Kitabı okumadan önce çok merak ettiğim için bi yorumlara bakmak istedim ve hata yaptım. Ne kadar spoiler uyarısı olmasa da kitaptaki önemli olaylardan bahsettiği için sonda olanlar şaşırtmadı beni maalesef. Her anı aksiyon doluydu ve elim kalbimde okumama rağmen bitişinden çok memnunum. Yan bir kitap okumayı çok çok isterim. Hikaye büyük soruları cevaplasa da tüm sorunlar çözülmedi. Yazar bu dünyandan devam edecek mi bilmiyorum ama kaç kitap yazarsa yazsın okur gibiyim. Herkese tavsiye ederim.
Öbür Dünya ile Dünya arasındaki duvarlar yıkıldığında insanlar ile feyler aynı dünyada yaşamak zorunda kalırlar. Feyler insanlardan üstün olduklarını iddia ederek insanları köleleştirmek ister ve insanlar kendilerini koruma altına almak için feyler ile aralarına bir duvar örer.
Fakat feylerin özgürlükleri insanlar tarafından kısıtlanmak istenmesiyle onlara bir savaş açarlar ve o duvar 20 yıl önce yıkılır. (Bir yirmi yıl vakası daha :D) 20 yıldır Doğu Avrupa’da, seçkin feyler ve insanlar egemenlikleri için savaşmaktadırlar.
Kızımız Brexley, küçük yaşlarda ailesini kaybetmesiyle ülkesinin baş generali, aynı zamanda babasının yakın arkadaşıydı galiba?, tarafından sahiplenip büyütülmüş bir kızdır. Çoğu kızın aksine şanslı ve ayrıcalıklıdır. Askeri eğitim alan genç kızımız bunun yanı sırasında da hırsızlıklık yapmaktadır. (Askeri eğitimin hiçbir faydası olammış demekki, ki öyle de zaten)
Ve kitabımız da böyle başlıyor aslında. Brexley, birlikte büyüdüğü ve ona sırılsıklam aşık olduğu, aynı zamanda generalin oğlu olan Caden ile Seyehat halindeki trene hırsızlık operasyonu gerçekleştiriyorlar. Caden de generalin oğlu ya, yakalanma riskine ve ününe leke gelmesi riskinden dolayı bu duruma çok karşı ama Brexley’e “KARŞI KOYAMIYOR” işte. O da çılgın ama o geleceğin varisi. Böyle şeyler yapmaması lazım aslında ama bunu yaptıkça da anca kendi olabiliyormuş. Kızımız öyle anlatıyor.
Ya bu kız kendi dünyasında çok yaşıyor da neyse. Oğlan da salak yemin ederim. Kız öpüşmek mi hırsızlık mı diyor adam hırsızlık diyor. Sen nasıl libidosu düşük bir erkek oluyorsun, Brex’i sen de bu kadar çok istiyorken. Çıldırmalık yemin ederim. Bi de diyor ki bak bak, ‘sono korşo koyomoyom’ BOK! ÖPÜŞELİM DEDİĞİNDE NiYE KARŞI KOYDUN E MAL!!! Yani o kısım bana hiç geçmedi. Saçmalıktan başka
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Umudun Tükendiği Yerde Dans Başlar1000Kitap
Horace McCoy'un 1935 yılında yayımlanan Atları da Vururlar romanı, Büyük Buhran döneminin umutsuzluğunu ve insanın hayatta kalma mücadelesini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seren kısa ama etkisi uzun süren bir eser. Romanın merkezinde, günlerce hatta haftalarca süren yıpratıcı bir dans maratonuna katılan işsiz ve yoksul insanların hikâyesi yer alır.
McCoy, dans maratonunu yalnızca bir yarışma olarak değil, dönemin ekonomik ve toplumsal düzeninin bir metaforu olarak kullanır. Yarışmacılar para, yemek ve biraz olsun görünür olabilmek için bedenlerini ve ruhlarını tüketirken, onları izleyen kalabalık bu acıyı bir eğlenceye dönüştürür. Böylece roman, yoksulluğun insanları nasıl sömürüye açık hâle getirdiğini sert bir gerçekçilikle anlatır.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, umut ile umutsuzluk arasındaki ince çizgiyi sorgulamasıdır. Özellikle Gloria karakteri, hayata karşı duyduğu derin yabancılaşma ve karamsarlıkla dönemin kırılmış hayallerini temsil eder. Onun hikâyesi, yalnızca ekonomik çöküşün değil, insan ruhundaki tükenmişliğin de bir portresidir.
McCoy'un dili sade ve doğrudandır; süslü anlatımlara ihtiyaç duymadan okuru rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleştirir. Romanın kısa hacmi, etkisini azaltmak yerine yoğunlaştırır. Sayfalar ilerledikçe okur, karakterlerin fiziksel yorgunluğundan çok ruhsal çöküşünü hisseder.
Atları da Vururlar, yalnızca Büyük Buhran dönemini anlatan bir toplumsal eleştiri değil; insan onuru, umut, çaresizlik ve merhamet üzerine unutulmaz bir sorgulamadır. Aradan geçen onlarca yıla rağmen güncelliğini koruması, McCoy'un insan doğasına dair gözlemlerinin ne kadar güçlü olduğunu gösterir. Kısa ama sarsıcı romanlar sevenler için mutlaka okunması gereken bir klasik.
