Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatır ve rafınıza kaldırırsınız. Zygmunt Bauman’ın Akışkan Hayat’ı ise tam tersini yapıyor: Kapağı kapandığı an sizi kendi hayatınızın ortasında çırılçıplak, üstelik elinizde neoliberalizmin faturasıyla yapayalnız bırakıyor.
Bauman bu sarsıcı metinde, katı modernitenin o sığınak sığ güvenliğini (kalıcı meslekleri, köklü aidiyetleri, kurumları) nasıl birer birer eritip akışkanlaştırdığımızın otopsisini yapıyor. Artık hiçbir toplumsal formun, hiçbir ilişkinin veya kimliğin, içine yerleşmemize ve kök salmamıza izin verecek kadar uzun süre hayatta kalamadığı tuhaf bir panayırdayız. Bu panayırın tek bir mutlak yasası var: Hız. Durursan ıskartaya çıkarsın, bağlanırsan elenirsin, esnemezsen kırılırsın.
Kitabı okurken altını çizdiğim kavramlar, her gün sokakta, plazada ya da dijital ekranda içinden geçtiğimiz o görünmez dogmaları (doxa) birer birer deşifre etti. Bauman’ın kuramsal süzgecinden bugünün Türkiye manzarasına baktığımda parçalar korkunç bir netlikle yerine oturdu:
Bizler katılaşmaktan, yani sistemin hızını kaçırmaktan o kadar korkuyoruz ki, kendimizi sonsuz bir in statu nascendi (doğum anında olma) yanılsamasına mahkûm ediyoruz. Bir kimliğe, bir ahlaka ömür boyu sadık kalmak esnekliği bozduğu için, manevi pazardan işimize gelen parçaları koparıp melez can yelekleri dikiyoruz kendimize. Muhafazakar elitlerin lüks otellerdeki şatafatlı bebek mevlütleri (Mevlüt ile Baby Shower evliliği), kapitalizmin acımasız çarklarında ezilirken "bolluk bereketi esmalarla manifestleyen" o spiritüel lümpen proletarya, tam da Bauman’ın işaret ettiği o trajik "açık büfe dindarlığının" somut kanıtları. Sistem, yapısal sömürünün yarattığı anksiyeteyi, kişisel gelişim tezgahlarında uyuşturup bizi çarkların arasına geri fırlatıyor.
Bauman’ın
Merhabalar @altınkitaplar dan çıkan 
Stacy Willingham kaleminden 
Karanlıktaki Kıvılcım adlı #psikolojikgerilim kitabından bahsetmek istiyorum.
#kitapkonusu
#kitapyorumum
Chole henüz on iki yaşındayken çok korkunç bir olay yaşar. Altı genç kız öldürülmüştür üstelik Lena arkadaşıdır ve katilin babası olduğunu haberlerden öğrenir. Babası hapishaneye girer, annesi intihar girişiminde bulunur ve son anda abisi Cooper ile kurtarırlar ama bakıma muhtaç bir felçli olur. Bakım evine yatırırlar.
Chole şehir dışında okur ve başarılı bir psikolog olur.
Yıllar sonra hayatına aniden Danie girer nişanlanırlar. Tüm yaralarını ona açmıştır. Ama düğüne az bir zaman kala yine genç kızlar kaybolmaya ve ölü bulunmaya başlarlar. Üstelik katil geçmişteki cinayetlerin aynısını taklit ediyor.
Chole herkesten şüphelenir ve bir dedektif gibi olayları çözer. Tabii bu onun için inanılmaz derecede zordur, katilin yakınlarında olduğu aşikar ama kim? Ben tahmin ettim ama asla emin olamadım o derece yani..
Betimlemeler benim için çok önemli oluyor böyle romanlarda. Dozunda ve yerli yerindeydi ki film izler gibi gözümde canlandı.
Stacy Willingham kaleminden Karanlıktaki Kıvılcım adlı #psikolojikgerilim kitabından bahsetmek istiyorum.
#kitapkonusu
#kitapyorumum
Chole henüz on iki yaşındayken çok korkunç bir olay yaşar. Altı genç kız öldürülmüştür üstelik Lena arkadaşıdır ve katilin babası olduğunu haberlerden öğrenir. Babası hapishaneye girer, annesi intihar girişiminde bulunur ve son anda abisi Cooper ile kurtarırlar ama bakıma muhtaç bir felçli olur. Bakım evine yatırırlar.
Chole şehir dışında okur ve başarılı bir psikolog olur.
Yıllar sonra hayatına aniden Danie girer nişanlanırlar. Tüm yaralarını ona açmıştır. Ama düğüne az bir zaman kala yine genç kızlar kaybolmaya ve ölü bulunmaya başlarlar. Üstelik katil geçmişteki cinayetlerin aynısını taklit ediyor.
