Yazarın 18 yaşındayken kaleme aldığı ilk romanıymış. Çok melankolik ve insanlardan nefret eden bir roman olunca diğer okurlar ne demiş diye bakmak istedim. 18 yaşında yazdığını okuyunca makul geldi :) gençlikte bir dönem nefret dolu olur ya insan öyle sanki..
Kambur içsel dünyasını aktarıyor bize oldukça acımasız, her şeye karşı , herkesten nefret eden bir karakter.. Herkes sırtında bir kamburla yaşar deriz ya.. Bu biraz daha fazlası.. Bazı cümleler ise beni fena sarstı.
"Yaşama hoyratça davranmaya alışkınım; çünkü bozuk para gibidir. Edepsizce değil ama, yine de harcamak gerekir; yoksa, tedavülden kalkabilir."
“Kayıtsızlığımın bir nedeni de, yaşamda kendimi perdede seyrediyor gibi hissetmem. Müdahele edemiyorum. Hiç bir şeye. Yalnızca bakıyorum. Bu filme hiç ara verilmiyor. Oysa susadım,sıkıldım. Ama çıkan da bir daha giremiyor, ve yanımdaki yöremdeki koltuklar ölülerle dolu;dayanamıyorum. Oyunumu beğeniyorum ; ama bu oyun asla bana göre değil.”
“Bana sorulursa bir gün “Kamburumun düzelmesini mi istersin, yoksa tüm insanların kambur olmasını mı?” diye, herkesi kambur görmek olurdu dileğim. Yerden yüksekliğimin bu gülünç santimleri yüzünden, yaşama da ölüme de sizlerden daha yakınım. Daha sonraları yerimi yadırgamamak için, yükselme isteğini bir türlü anlayamam.”
92 sayfa zaten hatta daha az belki 50 sayfa diyebiliriz boş kısımları birleştirsek. Ben bu denli nefret dolu kitapları çok sevemiyorum ama okuduğum için mutsuz değilim , mutlu da değilim :) bazen bir kitap bir cümle için okunur derler ya heybeme ekledim diyelim…
Neredeyse her sayfada altını çizdiğim her öyküde kendimden bir şey bulduğum bir kitaptı. Nermin Yıldırım’ın çoğu kitabını okumuş biri olarak bu sefer ki kitabını diğerlerinden daha az beğendim . Sebebi sanırım roman yazmasına alıştığım için öyküler kısa ve bütün öyküler gibi sonu bize bırakılmış .. yarım kalmışlık hissi veriyor bana.. Tabii ki hızlıca ve kalbimde derinlerde iz bırakarak bitirdiğim bir kitaptı :) Eline,emeğine,yüreğine sağlık sevgili yazar..
Ayfer Tunç’un okuduğum ilk kitabı. İlk başta şok oldum kitap yanlış basılmış falan sandım. Meğer farklı bir sistemde ilerliyormuş biraz geç anladım :) Hikayesi çok güzeldi. Hikayelerin en sevmediğim kısmı sonunun bize bırakılması. Sonu mutlu bitse ne bileyim ya da en azından bitse havada kalmasa :) çok beğendiğim bir hikaye oldu .. tavsiye ederim 8/10
*Yaşamak her şeye rağmen bir iz bırakmaktır yeryüzünde. -Ben de yaşadım, sizin kadar!-
*Herkesinki gibi, benim hayatım da roman. Hep, ne olduğunu bilemediğim büyük eksiğinin yakında tamamlanacağını umduğum bir roman.
*Güzel olacağından emin olduğumuz günlerin gelip bizi bulacağına inandığımız hayatımızı yarıladık çoktan. Güzel olacağından emin olduğumuz günler gelip bizi bulmadı. #ayfertunç #suzandefter
Kitap bitti ama nasıl bitti.. :) Ben şiiri Şükrü erbaşla sevmiş bir insan olarak her şiirinde kendime ait bir his bulabilirim zaten.. nerdeyse her sayfada altı çizili cümlelerim vardır.. onlar şairden çıkmış artık benim olmuşlardır :) Bu güzel eserde de derinlerde bir yere dokunuyor, içinizde bir his bırakıyor acı mı desem yıllardır aradığın kayıp hissin mi desem yaşamaktan korktuğun duygular mı desem bilemedim .. emeğinize sağlık sevgili yazar..
Bir gün yalnız bile olmayacağız.*
İçimizde bir uğultuyla bakacağız dünyaya..*
ilk 200 sayfa epey zorladı beni.. yine de devam ettim okumaya. Umberto Eco bu konuyla alakalı şöyle demiş: “…yayınevindeki arkadaşlar çok zorlayıcı ve usanç verici buldukları ilk yüz sayfayı kısaltmamı öğütlediler. hiç kuşkunuz olmasın, reddettim; çünkü, diye öne sürüyordum, bir insan manastıra girip orada yedi gün yaşamak istiyorsa, onun ritmini kabul etmek zorundadır. bunu başaramazsa, kitabın bütününü okumayı da hiçbir zaman başaramayacaktır. bu nedenle, ilk yüz sayfasının bir kefaret ve başlangıç işlevi vardır; her kim bundan hoşlanmazsa kendi bilir, tepenin eteklerinde kalır…”
Ben de az kalsın eteklerde kalıyordum :) Manastırlar, tarikatlar, kilise ,dinler ile ilgili dolu dolu bilgi var. Ben dini tartışmalar yapılan bazı kısımları atlayarak okudum zira aşırı saçma geldi :) “gülmek günahtır” “dindar hristiyan fakir mi olmalıdır” gibi.. Hem çok ağır hem akıcı bir kitap. Hikayesi sabredince sizi içine çekiyor. Betimlemeler oradaymış gibi olmanızı sağlıyor. Böyle bir roman yazmak her yiğidin harcı değildir diye düşünüyorum. William biraderi sevdim :)Kitap bitince yeniden okumak isteği oluştu. Çünkü ilk sayfalarda insanları yerine oturtmak çok zor o kadar çok insan var ki.. tabii şu an değil belki sonra .. hikaye açısından 10/10 olan bir kitap fakat betimlemelerin uzunluğu ve bilgilerin fazlalığı ve bazı kısımların sıkıcı gelmesi açısından 8/10 diyebilirim:)
