Kitabi ikinci kez okudun fakat ilk defa okuyormusum gibi hissederek heyecanla elimden bırakmadan gözümü kırpmadan okudum. Iskender Pala ile ilk tanıştığım kitaptı bu yeri bende ayrıdır. Bir kez daha okumak istedim iyiki okumuşum. Yunus Emre nin hayatını anlatıyor kitapta Yumus Emre nin ağzından. Yaşadıklarını okurken zorlukları, ayrılığı,hüznü hissederek okuyorsunuz. Dili gayet anlaşılır ve akıcı bir kitap. Biraz tasavvuf seviyorsanız sizi mutlu edecektir. Iskender Pala nin bu kitabını okuduktan sonra neredeyse tüm romanlarını aldim birer birer. Diğer kitaplarına nazaran bu daha anlaşılabilir ve sade bir dili var. Yazarın kendisi edebiyat alanından olunca bazı kelimeleri anlayamayabiliyorsunuz ama bu kitap öyle bir kitap değil. Okuyun. Seveceksiniz
Büyük bir hayal kırıklığı oldu. Ne Yunusu okuduğumu hissettim ne de tasavvufi bir iklimi. Yunus Emre'yi dizisinden izlemek çok daha verimli ve faydalı olacaktır.
Reklam
Romanı okurken yalnızca Yunus Emre’nin hayatına değil, aynı dönemde yaşamış birçok önemli ismin birbirleriyle olan bağlarına ve aynı manevi iklim içinde nasıl yetiştiklerine tanıklık ediliyor. Bu yönüyle eser, bir hayat hikayesinden öte, adeta bir “erenler tarihi” hissi uyandırıyor. Yunus Emre’nin hayatının hem çok insani hem de insanüstü taraflarını birlikte görmek, onun şiirlerini ve sözlerini daha anlamlı hale getiriyor. Yaşadıklarını, arayışını, dönüşümünü ve olgunlaşmasını öğrendikçe, söylediklerinin yalnızca söz değil, yaşanmışlığın içinden süzülmüş bir hakikat arayışı olduğu daha iyi anlaşılıyor. Bu da okuyucuda, Yunus Emre’ye ve o dönemin düşünce dünyasına karşı yeni bir merak ve öğrenme isteği uyandırıyor. Bazı hayatlar, söyledikleri sözlerin anlamını yüzyıllar sonrasına taşıyacak kadar derin izler bırakıyorken o sözleri gerçekten anlayabilmek için, o hayatın nasıl yaşandığını da bilmek anlam katıyor.
İskender Pala
İskender PalaMimi Si Çakula1000Kitap
"Ləpirçi: Mən yeməli deyiləm" əsəri Rövşən Abdullaoğlunun qələmindən oxuduğum ilk kitab oldu. Kitabın ideya mərkəzində dayanan "insan olmaq nədir?" sualı, əslində bioloji bir varlıqdan mənəvi bir şəxsiyyətə keçid prosesinin nə dərəcədə sancılı olduğunu göstərir. Müəllif bizə xatırladır ki, insanı heyvandan fərqləndirən əsas amil sadəcə dik gəzməsi və ya mürəkkəb alətlər düzəltməsi deyil, onun öz instinktləri üzərində hakimiyyət qura bilmək qabiliyyətidir. Bir aslan ac qaldıqda ovuna qarşı amansız olması onun təbiətinin gərəyidir və burada heç bir "qəddarlıq" axtarmaq olmaz, çünki o, sadəcə sağ qalmaq instinkti ilə hərəkət edir. Aslanın heyrətamiz bir mizanı var. O, yalnız doyacaq qədər ovlayır, qarnı toxdursa, yanından keçən ceyrana belə toxunmur. Heyvanlar aləmində qətl ehtiyacla məhdudlaşır, lakin insan şüuru bu nöqtədə ən böyük sınağı ilə üzləşir. İnsan acgözlük edir, ehtiyacından qat-qat artığını mənimsəyir, yığır və talayır. Heyvanlar qarınlarını doydurduğu halda, insan gözünü doydura bilmir. Şüur sayəsində seçim etmək iqtidarında olan insan, ya öz içindəki yırtıcını cilovlayıb aliliyə yüksələ bilər, ya da zəkasını bu doyumsuz acgözlüyün və qəddarlığın xidmətinə verib təbiətdəki ən təhlükəli varlığa çevrilə bilər.
