“Nihavent rengi mavi, o güzelim gözlerindeki
Derken bestenigârdan bir sabah desem ki aniden
Karanlık kundaklarla yabancı bir İstanbul çıkarır denizden
Gene bir sessizlik başlar hüzün çiçekleriyle
O rengârenk bahçelerden
Meydan boşalmıştır artık
Öksüz ve yetim duygulara
Bir bir çekilir makamlar
Mahçup gölgelerle utangaç kuytulara…”