Arklarrr oneriyorummm muq o kadar guzel ki romantik komedi cok guzel coogghhkkk ve benim sıkı okur olmam lazimmmmmmm offffff tutuutututututuutuutttutt
10/10
2026 9. kitabı
Sonunu bile bile aldığım o kitap.
Evet ,uzun zamandan beri son sayfaları yüzünden gıdım gıdım ilerleyerek okuduğum bir kitabın sonuna geldim.
Tavsiye ediyor muyum ,kesinlikle evet.
Kafamda cümleleri kurmaya çalışıp bir şeyler yazmak istiyorum ama kırık kalbim kelimeleri toparlamama müsade etmiyor.
Bu kitaba mutlu bir son yakısır mıydı?
Açıkçası bilemiyorum.
Herşey bittikten sonra adalete teslim olsaydı Eftalya ve Tugay ,çok aptalca ve saçma olurdu.
Kaçmak ve hayatları boyunca saklanmak asla ikisinin istediği bir şey değildi.
Çünkü onların savaşı özgürlüktu.
Özgürlük için verilen onca mücadele ,kayıp acıdan sonra kaçak bir hayat asla ikisinin yapabileceği birşey değildi.
Ölüm.
Acı olsada gerçek ,yani birlikte ölseler de biz sadece arkalarından ağlasak ve olay bitseydi keşke .
Ama yok yazar illa ciğerimizi dağlayacak ,yani geride Tugay'ı bırakmak.
Offffff yani ciddi anlamda dağıldım.
Tugay Demir Çeviker’im savaşın ortasında bile en zor anda bile kalbimizi titremeyi başaran bir adamken ,Eftalya'sız nefes bile alamazdı .
Çok bile dayandı.
Ama gidene kadar kendi ile beraber benimde ruhumu perperişan etti.
Basından sonuna o kadar güzeldi ki .
Her karakteri bende iz bıraktı.
Giray ,Marco,Sinan Gamze ,hepsini çok ama çok sevdim.
Onurla duruşlarına bayıldım.
İlk kitaptan daha çok sevdim ikinci kitabın, aslında Eftalya'yı 2de daha sevdim.
Evet başlarda vardı saçma hareketleri ama ardından çok güçlü bir Eftalya görmek aşırı gururlandırdı beni.
Bir direnişin hikayesiydi,bir savaşın ortasında bile askın ne kadar güçlü ve karşı konulamaz olduğunu gördük Tugay Demir Çeviker sayesinde.
Sevginin nasıl eşsiz bir duygu olduğunu ve güzel seven adamların varlığına inandırdı beni .
Her şeye rağmen döktüğüm o gözyasları helal olsun
Her yaş o satırlara değdi,çünkü çok yoğun duygular ile
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"İşte yine yapılmış. Orta sınıfın gözyaşlarını sömürmek için parlatılmış, Viktoryen dönem sosuna batırılmış bir yas pornografisi daha.
Shakespeare’in adını anmadan Shakespeare üzerinden prim yapmanın o sinsi, burjuva yöntemini buldular.
Ki şunlardan sonra kabak tadı verdi desem yalan olmaz...
Değersiz Bir Hayat
Shuggie Bain
Mucizeler Yılı
Lincoln in the Bardo
Bizimle Başladı Bizimle Bitti
Merhamet
Sütçü
Bülbül
Artık bu tür kitaplardan gerçekten yoruldum. Sanki edebiyat, sadece orta sınıfın güvenli koltuklarında oturup başkalarının felaketlerine 'ah ne acı' diyerek iç çekmesi için üretilen bir tüketim malzemesine dönüşmüş gibi değil mi ya hu :)))
Her köşe başında aynı formül: Tarihsel bir dekor, içine iyice yedirilmiş trajik bir evlat kaybı ya da bitmek bilmeyen bir travma silsilesi puffffffff ya gerçekten ya da offffff
Okurken duygusal olarak manipüle edildiğimi hissediyorum. Sanatın görevi sadece can yakmak ya da bizi ağlatmak için pusu kurmak olmamalı. Bu 'parlatılmış trajediler' rafından uzaklaşıp, biraz daha sahici, manipülasyondan uzak ve hayatın sadece gözyaşından ibaret olmadığını hatırlatan kitaplara ihtiyacım var.
