bitiyordu. Yusuf Agah Mihra’yı Türkiye'de kalmaya zor da olsa ikna etse de Mihra, ailesinden ve Yusuf Agah'tan bir haber alamadığı için Balamir'e dönme kararı verir. Geri döndüğünde ise ailesine bir zarar gelmese de, doğup büyüdüğü şehrin bombalar tarafından yıkıldığını görür.
Yazar savaşın adım adım nasıl yayıldığını, savaşın iyice büyümesi ile bomba saldırıları, açlık ve kıtlık gibi sorunların iyice artmasını, insanların fiziksel acıların yanında psikolojik acılara da maruz kaldığını, insanların umudunun giderek nasıl tükendiğini çok başarılı bir şekilde işlemiş.
Tüm bu acıların içinde Mihra’nın tek dayanağı Yusuf Agah. Nitekim o da bir göreve gidip uzun zaman dönmeyince, yani düşmana esir düşünce, Mihra tek dayanağı olan Yusuf Agahı da kaybediyor. Aylarca geri dönmesini bekliyor ama Yusuf Agah'tan tek bir iz bile bulunamıyor. Ve bir gün ailesiyle kaldığı evin bombalanması sonucunda bütün ailesini kaybediyor. O enkazdan günler sonra sadece kendisi sağ kurtuluyor. Mihra kayıtlara ölü olarak geçiyor ama son anda yaşadığının fark edilmesi üzerine acil hasta olarak Türkiye'ye gönderiliyor. Kendine geldiğinde ise geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyor. Sadece Yusuf Agah’ın ismini ve yüzünü hatırlıyor.
Yusuf Agah ise esir alındığı teröristler tarafından hapsediliyor ve türlü işkencelere maruz kalıyor. 15 ay boyunca orada tutulduktan sonra sonunda özgürlüğüne kavuşuyor. Türkiye'de bu durumun haber olması üzerine Mihra haberlerde Yusuf Agah'nın resmini görüyor ve geçmişine dair Yusuf Agah ile evli olduğunu hatırlıyor. Ama geri kalan ailesi ile ilgili hiçbir şey