Fallarda Aranan Sevgili / A. Sonat Şen
Sıradan bir günü yaşama telaşındaki kalabalık, sokağı doldurmaya başladığında köşedeki bakkalda gün, ilk çeyreğini yarılamak üzeriydi. Cemal, çayından bir yudum aldı ve göz ucuyla, babadan kalma dükkânda sabah temizliğini yapan yeni çırağı Erdal'a baktı. Radyonun sesi yine sonuna kadar açıktı. Gazetenin astroloji sayfasını öfkeyle açarken "Her sabah aynı lafı duymaktan bıkmıyor bu çocuk," diye söylendi. "Kafam kaldırmıyor bu kadar gürültüyü. Erdaal! Erdal diyorum! Kıs şu radyonun sesini be oğlum. Ne anlarsın bu kadar yüksek seste duyduğundan? Kısık sesle dinle ne dinleyeceksen, çocuğum... Öğren artık bunları... Ay oldu neredeyse sen buraya geleli..."
Arkası dönük hâlde yerleri silmeye devam eden Erdal'ın bir şeyler söylendiğini fark etti ama sabah sabah daha fazla sinirlerini bozmak istemiyordu. Zaten falında da aynen öyle yazıyordu. "Güne biraz sinirli başlayacaksınız. Ancak gün içinde yaşanan olumlu gelişmeler sinirlerinizi yatıştıracak ve sizin de çabanızla günü keyifli bitirebilirsiniz. Sağlığa dikkat."
Başını gazeteden kaldırdı. Özlem dolu bakışlarını sokaktaki telaşın üzerinde gezdirdi. Müziğin sesi tam da sevdiği şarkı çalarken azaldı. Çayından bir yudum daha aldı. Derin bir "Off" çekti. Uzaklardan gelen melodiye eşlik etmeye başladı.
"Ben seni unutmak için sevmedim,
Gülmen ayrılık demekmiş bilmedim.
Bekledim sabah akşam yollarını,
Ölmek istedim bir türlü ölmedim."
Şarkının sözleri, sokağın kalabalığına karıştı. Bir yıl kadar önce bu telaşlı, uykusuz ve düşsüz kalabalığın içinde görmüştü Aysel'i. Tıpkı bugünkü gibi bir sabahın erken saatleriydi. Gazetedeki falını yeni okumuştu...
kendi kendime düşman oluyorum
kendi ayaklarımı bulamıyorum
tüm bu çamurun altında
tüm bu mezarların altında
beni tanımaya çalışan
tüm o okyanusun altında.
üzerimden çekilin diyorum
ama hiçbir şey hafiflemiyor.
ben geminin en dibiyim, ağır, çok ağır
hep boğuluyorum
hem yüzüyor hem çırpınıyorum
ve dualarımı kaybediyorum.
bu sahip olduğum hayaletlerin
çok fazla ismi var
çok fazla dili.
hepsini birden dinlemekten
başım dönüyor.
i turn against myself
caint find my own feet
under all this mud
all these graves
all that ocean
tryin to know me
i say get off me
but nothin gets lighter
i bottom of the boat heavy heavy
i drownin always
i floatin and flailin and
losin my prayers
Yavuz Sultan Selim Han öyle diyor. "Yâ Rabbî! Ben de şecaat Yâ Resûlallah diyorum. Ondan sonra salâbet Yâ Resûlallah diyorum. Yâ Rabbîm hep âşıklar sana kavuşmayı istiyor, ben istemiyorum yav" diyor. Allah Allah, acayip bir adam. Herkes Mevlâ'ya vuslat istiyor, o yok istemiyorum ben. Niye? "Sana vâsıl olup da 'off' demektense sana uzak kalayım, senin hasretinle yanayım o yeter bana. Onun için attan inmeyeceğim Yâ Rabbi' diyor.
Sayfa 287 - Kitap Kalbi Yayıncılık - 1.Baskı - Ocak 2021 - 2. Cild
Off diyorum bu söze!!!!
Layık olmak isteyip de kabul görmediğimiz insanlar değil miydi duygu zindanlarımızın kapısı?
Yapamayacağım, bu müzik işini uzun yıllar yapamayacağım diyorum. Kendimi yıllar sonrasında düşünüyorum, hafakanlar basıyor. Yıllar geçmiş, uçaktan inip otele gidiyoruz. Asistan odamın kapısını açıyor ve eşyalarımı yerleştiriyorum. Hayır! İstemiyorum uçağa binmek filan. Aynı şarkıları mı söylicem lan ben hayat boyu! Hayır! Ben bu işi yapamam. Şarkı filan da yazmak istemiyorum. İleride severek, az çalışarak seyahat etmeden yapacağım bir iş bulmaya çalışıyorum. Ofis yürüme mesafesinde olsun, arkadaşlarımla çalışayım, zaman güzel aksın... Aklıma bir şey gelmiyor. Ne yapacağım ben ya ileride?Keşke kibrit çöpünden oda büyüklüğünde gemi maketi yapmaktan zevk alan o heriflerden olsaydım. Domates yetiştiremem, Kaş'a taşınamam, yağlıboya resme başlayamam. Off! Keşke gerçekten işe yarayan mühendis, doktor, VETERİNER filan gibi bir şey olsaydım.
Sayfa 237 - Hep Kitap
Yaşlanmaktan değil de,
Yaslanmaktan korkuyorum birilerine..
Ben bile yaslandıkça,
"Off" diyorum kendime..
"Ohh" dedirtmemek lazım,
Ölünce..
