Buket Kahya
@mybooks
Gözünü yumduğu zaman bir sürü dağ, fundalıklı bayır, kerpiç, ahşap veya kâgir evli kasaba ve bir sürü insan görüyor, fakat bunların hiçbiri onun alakasını çekemiyordu. Hayatının bütün hatıraları lüzumsuz ve manasızdı. Ömrünün her vakası olmasa da olabilir, hayatına her giren insan girmese de olabilirdi. Bütün mazisinde kendisine "Ah neden böyle yaptım?" veya "Ah niçin şöyle yapmadım!" dedirtecek bir şey bulamıyordu. Ve bu, ömrünün pek tatlı geçtiğinden değil, sadece, ömrünün her kısmına şu anda pek lakayt olduğundandı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Ben hep böyle ürkek, yabani biriyim; alıştığım yerde uzun süre yaşamayı severim. İnsanın alıştığı yer iyidir; acıyla yaşasan da, her şeye rağmen daha iyidir."
Andrew'un karısı hakkındaki bir düşüncesi
...birlikte var olmanın hafif ama yenilmez rahatlığını deli gibi özlemiştim. Evrenin onu içinde bulundurmaktan daha büyük bir amacı olabilir miydi?
Fakat biraz önce dediğim gibi, acıların tamamı korkaktır, yaşamaya dair güçlü istek karşısında geri adım atarlar çünkü bedenimizi çepeçevre saran yaşama isteği, ruhumuzdaki ölüm tutkusundan çok daha güçlüdür.
"Belki", dedi Irene kocası ona dikkatlice baktığı ve sesinin titrediğini hissettiği için yüzünü başka yöne çevirerek, "belki de en yakın hissettiğimiz insanlar karşısında en çok utanç duyuyoruz..."