Allah aşkına bana hayatın o ham, kirli ve manipülasyonsuz tarafını fırlat. Ruhumu okşama, gerekirse hırpala ama sakın bana o 'soylu acı' yalanını satma. Bu pembe diziden hallice entelektüel işkenceden istifa ediyorum."
Bana teselli verecek, ruhumu okşayacak veya beni 'ne kadar da duyarlı bir okurum' yalanına inandıracak kitaplar ARAMIYORUM.
Ben, suratıma bir yumruk gibi inecek, midemi bulandıracak, uykumu kaçıracak ve güvenli konfor alanımdan beni aşağı fırlatacak o kirli gerçekliğin peşindeyim.
İçinde tek bir damla 'soylu gözyaşı' barındırmayan, ruhumu değil zihnimi hırpalayacak başka kitaplar
Değersiz Bir Hayat
Shuggie Bain
Mucizeler Yılı
Lincoln in the Bardo
Bizimle Başladı Bizimle Bitti
Merhamet
Sütçü
Bülbül
Artık bu tür kitaplardan gerçekten yoruldum. Sanki edebiyat, sadece orta sınıfın güvenli koltuklarında oturup başkalarının felaketlerine 'ah ne acı' diyerek iç çekmesi için üretilen bir tüketim malzemesine dönüşmüş gibi değil mi ya hu :)))
Her köşe başında aynı formül: Tarihsel bir dekor, içine iyice yedirilmiş trajik bir evlat kaybı ya da bitmek bilmeyen bir travma silsilesi puffffffff ya gerçekten ya da offffff
Okurken duygusal olarak manipüle edildiğimi hissediyorum. Sanatın görevi sadece can yakmak ya da bizi ağlatmak için pusu kurmak olmamalı. Bu 'parlatılmış trajediler' rafından uzaklaşıp, biraz daha sahici, manipülasyondan uzak ve hayatın sadece gözyaşından ibaret olmadığını hatırlatan kitaplara ihtiyacım var.
Allah aşkına bana hayatın o ham, kirli ve manipülasyonsuz tarafını fırlat. Ruhumu okşama, gerekirse hırpala ama sakın bana o 'soylu acı' yalanını satma. Bu pembe diziden hallice entelektüel işkenceden istifa ediyorum."
Bana teselli verecek, ruhumu okşayacak veya beni 'ne kadar da duyarlı bir okurum' yalanına inandıracak kitaplar ARAMIYORUM.
Ben, suratıma bir yumruk gibi inecek, midemi bulandıracak, uykumu kaçıracak ve güvenli konfor alanımdan beni aşağı fırlatacak o kirli gerçekliğin peşindeyim.
İçinde tek bir damla 'soylu gözyaşı' barındırmayan, ruhumu değil zihnimi hırpalayacak başka kitaplar
Akademik kurgu hemde çok düşünülmüş
Okuması çok keyifliydi. Karakterlere bağlanıyorsunuz, dünya sizi tamamen içine çekiyor, her şeyiyle kendinizi kitabın içinde buluyorsunuz gerçekten. En güzeli de çok düşünülmüş ve mantık çerçevesi bozulmamış olması. Fantastik serilerde mantık kayması çok oluyor çünkü.
Biraz da spoiler,
Enemies to Lovers ne zaman ki lovers’a dönüşüyor bende film kopuyor malesef. Son bölümde Xaden’in gözünden okuduğumuz bölüm ürpermeme neden oldu. Tüm kitap boyunca cool takılan kızımızı sevse de duygu belli etmeyen o hayran olduğumuz kötü çocuk bir anda süt dökmüş kedi. Yani bir miyavlamadığı kaldı. Offffff yani. sonu aceleye gelmiş gibi hissettim bu yüzden ama olsun. Sorun yok.
