sevgi
@nsevgihan
bölünmüş bir hatırayım ben
dünyaya dağılan
“Anlatılacak bir öykü değildi bu.”
Ödüllü bir yazarın kitabı, Sevilen. Sıfat, metafor, sembol olabilir diye düşünmüştüm başlamadan önce. Okudukça anladım ki mezar taşına Derinden Sevilen yazdıracak kadar parası olmadığı için daha önemli gördüğü kelimeyi seçen, köle olarak doğmuş ve köle olarak daha fazla yaşamak istemediği için çocuklarıyla birlikte kaçarak onları ne pahasına olursa olsun beyaz adamlardan koruyacak olan zenci bir annenin kızının adıymış.
Kırbaçlanmaktan sırtında ağaç çıkan anne Sethe, çenesinin altındaki kahverengi gülümseme çizgisiyle Sevilen, Denver, iki erkek çocuk ve annesi Baby Suggs’ın özgürlüğünü satın almak için pazar günü bile çalışan Halle kitaptaki çekirdek aile.
Tatlı Yuva, Bay Garner hayattayken kölelere köleliklerini unutturan bir evken sahibi öldükten sonra öğretmenin dar ettiği dünyaya dönüşüyor. Bu evden hiç dışarı çıkmamış olan köleler özgürlüğü nereden biliyor?
Sonunda bedeller ödendi, siyahiler artık özgür.
Sütü çalınanlar, idam edilenler, ağzına demir halka geçirilenler hepsi, hepsi geçti mi?
Zulümler, katliamlar, soykırımlar bitti mi? Özür diledikçe, her yıl andıkça hiç yaşanmamış mı sayılıyor ya da farklı şekillerde onlara yenilerini eklemeye devam edilmiyor mu?
Anlatılacak bir öykü değil bu.
Yaşanılacak bir hayat hiç değil bu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
144. sayfada bırakıp son sayfasına göz atarak yarım bıraktığım kitap. Romanın arka kapağında yazdığı gibi “insan manzaraları”ndan oluşuyor. Birini tanıttıktan sonra onun çevresindeki başka birinden tanıtıma devam ediyor. Tanıtma işi hiç bitmiyor. Bu tarz romanları seviyorsanız okuyabilirsiniz. Ayfer Tunç iyi bir yazarsa da bu kitabıyla kendisiyle tanışmak benim için iyi bir başlangıç olmadı. Keyifli okumalar.
Dokunmadan, “Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan” diye başlayan ve “…dönen yok seferinden“ diye biten sessiz bir geminin hikayesi. Bu iki alıntı arasında yaşamaya çalışan biz insanoğlundan herhangi biri Adalet. O kadar istiyor ki bir hikayesi olsun; “garantili zaferler değil, küçük bir ihtimalin serinliği uğruna yola çıkıyor”. Birbirini sevmeyen bir ebeveynin çocuğu olarak büyüyor, öyle ki ne sevildiğine inanıyor ne de sevilebileceğine. Dünyanın sancılı ağrılarıyla kulağını dolduran rüzgardan da kaçamıyor. Her şeyi görüyor, duyuyor ve susuyor. Dokunamıyor, dokunmayı bilmiyor. Sanıyor ki ilk günahın affını dilerse bir yerden başlamış olacak. Bütün bu seyrüsefer içinde neyse ki Hülya var diyorum. Ne kadar sadık ne kadar vefakar bir dost. Fakat sonradan öğreniyorum ki Adalet’in Hülya’sı hem gerçek değil hem de onun değil. Sonra Sadi Seber geliyor, nihayet diyorum artık biri var Adalet’in yanında. “İnsan bazı bedelleri ömür boyu ödemek istemiyor. Tek başına bir şey değil, kendisinden büyük bir şeyin parçası olmak istiyor bazen. Ummanın damlası, başağın buğdayı, ağacın dalı, hatta dalın çıtırtısı…” Sonra içimi bir korku alıyor ya o da bir yanılsamaysa… Meğer Adalet de benimle aynı hisleri paylaşıyormuş. Derken Sadi Seber de hisleri de en sahicisinden çıkıyor, dokunuyor kalbine. Artık daha cesur bir Adalet görüyoruz, sessiz kalmayan, dokunabilen. Biraz daha zamanı olsaydı Sadi Seber de bundan nasibini alacaktı. Fakat son sözü söyleyen Hülya oluyor:
“İşte bu da senin hikayendi. Artık üzülme, geçti.”
Kitabın orijinal adı Norwegian Wood. Klasik ve klişe imkansız bir aşkın yanı sıra kitap boyunca çalıp duran şarkılar var. Sanıyorum bu sebeple Türkçe adı İmkansızın Şarkısı. Ölüm ve cinsel münasebet temalarına fazlaca yer verilmekle birlikte ölüm genellikle intihar yoluyla gerçekleşiyor. Zira kitabın baş karakterlerinden Naoko -zannediyorum psikolojik tedavi gördüğü kurumda severek dinlediği Norwegian Wood adlı şarkıdan esinlenip- kendini ormanda asmak suretiyle yaşamına son veriyor. Esas oğlana -Vatanabe- gelecek olursak melankolik, içine kapanık ve tabiri caizse aklı hep kızlarda.
Velhasıl kelam, yazarın film sektörü ve ergen okuyucu kitlesine yönelik yazdığını düşündüğüm bir kitap oldu. Sayfaların çoğunu atlayarak okumama rağmen kitabı anladım. Çünkü zamanımdan başka kaybedecek veya kaçıracağım bir şey yoktu. Övüle övüle anlatılan, önerilen Murakami ile bu kitap vasıtasıyla tanıştım. Bir başka eserini okumayı düşünmüyorum. Sevenlerine keyifli okumalar…
Erdal Öz - Gül Mevsimidir Üzerine adlı yazısından:
İnce dikkatlerin, ustaca yakalanmış ayrıntıların, hemen hiçbir boşluk bırakılmadan eksiksiz tamamlandığı bir uzunöykü. Yakın tarihimiz içinde geçen, unutulmaz bir ilk aşkın unutulmaz öyküsü.
Özet budur.
