Ödipal tasarı, Freud‘un daha önceki formülasyonlarında öne sürdüğü gibi, annenin doğal bir sevgisi değildir. Daha sonraki yazılarında kendisinin de kabul ettiği gibi, duygu karmaşasının bir ürünü ve narsist bir ukalalık bu karmaşayı aşma çabasıdır. Oedipus kompleksinin aslı-Spinoza’nın Tanrı’ya da doğa formülü gibi- Tanrı olma projesidir. İlaveten, bu kompleks çocuksu narsizmin ölümden kaçış duygusu ile birlikte saptırıldığını sergiler. 
Öykü, bilgidir. Öyküsüzlük, kaybolmuşluktur ve bu nedenle kendisini bir bilgi-örgütlenmesi olarak tanımlayabileceğimiz zihin için tekinsizdir. Her zihin bilmek ister ve bu bilginin mümkün olan en geniş haliyle 'Bütün' olarak tanımlayacağı bir uzay-vezaman manzumesini kapsamasını hedefler. Bilgi -tüm oluşanlarını- bağlar ve şekillendirir.
Reklam
Erken evrelerin yüksek belirleyicilikleri yanında yaşamın her dönemi yeni zorluk ve çatışmalara gebe olduğu gibi yeni kuvvetler, imkanlar ve yeni gelişim imkanları da yaratır.
Histerinin sacayağı; oedipus karmaşası, bastırma ve konversiyon.
"Kuvveti, imkânları ölçüsünde bir insanın başkalarına yardım etmesi kadar güzel şey var mı?"
Nasıl ki ruhsal bir derdi olduğunda kişi saçını başını yolar; ellerini kafasına vurur, kendi kendini yer bitirirse, hatta Oidipus gibi gözünü oyarsa: şiddetli bedensel sancılar karşısında da bazen şiddetli bir acı duygudan yardım umarız, iftiracıları ve zanlıları anımsayarak, geleceğimizi karanlıklaştırarak, o anda karşımızda olmayanlara hayalimizde kötülükler yapıp hançerleri saplayarak. Ve bazen doğrudur: bir şeytanın diğerini kovduğu, - ama o zaman da o biri gelmiştir. - Bu yüzden hastalara, sancıları hafifletiyor gibi görünen öteki eğlence tavsiye edilmelidir: dosta düşmana gösterilebilecek iyilikleri ve nezaketleri düşünmek.
Reklam
Reklam