Nur Özkan
@nuurozkaan
9 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
"tamam. yazacağım. ama bil ki, kan kaybeder gibi kelime kay-bettim. son yazdığım kitabın üzerine yıllar bindi. ve bugünlerde, sokakta ateş istemek için bile iki kelimelik konuşmayı kafamda derleyip toparlamam gerekiyor. provasız adımı bile söyleyemiyo-rum. unutma ki ölmekte olan bir zihni yeniden hayata çağırıyor-sun. unutma ki Kayra'yı uyandırıyorsun!"
"hırçındım. çektiğim acıyı kusuyordum, farkında olmadan. ne diyebilirim ki? senin dediğin gibi, yaşanan yaşandı. geri dönüp düzeltemem. senden ikinci bir şans da isteyemem. halbuki sana tutkumu, arzumu, yumuşacık sarıp öyle sunmak isterdim. beni düşlerine düşersem şayet, nazik sıcak hatırlamanı isterdim. olmadı, olamadı.. bu üzüntümü de bilemeyeceksin. mektubumu hiçbir zaman göndermeyeceğim için.. bir gün tamamen unutana kadar hep o hırçın kadını hatırlayacaksın."
"sonra bir gün yoklar artık. şimdi öldüler. anılar bakımından da iş işten geçti. şimdi onları sevmiyorum artık. hiç sevdim mi onları, bunu da bilemez oldum. bıraktım onları. artık ne kafamda teninin kokusu var ne de gözlerimde gözlerinin rengi. sesini de anlamaz oldum. akşam yorgunluğuyla gelen dinginlik sesi kaldı yalnızca. kahkahayı da işitmiyorum artık. ne kahkahayı ne bağırmayı. bitti. anımsamıyorum artık."
"o duvardayım ben de. birilerinin hayatından bir anlık neşe, olağanüstü bir tat, görülmesi gerekli bir gösteri, eşine az rastlanır bir duygu olarak gelip geçiyorum.
sonra bir gün duvarlar yıkanıyor ve ben anılardaki yerimi bile koruyamıyorum.”
Reklam