Muhammed Yunus GÜÇLÜ
@myguclu
Bilişim Teknolojileri Öğretmeni ~ Rêwî ~
instagram.com/myguclu63
Mühendis
Lisans
Urfa-Mersin-Erzurum
Urfa
52 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
mavi kuş
Mavi Kuş hikâyesinde kendi hayatımdan kesitlere rastlamışken ve de kitabı bir hışımla okuyup bitirmişken kitaba dair bir kaç kelam etmemek zülfi yâre dokunurdu.
Mavi Kuş, Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikâyesinden sonra okuduğum ikinci hikâyesi. Yazar Uzun Hikâyesinde “Bütün hikâyeler trende başlar.” sözüyle trende başlayan bir hikâye anlatırken Mavi Kuş’ta ise tren istasyonunda son bulan bir başka hikâye anlatmaktadır. Trenle başlayan uzun bir hikâyeden, trenle biten başka bir uzun hikâye; Mavi Kuş.
Mavi kuş, Şirinyurt kasabasından tren garına yetişmeye çalışan, farklı hayat hikâyelerine ev sahipliği yapan, Deli Kenan adında, adı gibi deli bir şoförü olan bir otobüs. Yolcularımız; öğretmen, doktor, mühendis, arkeolog, ağa, turistler, avcı, hasta bir kadın, bagajda saklanan bir çocuk, jandarmalar, mahkûm vb. Her yolcu ayrı bir hayat hikâyesi. Hikâyeyi okurken âdete siz de o otobüste yolculuk yapıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Yolculuk sürecindeki yaşanan gelişmeler kimi zaman güldürüyor kimi zaman hüzünlendiriyor. Hikaye’de geçen "Ne yolculuk be! Mübarek safariye döndü." ifadesi adeta bu otobüsteki hikâyeyi özetliyor.
Hikâyede yolcuların trene yetişmek için ayrı ayrı hayati derecesinde sebepleri vardır. Yolcular, yolculuk sırasında yaşadıkları olaylardan dolayı hep bir trene yetişememe endişesi içerisindedir. Hikâyedeki bu durum beni Kayseri’deki üniversite yıllarıma götürdü. Kayseri’den Mersin’e evime gidecek olduğumda tren yolculuğunu tercih ederdim çoğu zaman. Ankara’dan gelip Mersin tarafına giden tren Kayseri’nin çıkışına doğru bulunan Boğazköprü Tren İstasyonu’ndan geçerdi ve biz yolcular Kayseri Tren Garı’ndan otobüslerle o istasyona giderdik. Treni kaçırma ihtimalinin olmadığını bildiğim halde çok kez bu treni kaçırma endişesini yaşamıştım. Bu açıdan yolcuların
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Geçen gün Oblomov'u okumaya başladım. Birinci bölümü zar zor bitirdim, ikinci bölüme geçmeye üşendim, öylece kaldı kitap. Hiçbir kitap beni böyle etkilememişti. Müthiş.
Üç Büyük Usta (Balzac-Dickens-Dostoyevski)Edebiyat
Zweig, bu kitabında dünya edebiyatının en önemli yazarlarından olan Balzac, Dickens ve Dostoyevski'yi adeta şiir gibi anlatıyor. Şiir gibi diyorum çünkü Zweig üç büyük ustayı öylesine şairane anlatmış ki adeta bir şiir yazmış ve ustaları bu şekilde anlatırken aslında kendisinin de nasıl bir usta olduğunu fark ediyoruz. Açıkçası benim kitaptan beklentim bu kadar yüksek değildi. Yakın zamanda Zweig’in 5-6 kitabını okumuştum ve aslında ondan böyle bir şey beklememiş olarak yazara haksızlık etmişim.
Kitabı okurken bu üç büyük ustaya dair dair bilmediğim çok fazla şey öğrenmiş oldum. Kitaplarını yazdıkları ortamları, ruh halleri, karakter seçimini, kaçışlarını, hastalıklarını, esaretlerini, hayranlıklarını, bitmişliklerini, umutlarını, isyanlarını vs. vs.
Bu ustaların kitaplarını okumadan önce mutlaka ve mutlaka Zweig’in “Üç Büyük Usta”sının okunmasını tavsiye ederim. Dahası, bu kitabı okuduktan sonra bu üç büyük ustayı çok daha fazla merak eder oldum ve ilgimi daha fazla çekmeye başladı.
Zweig, bu üç büyük ustayı kitabında anlatırken birçok yerde farklı ustalar (kitaptaki üç büyük usta haricindeki ustalar da dahil) arasında kıyaslamalar yapıyor. 217 sayfalık bu kitabında Balzac ve Dickens’a yaklaşık 40’ar sayfa ayırırken kitabın geri kalan yaklaşık 135 sayfası boyunca Dostoyevski’yi ayrıntılı ele alarak bir nevi onu “Ustaların Ustası” olarak gördüğünü hissettiriyor. Bence de haklı. Bu kitaptan önce üç büyük ustaya dair sadece Dostoyevski’nin 2 kitabını okumuştum. (Suç ve Ceza, Yer Altından Notlar). Zweig’in bu kitabından sonra üç büyük ustanın kitaplarının tamamını temin edip okumayı düşündüm, umarım bunu gerçekleştirebilirim.
Kitapta not edebileceğiniz, altını çizeceğiniz çok fazla pasaj var. Ben de öyle yaptım ve bir kısmını da sizler için derledim.
~ "Balzac'ın
Korku
Zweigh, insanoğlunun en temel duygu durumlarından birini ele alıyor bu kitapta; Korkmak... Dahası korkmaktan korkmak. (Fobofobi) Sonsuz bir korku döngüsü içinde kalmak... Belki de neden korkacağını bilememenin verdiği bir korku girdabı...
Evet, bence kitap için verilmiş en iyi yorumlardan biri bu, korku girdabı...
~
Zweigh, insan ruhunun analizini öyle iyi yapmış ki Irene'nin hikaye boyunca yaşadığı bütün korkuyu siz de hissediyorsunuz bütün bedeninizde...
~
Yazar, kitapta şöyle diyor;
'Korku cezadan daha berbattır, çünkü ceza bellidir, ağır veya hafif; bilinmeyene, sınırlandırılmışa kıyasla ceza, daha az ürkütür.'
~
Kitap tavsiye edilir...
Ermiş
Ne güzel bir kitaptı o öyle...
Denilene göre 20.yy'da en çok okunan, hediye edilen kitapmış.
Tekrar tekrar okumalık. Tavsiye edilir.
~
Sevinç ve Kedere Dair;
~
Sevinciniz maskesinden sıyrılmış kederinizdir
...
Kederli olduğunuz zaman yine yüreğinize bakın göreceksiniz, aslında, bir zamanlar neşe kaynağınız olan için ağlamaktasınız.
~
(Ermiş)