Təbiətdə ən ağıllı varlıq olmağımız bizə hər şeyi etmək haqqı verirmi? Rövşən Abdullaoğlu bu sualla bizim "antroposentrik", yəni insan mərkəzli təkəbbürümüzü darmadağın edir. Biz zəkamızı çox vaxt hökmranlıq vasitəsi kimi istifadə edirik, halbuki şüurun əsl məqsədi məsuliyyət daşımaqdır. Ən güclü olmaq hər şeyi məhv etmək icazəsi vermir, əksinə, zəif olanı qorumaq öhdəliyini verir. Əgər bir insan öz şüurunu sadəcə digərlərini istismar etmək və ya təbiəti talamaq üçün istifadə edirsə, o, əslində heyvandan daha aşağı bir pilləyə enmiş olur. Çünki heyvanın
Diğer kitaplarına göre çok yavaş ilerleyen bir kitap... hikayenin heyecanlandıran belli başlı yerleri hariç genelini okumak sabır istiyor... ilk okumaya başladığımda bir "od" heyecanı beklemiştim, yanıldım...
"Od" insanın kendi hakikatine ulaşma çabasını anlatan derinlikli bir tasavvuf anlatısıdır. İskender Pala eserinde, Anadolu’nun siyasi ve sosyal kırılmalarla sarsıldığı bir dönemi merkeze alırken, anlatının ruhunu bütünüyle insanın içsel yolculuğu üzerine kuruyor. Romanın olay örgüsü, Yunus Emre’nin hakikati arayış süreci etrafında şekilleniyor. Kıtlık, savaş, Moğol baskısı ve halkın yaşadığı yoksulluk arasında Yunus’un dünyaya bakışı giderek değişir; maddi olanın geçiciliğini fark ettikçe, manevi olana yönelir.
Eser, Yunus’un coğrafi yolculuğundan çok, nefisten arınmaya dayanan metafizik bir yolculuktur. Tapduk Emre Dergâhına uzanan süreç, “ben” duygusundan sıyrılarak ilahi aşka teslim oluşunun simgesidir. Olaylar klasik bir tarihî roman çizgisinde ilerlemek yerine, içsel dönüşüm eksenli, bu nedenle romandaki asıl çatışma insan ile dünya arasında değil, insanın kendi nefsiyle olan mücadelesinde ortaya çıkarıyor.
Yunus Emre, başlangıçta daha dünyevi kaygılar taşıyan, öfke ve çaresizlik arasında sıkışmış bir insan iken, zamanla sabrı, teslimiyeti ve sevgiyi öğrenen bir dervişe dönüşüyor. Acılar, kayıplar ve sorgulamalar üzerinden ilerleyen psikolojik bir olgunlaşmanın sonucudur. Yunus’un iç çatışmaları, romanın psikolojik derinliğini oluşturan temel unsurdur. Tapduk Emre ise hakikatin sembolik temsilidir; sessizliği, bilgeliği ve insanı terbiye eden yaklaşımı tasavvuf öğretisinin merkezindeki “nefsi öldürme” düşüncesini somutlaştırıyor. Romanın diğer karakterleri de yalnızca bireysel kimlikleriyle değil, temsil ettikleri düşüncelerle önem kazanıyor. Anadolu halkı korkunun ve çaresizliğin sembolüyken; dervişler maneviyatın, savaşçılar ise dünyanın geçici ihtiraslarının temsilcisidir. Roman, bireysel karakterlerden çok kolektif bir ruh hâlini anlatıyor.
Eserin tasavvufî
Reklam