Bizi en katlanılmaz acılarımızdan kurtaran şey, mutsuzluk içinde olduğumuzu "algılamayan" "başkaları" için yeterince yalnız sayılmadığımız, terk edilmiş ve yalnız olma duygusudur. Bu anlamda, mutluluk dakikalarımız bazen, yüzüstü bırakılmışlık duygusuyla içimizin kabardığı, içimizde sonsuz bir acının dalgalandığı dakikalardır. Yine aynı anlamda mutluluk, mutsuzluğumuzun merhamete gelmesinden başka bir şey değildir.