Müzdelife Kurt
@mzdlf
Reklam
El Mustafa adlı bir kahinin 12 sene kaldığı Orphalese kentinden ayrılırken halkla yaptığı konuşmaları anlatır. Kahinin Orphalese halkına; aşka, evliliğe, çocuklara, vermeye, çalışmaya, sevinç ve kedere, evlere, giysilere, almaya ve satmaya, suç ve cezaya, yasalara, özgürlüğe, akıl ve tutkuya, acıya, kendini bilmeye, öğretmeye, dostluğa, konuşmaya, zamana, iyiye ve kötüye, duaya, hazza, güzelliğe, dine ve ölüme dair verdiği öğütleri okuyorsunuz kitapta. Ayrılmak zorunda olduğunuz ve çok sevdiğiniz birinin son sözleriymiş gibi hissediyorsunuz okurken. Kısa gibi görünse de düşündürücü. Ve bir başucu kitabı.
Keyifli okumalar :)
Ermiş
Ermiş
Sıkıntıya ve dara düşünce dua ediyorsunuz; keşke sevinciniz doruklarda olduğunda ve bolluk günlerinizde de dua etseniz.
“Bir kere okudum, yeter.” diyemeyeceğiniz, her okuduğunuzda farklı anlamlar yükleyeceğiniz “zamansız” bir kitap yada çevirmenin tabiriyle “insan gibi tükenmez bir maden”.
“Her insanda insanlığın bütün halleri vardır” diyor Montaigne. Belki de bu yüzden neredeyse her sayfada altını çizdiğimiz satırlar, bize yakın gelen samimi ifadeler var.
Çok sevdiğim birkaç alıntı ile keyifli okumalar diliyorum..:)
“İnsanın, mümkünse karısı, çocuğu, parası ve hele sağlığı olmalı, ama saadetini yalnız bunlara bağlamamalı. Kendimize dükkanın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz. Öyle ki, hepsini kaybetmek felaketine uğrayınca onlarsız yaşamak bizim için yeni bir şey olmasın. Kendi içine çevrilebilen bir ruhumuz var; kendi kendine yoldaş olabilir; kendi kendiyle, çekiş dövüş, alışveriş edebilir. Yalnız kalınca sıkılır, ne yapacağımızı bilmez oluruz diye korkmamalıyız: “Issız yerlerde kendin için bir alem ol.” (Tibullus) Erdem, der Antisthenes, kendi kendisiyle yetinir; ne kurallara başvurur, ne laflara, ne gösterişlere.”
“Krallar hiçbir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar; hiçbir kötülük etmezlerse yeterince iyilik etmiş sayılırlar bana. Bütün istediğim budur onlardan. Ama nasıl şükrediyorum Tanrıya, varımı yoğumu bana aracısız vermiş, beni yalnız kendisine borçlu kılmış olduğu için! Nasıl yalvarıyorum ona gece gündüz beni hiçbir zaman kimseye karşı ağır bir minnet altına sokmasın diye! Ne mutlu bir özgürlükle bunca zaman yaşadım: Onunla bitsin ömrüm! Bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamak. “Bütün umudum kendimde.”
