Nazlı Birsin
@nazlibrs
4 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Adem'le Havva'nın tanrının buyruğunu dinlememeleri günah olarak adlandırılmaz; kitabın hiçbir yerinde bu başkaldırmanın insanı kötüleştirdiğini gösteren bir şey yoktur. Tam tersine bu başkaldırma eylemi, insanın özgürlüğe doğru attığı ilk adımdır. Öyle anlaşılıyor ki Adem'le Havva'nın başkaldırması Tanrı'nın planladığı bir şeydir; çünkü peygamberlerin getirdiği görüşe göre insan cennetten kovulmasaydı kendi tarihini yaratamayacak, insanca güçlerini geliştiremeyecek, henüz birey olamadığı eski uyumun yerine tam gelişmiş bir birey olarak doğayla yeni bir uyum kuramayacaktı.
Timur:
"(...) Bazı insanlar kendi dini inançlarını içlerine sindirip kendi derinliklerinde kabul etmişler ve başkalarının dini inançlarının kendilerininkine benzer olup olmamasından etkilenmiyorlar. Bu insanlar kendilerininkinden farklı inanca sahip biriyle rahatça konuşuyor hatta komşu olabiliyor.(...) diğer yandan öyle insanlar gördüm ki kendi inancından olmayanları aşağılayan hatta onlara öfke duyan... İki insan da aynı dinden olduğu halde niçin yaklaşımları farklı?
Yakup Bey:
Çünkü ilk grup kendi tanımlama ve değerlendirme sistemlerini kendileri oluşturmuş ve bu sistem içinde inançlarını ve inançlarını nasıl yaşayacaklarını kendileri seçmiştir. Diğerleri, ikinci grup, seçtiklerini sanıyorlar ancak bilinçli bir seçim değil. Bu seçimin kişilere kazandırdığı önemli bir şey var: kendinden daha büyük bir bütünün, bir toplumun parçası olmak. Dolayısıyla eğer ben etrafımdakilerle aynı olduğum için kendimi değerli hissediyorsam benden farklı olan birinin yanında kendimi rahatsız hissederim. Kendi değerlerimden kuşku duymaya başlarım ve kaçınılmaz olarak öfkelenirim. Ama ilk gruptaki bireyler için bu söz konusu değil. Onlar anlam çerçevelerini etraflarındaki herkesin inancına göre değil, kendi değerlendirme ve seçimleriyle oluşturmuşlar ve o çerçevede yaşamlarını anlamlı ve doyumlu buluyorlar yani kendi değerleriyle yaşıyorlar toplumun kuralları ile değil.
Bundan 30-40 sene evvel insanlar sadece iş veya eğlence için değil bilhassa ibadet için bir araya gelirlerdi. İman dediğimiz duyguyu içinde duysun duymasın herkes, evinden çıkarken onun kisvesine bürünürdü. İman sadece bizi Allah'a bağlayan şey değil; müşterek kıyafet, yüz ifadesi, muaşeret şekli, hülasa cemiyet hayatındaki nezaket ve merasim dediğimiz şeylerin, yani karşılıklı münasebetlerin tek kaynağıydı. Onun emirlerine itaat etmeyenler de sanki her evin taşlığında veya kapının yanı başında küçük bir dolap varmış gibi onun hallerini o kendinden geçme, çok yüksek bir varlığa bağlanma
ve tevekkül maskesini yüzlerine geçirmeden insanların içine karışmazlardı. 
