O zamanlar bana o kadar güzel ve erişilmez gelen şeylerin pek çoğu önemini yitirdi, o zaman elimde olanlarsa şimdi sonsuza dek erişilmez hale geldi. Bu kadar küçülebileceğime o zamanlar inanabilir miydim?
Ayağa kalktım, sana baktım, uzun süre ve gözlerimi senden ayırmadan baktım. Sonra şöyle dedim: "Benim aşık olduğum erkek de hep yolculuğa çıkardı." Sana baktım, doğrudan gözbebeklerine bakıyordum. "Şimdi, işte şimdi tanıyacak beni!" diye titreyip sarsılmaya başlamıştı içimde ne varsa. Fakat sen bana gülümsedin ve teselli etmek istercesine şöyle dedin: "Ama yolculuklardan geri dönülür." "Evet," diye cevap verdim, "geri dönülür, ama o zaman zaten artık unutulmuştur."
Çorak toprak üzerinde dikiliyorum. Neden daha verimli bir yere gitmedim önceden, bilemiyorum. Buna değmez miyim yoksa? Hayır, bunu söylememeliyim, benden daha çabuk büyüyecek bir çalı bulmak olanaksızdır.