%98 öfke nöbeti geçiriyorum %2 övüyorum
Her ne kadar seriye devam edeceğim demiş olsam da ne zaman devam ederim hiçbir fikrim yoktu, sadece araya bayağı zaman koyacağımı biliyordum fakat bir gün kitaplığın önüne geçtim, sakin bir şeyler okumak istediğime karar verdim ve elim bir anda bu kitaba gitti. İlk kitabı kasımın sonunda bitirmiştim ve bana göre üzerinden çok da uzun bir zaman geçmeden okumuşum bu kitabı da.
Kitabı okurken pek çok kere "Bu kitap olmasa da olurmuş," dedim doğrusu. İlk kitapla tamamen aynıydı bana kalırsa, hatta o - her ne kadar onu bitirmekte çok daha zorlanmış olsam da - daha iyiydi bence. Bunun da tek bir sebebi var gerçi.
Bu serinin 5 kitap olması bana ilk duyduğumda çok garip gelmişti ama "Yazar beş kitap boyunca ne anlatmış olabilir ki?" diye sorduğumda "Öyle bir kurgusu var ki beş kitap çok normal," diyenler, hatta "Yedi kitap bile olabilirmiş," diyenler oldu. Rica ediyorum abartmayalım. Şu iki kitap gerçekten o kadar boştu ki. İlk kitapta karakterin yaptığı sıradan şeyleri gereksiz derecede ayrıntılı şekilde okuyorduk, bu kitapta da Lina ve Aral'ın tamamen gereksiz o kadar sahnesi var ki. Bir de uzunlar.
Kitapla ilgili en büyük şikayetim de bu. Tamam, sonuçta bu ikisi birbirlerinden hoşlanıyorlar ve ilişkilerinin de gelişmesi gerekiyor ama neden bunun için sürekli olarak bu iki karaktere ayrı sahneler yazılıyor?
Kurguyla ilgili kısacık bir olay mı oldu? Tamam, bu kadar yeterli. Şimdi yirmi sayfa boyunca Lina ve Aral'ın flörtleşmesini okuyacağız. Diğer karakterlerin de olduğu bir sahne mi okuduk? Tamam, bu yeterli. Şimdi Lina'nın milyonuncu kere Aral'a ağlamasını ve Aral'ın da onu milyonuncu kere sakinleştirmesini okuyacağız. Bir gelişme yaşandı ve o yüzden şuraya gidip şunu mu yapmamız gerekiyor? Durun! Önce Aral'ın aynı kelime ve cümlelerle Lina'ya ne kadar aşık olduğunu
Bu kadına hastayım. Freida mcfadden bütün kitaplarını okumaktan sıkılmadığım her seferindede ters köşe olduğum yazar. Psikolojik gerilimde bence bir dünya markası
Hizmetçi, sakın yakan söyleme ve D koğuşu.
D koğuşunun sonunu sz biraz tahmin ettiysemde şok olduğum yerlerde oldu.
Amy adındaki bir tıp öğrencisinin paikiyatri servisi olan D koğuşunda geçireceği nöbette kilitli kapılar çekmeyen telefonlar veee geçmişten tanıdığı bir yüz.
Kitap yarısına kadar olağan ilerledi yani öyle çok getilecek bişey olmuyor ama yine diken üstünde okuyosunuz kitabı kesin bişey oldu bu böyle olamaz diye. Fakat yarıdan sonra öyle bir akıyo kiii offffff nasıl okuyup bitirdiğinizi anlamıyorsunuz bile. İnanılmaz akıcı bir dili var su gibi akıyo kitap.
Psikolojik gerilim sevenler mutlaka okumalı.
