İster hayatımız, ister ekin tarlalarımız olsun, sahip olduğumuz şeyleri yitirmekten korkarız. Ama hayat hikayemiz ve dünya tarihinin aynı El tarafından yazılmış olduğunu anladığımız zaman, bunu anlar anlamaz, bu korku uçup gider.
Son mektubumu tamamlamadım Makar Alekseyeviç, çünkü yazmak bana ağır gelmeye başladı.Bazen yalnız olmaktan,üzülmekten,tek başıma kederlenmekten keyif alıyorum ve böyle hissettiğim anlar gittikçe daha da sıklaşmaya başladı.
"Burası da, görüyorsun ki uçsuz bucaksız bir yer değil!.. Burada da gözümüze bir hudut(sınır) çiziliyor. Okyanuslarda bile başka türlü olmasa gerek... Acaba bu kâinatta yerle göğün birbirine kavuşmadığı bir taraf yok mu? Alabildiğine sonsuzluğa doğru giden bir taraf..."