Naile Sultan Öztürk
@naidasu
@my.little.sekai
64 sayfalık hazine…
Mutlaka okuyun bu masal tadındaki kitabı..
"(...) ben bilinmeyen adayı bulmak istiyorum, o adaya ayak bastığımda kim olduğumu öğrenmek istiyorum, Bilmiyor musun ki, Kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin, (...)"
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir senaryo olarak kaleme alınmış çok kısa ve vurucu bir kitap.
Hiroşima’da bir film setinde çalışan Fransız bir kadın ile Japon bir erkeğin kısa süreli ilişkisi anlatılıyor.
Kadının geçmişte yaşadığı ağır aşk travması ile Hiroşima’da yaşananlar birbirine karışıyor ve kitabı okurken sürekli şöyle sorular aklınıza geliyor;
‘’Yaşanan acılar bir şehrin hafızasına kazınır mı?’’
‘’İnsanlar yaşadığı acıların ne kadarını bir başkası ile paylaşabilir?’’
‘’Acı, aşkın ne kadarı?’’
‘’Bazen sizin ruhunuzun ta içini görüp sizi en çıplak halinizle bilen kişi yıllarca beraber aynı yastığa baş koyduğunuz biri değil de birkaç gündür tanıdığınız bir yabancı olabilir mi?’’
Bir şehrin taşında ,toprağında ,havasında ve hatta yeni doğan bebeğinde bile o şehrin yaşadığı ağır acıların izlerini görmenin mümkün olduğunu Hiroşima üzerinden anlatmış yazar. Kolektif hafıza olarak geçen bu anlatımı sık sık düşünüyorum bu sıralar. Özellikle ülkemizde son 10 yılda yaşanan yangın, deprem, sel gibi doğal felaketlerin dışında kadın ve çocuk cinayetleri üzerinden toplum olarak yaşadığımız travmaların toplumumuzu nasıl etkilediğini görmemek mümkün değil ne yazık ki.. Toplumun bu halinden bireyin etkilenmemesi ise olanaksız…
Kitabı bitirir bitirmez filmini de izledim..
Kitabı okumasam filmini bu kadar etkili bulur muydum bilemiyorum. O yüzden önce kitabı okuyup sonra filmini izleyin derim..
"Hiroşima üstüne konuşmak kolay değil. İnsan ancak Hiroşima üstüne konuşmanın ne denli güç olduğunu konuşabilir."
Ben daha önce sadece Sputnik Sevgilim kitabını okumuştum Murakami’den ve açıkçası yazar hakkında çok bir fikir sahibi olamamıştım o kitap ile.
Murakami kitapları hakkında öyle çok yorum var ki insan bir çekiniyor okumak için. Bazıları çok beğeniyor kimisi de hiç beğenmiyor.
O yüzden kitap okuma grubumuz ile beraber mart ayı okumamızı Sahilde Kafka ile yapacağımızı öğrenince çok sevindim.
Bu tarz kitapları grup ile okumaya bayılıyorum. Kitabı okurken karakterleri başka insanların bakış açısı ile de görmek bana büyük keyif veriyor.
15 yaşında evinden kaçan Kafka Tamura ile yaşlı Nakata’nın farklı hikayelerini birbiri ardına okuyorsunuz. Gökten balık ve sülük yağması, kediler ile konuşabilen bir adam, hayalet ve zamansız ormanda kayıp askerler, biranda bayılan ve o baygın oldukları 2 saate dair hiçbir şey hatırlamayan çocuklar, ve daha neler neler…
Kitap gerçeklik ile hayalin harmanlandığı ve her şeyin gerçek olabileceği hissiyatını sonuna kadar hissettiriyor.
Dili o kadar akıcı ki neredeyse tüm grup 1 hafta içerisinde bitirdik kitabı, su gibi aktı gitti.
Okurken sürekli bu neyin metaforu derken buluyorsunuz kendinizi zira kitap bir metafor cenneti:)
Kitabı bu metaforlar üzerinden değerlendirince özellikle insanın kendini arayışı ve sezgilerimizin günümüz hayatında nasıl yok olduğu gibi gibi pek çok mesele çıkıyor aslınsa. Özellikle küçük yaşta terk edilen bir çocuğun o sevgiyi araması ve onda kalan boşluk duygusu çok güzel verilmiş.
Metaforlar üzerinden okuma yapmayı sevmiyorsanız hiç beğenmezsiniz orası kesin ama Jung ve arketiplerine alışkınsanız da çok seveceğiniz bir kitap olur.
Açıkçası kitabı sevip sevmediğime hala karar veremedim ama yazarın hayal gücüne ve dilinin akıcılığına hayran kalmamak elde değil.
Murakami’yi daha iyi anlayabilmek için en az 2