Chole herkesten şüphelenir ve bir dedektif gibi olayları çözer. Tabii bu onun için inanılmaz derecede zordur, katilin yakınlarında olduğu aşikar ama kim? Ben tahmin ettim ama asla emin olamadım o derece yani..
Betimlemeler benim için çok önemli oluyor böyle romanlarda. Dozunda ve yerli yerindeydi ki film izler gibi gözümde canlandı.
Reklam
Hayallerinden Asla Vazgeçme: Sen Harika Bir Çocuksun #okudumbitti
Bir çocuğun omzuna usulca dokunup “Ben buradayım, yapabilirsin” diyen bir kitap.
Yazardan okuduğum ikinci kitaptı ve yine aynı şeyi düşündüm: Kalemi çok yumuşak ama etkisi çok güçlü. Slogan gibi konuşmadan, parmak sallamadan, çocuğun dünyasına girip onun diliyle cesaret veriyor. Her hikâyede farklı bir hayal, farklı bir mücadele var; ama hepsinin sonunda çocuğa kalan şey şu oluyor: “Korksam da deneyeyim. Küçük de olsa bir adım atayım.”
Benim en sevdiğim tarafı, “başarı”yı sadece sonuç gibi göstermemesi. Bazen bir çocuk için en büyük zafer; fikrini söylemek, ilk kez arkadaşının yanına gidip “oynayalım mı?” demek, hata yapınca kendine kızmak yerine tekrar denemek… Kitap bunu o kadar doğal anlatıyor ki, okurken içten içe “Bu cümleleri her çocuk duysa keşke” diye geçirdim.
Dili akıcı, bölümler kısa ve temposu iyi; özellikle sınıfta okuma saati ya da uyku öncesi birkaç sayfa için çok uygun. Üstelik sadece çocuğa değil, ebeveyne de küçük bir hatırlatma yapıyor: Çocukların hayallerini büyüten şey bazen büyük konuşmalar değil; duyulmak, anlaşılmak ve güven görmek.
Eğer çocuğunuzun kendine güvenini besleyecek, “Ben değerliyim” hissini güçlendirecek, hayal kurmayı yeniden parlatacak bir kitap arıyorsanız, bu seri gerçekten güzel bir seçenek.
Peki sizin (ya da çocuğunuzun) en büyük hayali ne? Yorumlara yazın, birbirimize ilham olalım.
@teraskitap
#hayallerindenaslavazgeçme #senharikabirçocuksun #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Kaz Çobanı #okudumbitti
Bende tam bir masalın içinden geçip büyümeye dönüşen kitap hissi bıraktı. Bu yazar atmosfer kurmayı çok iyi biliyor. Dilin, rüzgârın, kuşların sesi… Her şey yumuşak bir tınıyla başlıyor ama o “yumuşaklık” sakın sizi yanıltmasın; hikâye ilerledikçe içi ihanet, yalnızlık, hayatta kalma ve yeniden kendini kurma duygusuyla dolup taşan güçlü bir yolculuğa dönüşüyor.
Ani’yi sevmemin en büyük nedeni “kusursuz prenses” olmamasıydı. Sessiz, içe dönük, kırılgan… ama tam da bu yüzden gerçek. Sarayın konforundan koparılıp bilmediği bir ülkeye sürüklendiğinde, olayların onu nasıl değiştirdiğini izlemek çok etkileyiciydi. Kitap, “güç” kavramını bağırarak anlatmıyor; Ani’nin güçlenmesi yavaş yavaş, küçük kararlar ve küçük cesaretlerle oluyor. Ve bu, bana göre hikâyeyi daha inandırıcı ve daha dokunaklı kılıyor.
Bir de hayvanlarla kurduğu bağ… Falada’nın varlığı, kuşların dili, doğayla kurulan o ince iletişim… Bunlar kitaba masalsı büyüyü veriyor ama aynı zamanda Ani’nin yalnızlığını da derinleştiriyor. Bazı sahnelerde içim gerçekten burkuldu. Buna rağmen kitabın karanlıklaşmayan bir tarafı var: Umut hep bir yerden sızıyor.
Bayern tarafına geçildiğinde tempo benim için belirgin şekilde açıldı. Yeni insanlarla kurulan bağlar, küçük bir “ekip” hissi, güvenin yeniden inşası… Özellikle kadın dayanışması ve arkadaşlık tarafını çok sevdim. Romantizm ise tadında; hikâyeyi ele geçirmiyor, sadece duygusal bir sıcaklık bırakıyor.
