Meriv dikare girê baêje gunehanEdebiyat
Ben seni ne zaman düşlesem
Düşlerim kanar
Rehin alınır düşlerim
Yanar...
İçli şarkılarda nihavent
Darbelerde boynum yağlanır...
“Nihavent rengi mavi, o güzelim gözlerindeki
Derken bestenigârdan bir sabah desem ki aniden
Karanlık kundaklarla yabancı bir İstanbul çıkarır denizden
Gene bir sessizlik başlar hüzün çiçekleriyle
O rengârenk bahçelerden
Meydan boşalmıştır artık
Öksüz ve yetim duygulara
Bir bir çekilir makamlar
Mahçup gölgelerle utangaç kuytulara…”
Nihavent, bir umutla yaşayan âşığın nefes alması ise, Isfahan da bir umudu olmayan âşığın yanık havasıdır.
"Arif Bey’i, Itri’ye zindanı Leyla kılan
Nihavent mi, sultân-ı yegâh mıdır gözlerin"
Bir adın kalmalı geriye
Bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
Aynaların ardında sır
Yalnızlığın peşinde kuvvet
Evet nihayet
Bir adın kalmalı geriye
Bir de o kahreden gurbet
Sen say ki
Ben hiç ağlamadım
Hiç ateşe tutmadım yüreğimi
Geceleri koynuma almadım ihaneti
Ve say ki
Bütün şiirler gözlerini
Bütün şarkılar saçlarını söylemedi
Hele nihavent
Hiç buse geçmedi fikrimden
Ve hiç gitmedi
Bir toprak kan gibi adın
İçimin nehirlerinden
Evet yangın
Evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
Evet kaybetmenin o zehirli boğusu
Evet nisyan
Evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
Sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
Bu sevda biraz nadan
Biraz da hıçkırık tadı
Pencere önü menekşelerinde her akşam
Dağlar sonra oynadı yerinden
Ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
“Çok ama çok uzun zaman önce, Near Cadısı köyün en uzak ucundaki küçük bir evde yaşar ve şarkılarıyla tepeleri uyuturdu.”
