Herkesin gecesi ve gündüzü farklı, diye düşünüyorum. Herkesin mavisi, kırmızısı, sarısı; yazı, kışı ve baharı da öyle. Oysa dünya acısı hep aynı. Bilinen ve bilinmeyen tüm acılar hep ama hep aynı. Bana hayattan geriye tuhaf bir burukluk hissi kaldı. Derin ama çok derin bir burukluk hissi.
Artık mevsim kış,
Serin bir sabahın huzuruna eğilip,
Toprağı öpüyor yapraklar.
Her şeyin rengi soluk bu günlerde
Her şey kirli bir sarıya dönük.
Tozunu yuttuğumuz zamanın kollarında uyuyor şimdilik gençliğimiz.
Anılar eskinin rüzgarıyla ile aklımın kıyısına vurup duruyor.
Birbirine vuruyor herkesten saklı,
Kendi ikliminde kayıp, derin kabuklu yaralarımız...
İçimden akıp yükselen, özlemlerine değen ,
Derin bir kış hikayesi bu.
Merdivenlerinde koştuğumuz,
Sıralarında sırdaş olduğumuz,
Bir Kara Lise Hikayesi...
.
Cahit Zarifoğlu