“Kaz Çobanı” benim için masal yeniden anlatımı olmanın ötesinde, “kendini bulma” hikâyesi oldu. Shannon Hale’in kalemi hem zarif hem de net; duyguya boğmadan duyguyu geçiriyor. Eğer masalsı atmosfer, güçlü karakter dönüşümü ve tatlı bir umut duygusu arıyorsanız, bu kitap iyi gelir.
@bilgekultursanat
#kazçobanı #bayernserisi
Yaşamayı arzu etmeyen bir hayat, sona erme yoluna girmiştir.
Martin Eden alt sınıftan gelen bir denizcidir ve arkadaşının ailesi burjuvazi bir ailedir. onlara gittiği bir yemekte evin kızı olan Ruth'a vurulur ve ne kadar bilgili olduğunu görerek kendi cahilliğini görmemişliğini saklamaya çalışır. O günden sonra kendini okumaya, edebiyata ve felsefeye verir. o yükseliş ona çok şeyler kazandıracakken başarının anlamsızlığa dönüştüğü bir yolculukta buluverirsiniz kendinizi.
Toplumdaki insanların değer yargısının yüzeyselliğini görürsünüz. Yazar bireysellik ile sosyalizm arasında bir gerilim kurmuştur. Martin bireyci ve kendi çabası ile yükselmek istemektedir. Toplum ise başarıyı onayladıktan sonra Martini kabul eder. Martin öğrendikleri ile mutluluğu yakalamıştır. Onun fakir olduğu dönemlerde yüzüne bakmayanlar yazdığı yazılar para etmeye başlayınca burjuva sınıfına sokmak isterler. Bu iki yüzlülüğü çok içerleyen Martin içine kapanır. Yanlızlığa ve anlamsızlığa sığınır. Başarı mutluluk getirmemiştir.
Çok etkilenerek okuduğum bir kitap oldu. son sayfasına kadar zevkle okudum. Kitabın hiçbir bölümünde sıkılmadım. Tavsiye ederim.
477 sayfada yazılan şiirin hoşuma giden kısmını paylaşmak isterim
"Bir canlı sonsuza dek ömür sürmez
Ölü adam hiçbir zaman dirilmez
En yorulmuş nehir bile dinlenmez
Denize ulaşmadan salimen."
Ölmem ya da yaşamam neye gerek?Yaşamak Gerek
Puan vermedi
Bir hikaye kahramanının ya da karakterinin, bir efsaneleşmiş gerçek tanınmış kişinin, sıradan bir insanın ve gerçek (?) öznenin (senin/sizin) ölümü hakkında paralel ve asimetrik dağılan düzleminde toplumun ağır görünür ya da görünmez etkisinin yayıldığı oldukça olağan bir durumun yani ölümün oldukça olağan bir anlatısıyla karşılaşıyoruz kitapta. Hemen ansızın ölmek üzerinden değil bu, doktorların laf salatası yaptığı hastanın ölünceye dek boğazından geçirmeyi hedeflerine koymayı düşündükleri türden. Vakit belirsiz ama yakın olduğu kesin. Ivan İlyiç hayatına bakıyor, tüm yaşadıklarına... Ama bir dakika, yaşamak söz konusu ölümken fazla kaçmadı mı? (İtirazım Var, Müslüm Baba'dan iyi gider) Hem... Gerçekten yaşamış mıydı? Oldukça işinde usta, titiz bir yargıcın yüzeyde hiç sorunu olmayan bir hayatı var, öyle değil mi? En azından herkes tarafından bilinen bu. Kitap öyle acımasız bir başlangıç bölümü sunuyor ki aklımda kalanlar olarak ilk karakterin toplumdaki kimliği geliyor, eh tabi bu benliğini de yontuyor. Üçüncü kişi anlatımın tanrısal bakışına kapılmam beni de hikayenin hem dışına hem de birebir içine dahil etti, Ivan İlyiç olurken bir baktım ki o çekilmez aile üyelerinden herhangi biriyim, düşüncesi bile korkunçtu ama işte kitap, düşüncesini akla getirdi ya işte orada hakkını vermek lazım; okuduğum zaman düşünmeye özellikle de empatiye itmesini ki bunu da dolambaçlı yollardan yapmıyor, tekniği falan diye bir yerlerde geçiyor mu bilmem ama anladığım kadarıyla yaptığı yalnızca iyi bir gözlem ve objektif bakış açılarının hakiminde karakterleri görmemizi sağlaması.
Gaius'un (Sezar'mış) ölümlü olmasına tümdengelimle bahseden yerde Ivan İlyiç kıyasa geçiyor tıpkı cenazesinde en yakın dostu dediği kişinin bile yaptığı gibi (Ölen ben değilim, şükrü).
"Gaius hiç
Reklam
Reklam