Tezer Özlü, Çocukluğun Soğuk Geceleri adlı bu sarsıcı ve otobiyografik romanında, çocukluktan başlayarak ilk gençlik yıllarına uzanan bir kadının; taşra ve şehir kıskacında, ataerkil aile yapısının, okul disiplininin ve toplumsal normların ruhunda bıraktığı izleri ve derin yabancılaşmayı konu alır. Yazar; cinselliğin keşfini, deliliğin sınırlarında gezinen ruhsal kırılmalarını, elektroşok tedavilerini ve intihar eğilimlerini anlatırken; bireysel özgürlük arayışını, varoluşsal sancıları ve yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi, Türk edebiyatında eşine az rastlanır cüretkarlıkta, lirik, parçalı, hüzünlü ve çarpıcı bir dille işler.
İpek Ongun, Bir Genç Kızın Gizli Defteri adlı bu popüler gençlik romanında, Serra adındaki bir genç kızın lise yıllarına adım atmasıyla başlayan büyüme, olgunlaşma ve kendini keşfetme sürecini tuttuğu günlükler üzerinden konu alır. Yazar; Serra'nın ilk aşklarını, arkadaşlık ilişkilerini, aile içi çatışmalarını ve okul hayatındaki iniş çıkışları anlatırken; ergenlik döneminin getirdiği kafa karışıklıklarını, kimlik arayışını, paylaşılan dostlukların değerini ve hayata karşı sorumluluk kazanmayı gençlerin dünyasına hitap eden, samimi, içten ve yol gösterici bir dille işler.
Edmondo De Amicis, Çocuk Kalbi adlı bu dünyaca ünlü klasik çocuk romanında, İtalya'nın Torino kentinde yaşayan ilkokul üçüncü sınıf öğrencisi Enrico'nun bir eğitim-öğretim yılı boyunca tuttuğu günlük üzerinden çocukların saf dünyasını, okul hayatını ve arkadaşlık ilişkilerini konu alır. Yazar; sınıf arkadaşları arasındaki sınıf farklılıklarını, dayanışmayı, öğretmenlerin ve ebeveynlerin çocukların dünyasındaki yapıcı rollerini anlatırken; vatan sevgisi, fedakarlık, dürüstlük, empati ve anne-baba sevgisi gibi temel insani değerleri hem çocukların gözünden hem de araya serpiştirilen aylık öyküler ve anne-babanın günlükteki şefkat dolu mektupları eşliğinde, duygu yüklü, eğitici ve samimi bir dille işler.
Yıllar önce kitabını okumadan önce filmini izleyip derinden etkilenmiştim. Aradan geçen zamana rağmen kitabı yeniden okuduğumda aynı duyguları hissettim. Ölü Ozanlar Derneği, yalnızca bir okul hikâyesi değil; özgür düşünmeyi, hayallerinin peşinden gitmeyi ve hayatı cesurca yaşamayı anlatan unutulmaz bir eser. Şiirin ve edebiyatın insan ruhuna nasıl dokunabildiğini gösterirken, okuyucusuna da kendi sesini bulma cesareti veriyor. Kesinlikle tavsiye ederim.
söze nasıl başlamalı..Hayata Dair
Bosna'm... Güzel Bosna'm... Kalbimde ayrı bir yeri var. Nasıl İstanbul, Mekke, Medine veya Kudüs denince kalbim biraz daha hızlı atıyorsa Bosna deyince de öyle... Osmanlı'ya olan bağımızın bize yansıyan bir tezahürü olsa gerek...
Kitap okumayı ne kadar seven biri olsam da kısa sürede çok fazla sayfa okuyabilen biri değilim normalde. Ancak erkek kardeşim dün akşam elinde abla bak okul kütüphanemizden ne aldım, Bosna hikâyesiymiş deyince elinden kaptığım gibi okumaya başladım bu kitabı. Sabah namazına kadar yarısından fazlasını, gün içinde de tamamını bitirdim 600 küsür sayfanın.
Bu kadar hızlı okumamın sanıyorum ki iki temel sebebi var: İlki kitabın edebi dili bence ağır değildi, aynı kelimeler ve cümleler çok defa tekrarlandı, bu kitap için yapabileceğim en temel eleştirilerden biri de bu olabilir. Öbür yandan pek çok insanın da okuyup daha iyi anlamasına vesile olabilecek ayrı bir avantajı da olabilir bleki okuma hızı sağladığı için fakat edebi dilin iyileştirilmesinin duyguyu daha iyi geçirebileceğini de düşünüyorum.
İkinci sebebi ise güzel bir sevdanın iziyle başlayan kitap öyle büyük ve tarifi zor acılarla devam etti ki iyi bir şey okuyabilmek için bir bölüm daha bir bölüm daha diyerek ilerleyip durdum. Bir süre sonra acaba okumayı bıraksam mı dedim iyi hiçbir şey olmayacak korkusuyla ve okuduklarımın kalbime ağır gelmesiyle... Ama öyle kötü yerlerde bırakmanın ilerlemekten daha çok beni üzeceğini düşündüğüm için hızlıca sonuna gelmeye çalıştım. Onlarca zulüm, ihanet, tecavüz, ayrılık, ölüm... Kalbim paramparça, aklım hayretler içerisinde okudum. Sonu bir nebze olsun iyi bir iki nokta içerse de yaşanan onlarca acının izini geçirmiyor elbette...
Yine de okuduğum için mutluyum çünkü sevmek iddiası tanımak için çabayı da beraberinde gerekli kılar. Ve ben de sevdiğimi
Kalbimi paramparça etti
Marina Sabatier’in 2009 yılında Fransa’da yaşadığı gerçek hayat hikayesi…
Aynı ailede büyüyüp kardeşlerimizle aynı hayatı yaşamadığımız söylenir. Diananın yaşadığı da tam olarak bu. Ailesi bütün çocuklarına normal bir anne babalık yaparken sadece Diana farklı şeyler yaşıyor.
Çocuğun istismar edildiği çok küçükken anneanne ve teyzesi tarafından fark ediliyor. Onu gören her gören öğretmeni, okul müdürü ve her yetkili olayı anlamasına rağmen, onlar da ihmaller zincirine istemeden kendilerini ekliyorlar.
Çocuk hakları, kanunlar, sosyal hizmetler gibi çocuğu koruyan, güvence altına alan ne kadar çok şey varsa gözümde değerini bir kere daha kaybetti. Gerçekten çok fazla prosedür var. Eminim ülkemizde de çocuklarla ilgili yaşanan olaylarda dışardan bakan bir göz en başından bir terslik olduğunu anlamıştır. Bir öğretmen, bir komşu, aileden başka biri eminim fark etmiştir ve bu şekilde prosedürlere takılmıştır. Biz çocukları korumaktan nasıl aciziz?
Dünyaya gelirken tek şansımızın denk geleceğimiz aile olduğunu bir kere daha anladım. Bunu yaşamış ve yaşamakta olan bütün çocuklar için çok ama çok üzgünüm. Yeryüzünün çocuk neşesi ile dolu olduğu ve bir tane çocuğun bile mutsuz olmadığı bir dünya istiyorum.