Dilara
@nothere
2845 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
içimde
yığınlardan ürkmuş bir çocuk
"eve götür beni" diyor
ya da bir su kenarında
eğilip yüzümü göster
ceplerinde
bozuk para gibi şıngırdayan
başkalarının sesleriyle
gözlerimi ovalama
bir kuşun gölgesine sığacak
küçük sessizlikler bul
ırakların acısını
ağaçlara kazıma
(...)
adaleti kırıla kırıla öğrenirsin
sevgi terazisizdir
kül kordan eksilendir
göl dediğin belki denizden
insan en çok kendinden
razı olma çocuk
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gök, kendi saatinin dikişlerini sökerken
Bir ağacın sabrına yasladım sırtımı
Vakti gelmemiş her çiçek, bir mühürdür toprakta
Ben, o mührün çözüleceği şafağı tanırım
Kapanan kapıların yankısı devrilir içime
Bilirim ki, her boşluk, dolacak olanın vaadidir
Rüzgâr, savurduğu yaprağın durağını şaşırmaz
İnsan, neden şaşırır kendi alnındaki yola?
Avuçlarımda biriken bekleyiş, bir dua gibi taze
Nasibim; bir yağmur damlası gibi yerini arar
Eksik kalan ne varsa, bir tamamlanışın eşiğidir
Hayatında; bir dev içinde vaka başlar biterse, bu nevi bir başlayış fark etti. Seviyordu. Bu sevgi alı aylık bir yığın hatıradan sonra uçap gidiyordu, iki saatlik, bazen iki senelik bir hatıradan, bir boş hadiseden sonra bitiyordu.
Mektep başlıyor, o da bitiyordu. Düşündü ki lise tahsilini bitirinceye kadar on mektep değiştirmişti. Vasati olarak hepsine birer sene düşüyor. Acaba bütün insanların hayatı da bu şekilde birtakım kopuk, yarım şeritlerden mi ibarettir? Romanlarda olduğu gibi bir başlangıç, bitiş arzu ediyordu. Her yarım şey, yahut her bütün fakat az şey onda inkisarlar, hüzünler yaratıyordu. Fakat yine de düşündü ki bu yarım yarım şeylerdir ki ona yeni yeni yaşamak hamleleri vermiştir.
Fakat ne de olsa Fahri bir maceranın, bir romanın, başlayıp biten bir vak'anın içine kendini atmak istiyordu. Kalktı. Sevdiği kıza bir mektup yazdı:
"Canım,
Toprak en sonunda -insan ölünce üzüyorsa- insanın kendi boyundan bir karış uzun, beş karış enliliğinde, bir buçuk metre derinliğinde, insanoğluna yetişiyor. Ama yaşayan insanın, belki yedi sekiz dönüm, belki de biraz daha fazla bir toprağa ihtiyacı olsa gerek.
İnsanoğlunun en basit, en temiz geçinme yolu, en büyük, en şerefli işi toprak kalmış. Kendi emeğiyle toprağı ekip biçerek, yahut kendinden başka türlü görmediği insanlarla ekip biçerek yaşama tarzı en namuskâr bir çalışma tarzı olduğu bence muhakkak.
Senin toprağı sevdiğini bilirim. Sen basit insanları seversin. Basit, temiz yaşamak, tek gayendir. Ne olur canım? Ne olur? Gel evlenelim. Günün birinde insanların mesut olacaklarını, iyi günler göreceklerini söylerdik. O zaman birbirinden daha güzel meslekler sayar, tahayyül ederdik.
Sen bunların içinde en güzelini, bir sürünün başında çobanlığı seçmiştin. Hemen hemen bütün şairlerin bilmeyerek arzular göründüğü, sever
Mustafa ise derin bir sükūta dalmıştı. Eskiden mahcup olduğu için, daha doğrusu konuşacak lafı olmadığı için susan Mustafa, şimdi konuşacak lakırdısı olduğu için derin bir sükûta dalmıştı. Artık ondan laf almaya imkân yoktu.
