Mutlu olmak, seçmeyi öğrenmektir.
Huzur ve mutluluk tesadüfen gelmez; inşa edilir. Hem insanın içinde hem evin içinde hem de toplumun içinde
... Ve bu inşa büyük laflarla değil, küçük ama kararlı adımlarla başlar.
Mutluluk, ruhun erdeme uygun bir faaliyetidir.
İşten ilk döndüğüm günü hatırlıyorum; Aydın'ın vefahnın üzerinden kaç gün geçmişti bilmiyorum ama anahtarla açmıştım kapıyı. O kadar zorlandım ki ... Aradan yıllar geçince kayıplar unutulmuyor ama acılar külleniyor. İnsan her şeye uyum sağlıyor. Hayat insanların duygularını tıpkı dağlar tepeler gibi zamanla erozyona uğratıyor. Hiçbir şey çok uzun sürmüyor; ne keder ne sevinç ne de mutluluk ... Aydın'ı kaybettiğimiz yıl torunum Aydın dünyaya geldi.
Şimdi artık yalnızlığımla da barıştım ve özgürlüğün tadını çıkarıyorum
Bir insan kendinde kemal görüyor ve beğeniyorsa yani kendini iyi sayıyorsa, bu kötü olduğunun işaretidir. İyiler kendilerini hep kötü bildi, noksan bildi, korktu, titredi.
"Akıllı insanlar mutluluğun sağlığa benzediğini çok önceden fark etmiştir. Mutluyken fark etmezsiniz; ama yıllar geçtikçe, geçmişte kalan mutluluğunuza ilişkin anılar, ah, anılar!.."
Sayfa 105
