ve gördük ki mekan değildir, zamandır önemli olan ve lakin o da değildir, eylemdir önemli olan ve o dahi değildir, kalp olmadıkça..
Zihnin Berraklığı, Bedenin Sıhhatine Bağlıdır.Alıntı
"Kendi yalnızlığına tahammül edemeyen, sürekli bir dış uyarılma (eğlence, kalabalık, gürültü) arayan insan, iç dünyasını inşa edemez. İrade, sessiz odalarda, insanın kendi nefesiyle ve düşünceleriyle baş başa kaldığı o tenha anlarda mayalanır."
Kendini Bulmadan Kimseyi BulamazsınAlıntı
Eğer bir ilişki yoluyla kurtuluşa erişmenin peşinden koşmayı sürdürürseniz, tekrar tekrar düş kırıklığına uğrayacaksınız. Ama eğer ilişkinin sizi mutlu etmek yerine bilinçlendirmek için var olduğunu kabul ederseniz, o zaman siz, bu dünyaya doğmak isteyen yüksek bilince uyumlanacaksınız. Eski kalıplara tutunanlar ise giderek artan bir acı, şiddet, karmaşa ve delilik yaşayacaklardır.
Adaletsizlikten daha kötü birşey varsa, o da kılıcını kuşanmamış adalettir.
Sesimizin gitmediği bir dünyada!Alıntı
O nu gerçekten ilgilendiren şey, siyasal değildi. Kuşkusuz bir düşünce yanlışı vardı bir yerlerde, ama nerede? Ve hangi siyasetçi ona bunu anlatıyordu? Hangi sözcüklerle? Başka bir dünyada yaşıyordu siyasetçiler.
Sayfa 51 - Ada Yayınları 1985 - PDF
Başkasına Kızıyoruz ... Ama...
Davras Yaylası Sultan Dağları'nın güney doğuya bakan sırtlarının birindedir. Çamlık Ulupınar'ın az yukarısında biter, ondan sonra da yeşili görmüş rengine kadar açılan otlak başlar. Bir kilometre kadar güneyde bodur gürgenlerle kaplı dik bir yamaç vardır. Dipte, renk renk kayaların içinden, bir yeşil yeşil durgunlaşıp bir köpük köpük gürleyerek dere akar. Karşı yaka ise büyüleyen bir vahşetle, yontma bir kaya gibi, yüz, yüzelli metre yükselir. Güneşe ve bulutlara göre boyuna değişen, fakat ürpertici vahşiliği hep aynı kalan bu görünüş, vâdinin doğudaki ovaya -uygarlığa- açılan dar boğazı da yumuşatamaz. Davras, böylece, çok eski çağlardan kalmış, hiç değilse dünyadan kopmuş gibidir.
Yaylanın Yörükleri göçebeliği bir kuşak önce bırakmış, derenin kıyısındaki toprak damlarda kışlamaya başlamışlardı. Karabaş burada doğdu. Torosları aşan patikaları, keçi yollarını bilmiyordu o. Köylerden, kasabalardan da geçmemişti. Gördüğü insanlar bir bu Yörüklerdi, bir de yaylamaya at getiren üç, beş bucaktı. Onlarla da ilgilenmezdi, tanırdı sadece. Bu kadarına izin vardı zaten.
Karabaş'ı Ramazan, daha yumruk kadarken bir topak yağ ile karısının ördüğü bir çift oyalı çoraba almıştı. Uzun süre yanına çocuklarını bile bırakmadı; insana alışsın istemiyordu. Kendisi de sert davranır, sevse bile döver gibi severdi. Böyle büyüdü Karabaş. Ve boynuna dikenli demir tasma takılıp da sürüyle birlikte çıkmaya başladığı zaman Ramazan'ın õteki üç köpeğine bile yanaşmamak gerektiğini biliyordu.
**Daha başka bildikleri de vardı artık Karabaş'ın: Yeri sūrünün sol kanadı idi. Dalgın veya hayta koyunların uzaklaşmalarını önleyecek, yabancılara, kurtlara karşı yaşayacak, bunun için yaşayacaktı, yaşamasına bunun için katlanıyordu Ramazan. Karabaş bunları biliyordu. Karabaş, sonra,
