Doğrusunu söyleyin; bana doğrusunu söyleyin! Hepiniz birden, bütün kanunlarınız ve bütün müesseselerinizle elbirliği edip bir insandan, meçhul bir insandan bütün hakikati gizliyebilecek tecrübedesiniz! O insan benim işte!
Söyleyin bana her şeyin doğrusunu!.. Eşya ve hâdiselerin peçesini kaldırın ve içyüzlerini gösterin!
İçimde, şu koşullarda benden beklenmeyecek garip bir şekilde, aşırıya kaçan hiçbir duygu yok. Olanlar ve bitenleri, ölenler ve gidenleri, yani hiçbir şeyi, henüz hiç anlayamadığım için herhangi birinde odaklanamıyorum. Anlatamıyorum da dolayısıyla. Kafam dünyadan o kadar uzağa gitti ki, nereye gitti hiç bilmiyorum.
Ancak bu duygu insana şeytanca ya da melekce şeyler yaptırabilirdi. O da şimdi birlikte olduğu adama melek, bana ise şeytan olmuştu.
Ama hayattan öğrendiğim kadar kurgudan da öğrendiğim bir şey varsa o da hiç kimsenin sadece kahraman ya da sadece kötü adam olmadığıdır. Hepimizin içinde ikisi de var.
Ne kadar mutlu olunabilirse o kadar mutlu oldu ... Hayatın en büyük dersini, çok az verip karşlığında daha da azını beklemeyi öğrendi ...
