Dilara

Kent vıcık vıcık bir çamur halinde üstüme bulaşıyor. (...) Her yerde bir ıslaklık var. İnsanlar rutubetli, sesler rutubetli, duvarlar, sokak lambaları rutubetli, güneş bile rutubetli.
Reklam
Yok canım, delirdiğim falan yok, canım sıkılıyor yalnızca, hepsi o. Kalabalıktan sıkılıyorum, yalnız kalmaktan da sıkılıyorum. Bir tek insanın yokluğu, bütün yaşamı bomboş yapıyor bir anda, her şey anlamını yitiriyor.
Sevilmemek insanın içini soğutuyor gerçekten. İçim soğuyor, ama bu yakıcı bir soğukluk, değdiği her yeri yakıp kavuruyor.
İnsan yeni taşındığı bir evde sabaha karşı uyanınca şaşırıyor, duvarlar kötü kötü, düşmanca bakıyorlar, pencereler yanlış yerde duruyor.
Yalnızlık, kendisine bir süre dayanabien herkese sonunda büyük ödüller verir.
Sayfa 107·Kitabı okudu
Reklam