Atları da Vururlar
Horace McCoy
Atları da Vururlar
Horace McCoyTepsideki Melek / Esra KahyaAlıntı
Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatmaz; bizi kendi çocukluğumuzun tozlu odalarına, o odalardaki nesnelerin gizli diline götürür. Esra Kahya’nın Tepsideki Melek romanı, tam da böyle bir yüzleşme ve hatırlama metni. Yazar, bizi melekli tepsilerin, Süreyya siluetli çay tabaklarının, marley döşemelerin ve içlerinde adeta sır gibi saklanan porselen süslerin olduğu o koca vitrinlerin dönemine, yani kolektif hafızamızın tam kalbine yolculuğa çıkarıyor.
O dönemlerde çocuk olan hangimiz eşyalarla konuşmadı, hangimiz kapı çizgilerindeki budaklardan canavarlar türetmedi ki? İşte bu yüzden, romandaki Güliş yabancı bir karakter değil; hepimizin çocukluğunun birer parçası. Güliş biziz. Kimimizde vitrini canavar gören o hayalperest çocuk, kimimizde babasını kaybettiği için acısını helvaları balkondan dökerek sessizce haykıran o sızı, bir diğerimizde ise merdivenden komşu terliklerini fırlatan o hırçın ama aslında sadece "görülmek" isteyen ruh... Esra Kahya, hepimizin içindeki o yaralı çocuğu Güliş’in şahsında ete kemiğe büründürüyor.
Güliş: Romanın sadece başkahramanı değil; adeta çocukluk yaralarımızın kolektif bir simgesi. Esra Kahya, Güliş figürü üzerinden okura şu evrensel gerçeği fısıldıyor: Kırılmış bir çocukluk, yetişkinliğin en ağır yüküdür.
"Annem bazı zamanlar çok güzel severdi.Ona sarıldığım an,ait olduğum yeri bilirdim.Ona sarıldığım an,annemin tenini hissettiği an durulur,dinilerdi.Böyle zamanlarda sarılmak sonsuz olsun isterdim."Oysa Güliş annesine nasıl da aç ,onun sevgisine nasıl da muhtaç.
Aydın: Bir adamın, bir kadını ve hayatı nasıl naif, nasıl "güzel" sevebileceğinin ete kemiğe bürünmüş hali olarak çıkıyor karşımıza. Sevginin gürültülü değil, şifalı ve onarıcı bir eylem olduğunu Güliş’e ve okura gösteriyor.
Nevra: Nazenin bir çiçekken hayatın
Divanda Anlatılan Erkeklikler ve Arzunun Ardındaki YalnızlıkPsikoloji
Dr. Engler, yeni açtığı kliniğinde daha çok kadın danışanlarla çalışacağını düşünürken, karşısına ağırlıklı olarak cinsel sorunlar yaşayan erkekler çıkar. Kitapta David, Alex, Charles, Mark ve diğer danışanların hikâyeleri üzerinden erkeklerin bağlanma korkuları, sadakatsizlikleri, performans kaygıları, porno kullanımları, duygusal yakınlık sorunları, erkeklik algıları, aşk ve cinsellik arasındaki çatışmaları ele alınır. Ancak kitap yalnızca danışanların öykülerinden oluşmaz. Yazar kendi terapist kimliğini, karşıaktarım deneyimlerini ve kendi ilişki yaşamını da anlatıya dahil eder. Temel tezi şudur: Erkeklerin birçok cinsel sorunu aslında cinsellikle ilgili değil; görülme, değerli hissetme, sevilme ve kabul edilme ihtiyaçlarıyla ilgilidir. Kitaptaki danışanlar büyük ölçüde Amerika'nın belirli bir sosyoekonomik kesiminden geliyor. Bu nedenle anlatılan erkeklik deneyimlerinin evrensel kabul edilmesi problemli olabilir. Vaka örnekleri roman okur gibi ilerliyor. Akademik dil yerine anlatı dili kullanıldığı için psikoloji alanından olmayan kişiler de rahatlıkla okuyabilir. Meraklısına...
Maggie O’Farrell’ın Hamnet romanı, ilk bakışta Shakespeare’in oğlunun hikâyesi gibi görünse de aslında bir annenin, bir ailenin ve kaybın derin izlerini anlatan çok güçlü bir eser. Kitap boyunca Agnes karakterinin sezgileri, sevgisi ve çaresizliği beni en çok etkileyen unsurlar oldu. O’Farrell, tarihi bir olayı anlatırken duyguları öylesine canlı ve gerçek hissettiriyor ki, okur olarak karakterlerin acısını ve sevgisini derinden hissediyorsunuz. Özellikle yasın insanlar üzerindeki farklı etkilerini anlatma biçimi oldukça başarılı. Hamnet, yalnızca bir çocuğun hikâyesi değil; sevginin, kaybın ve hatırlamanın zamana meydan okuyan gücünü anlatan etkileyici bir roman.
