Neslihan Altun
@okurnesil
Muhabir-Spiker
Yüksek lisans
İstanbul, 27 Ekim 1992
306 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapta arıların ön planda tutulmasının önemli bir nedeni vardı. Arılar savaşmaz, birbirini ezmez, sadece işini yapar ve en önemlisi de 'insanlar gibi' değillerdir.
Savaşın ortasında yerini, yöresini bilemeyen, gri bölgede kalmış iki insanın gözünden; savaşın insanlar üzerindeki etkisini görüyoruz. 'Gri bölge ne?' diyecek olursanız; bir ülke ya da bölgenin kimin kontrolünde olduğu net olmayan, resmî olarak işgal edilmemiş ama fiilen devlet otoritesinin de tam işlemediği alanlara verilen addır.
Zekice kurgulanmış bu romanda asıl olay ise karakterin, insanlar gibi olmayan arılarının yaşama tutunmasını sağlamaya çalışmasıydı. Hatta yazar karakterinin dilinden bir yerde 'insanlar gibi olmayın' bile diyor.
Çok güzel bir kitaptı. Sayesinde bir çok şey öğrendim. Şiddetle ve ısrarla tavsiye!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Istırabın kaçınılmaz olduğu durumda, anlamın ıstıraba rağmen ve hatta onun sayesinde bulunabileceğini söylüyorum."
İnsanın Anlam Arayışı'nda yazar, 2. Dünya savaşı sırasında tutulduğu toplama kampında yaşadığı zulmü ve ıstırabı anlatıyor. Bu hikaye üzerinden, hayatının anlam kazandığını bize kanıtlıyor.
Yazar ıstırabın sonunda anlam bulabileceğimizi ama ıstıraptan kaçılabilirse kaçmamız gerektiğini yoksa bu durumun mazoşistliğe döneceğini de söylüyor.
Öte yandan yazar hayatta anlam kazandıran diğer şeylerin çalışmak bir şeyler üretebilmek ve sevgi olduğunu açıklıyor.
Kitabı okurken aslında ruhunuzun derinliklerinde tecrübe ettiğiniz şeyleri gün yüzüne çıkarıyorsunuz. Hayatınızın anlam kazanmasına yardımcı anlamlı bir kitap.
Bir adamın yalnızlığını okuyorum sandım önce. Acı soluk alış verişlerini. Özlemini. O kadar güzel anlatmış ki yine Tarık Tufan, mest oldum her cümlede. Her kalemde "O neydi ben ne okudum öyle?" dedirtti. Ama o son, o son neydi öyle? Hiç beklemiyordum. Sadece yalnızlık okuyorum sandım. Ciğerim söküldü.
Bu yazara tutuldum gidiyorum. 
Tarık Tufan
Tarık Tufan
İnsanların birbirinden farklı olduğunu düşündüren neydi acaba o insan müsveddelerine? İnançsızlık? Bencillik? Kibir? Aptallık?
Kitabı okurken hep içim cız etti. Aynı evin içinde birilerinin istediği kadar yiyebilmesi ve açlıktan nefesi kokan 'diğer'lerinin onlara hizmet etmesi; aynı evrende yaşarken tel örgülerle ayrılan iki ülkeden birilerinin öldürüp, 'diğer'lerinin hunharca katledilmesi...
2. Dünya Savaşı'nı özellikle bir çocuğun gözünden okumak olayın ne kadar saçma ve yaşanmaması gereken bir durum olduğunu daha net gözler önüne sermiş. Baş karakterimiz küçük Bruno, her şeye olması gerektiği gibi masum yaklaşmış. İrdelerken, sorular sorarken gerçeklikleri onunla birlikte bir kez daha görüyorsunuz ve o caniler adına siz utanıyorsunuz. Masumlar için üzülüyorsunuz. Savaşın ne kazananı ne de kaybedeni olduğunu bir kez daha anlıyorsunuz.
Ama işte dedim ya; olan hep masumlara oluyor ve siz üzülüyorsunuz...
Çizgili Pijamalı Çocuk
Çizgili Pijamalı Çocuk
Günümüzde kendi söküğünü dikemeyen bir psikiyatristimiz, rüyalarında istediği gibi bir hayat kurma çabasındayken karşılıyor bizi. Bir de bakıyorsunuz ki psikiyatristin odasında değil, Osmanlı döneminde Rusların yakıp yıkacağı bir köyde, iki dostun buluşma noktasında; göl kenarındasınız.
Yusuf ve Behzad.. Aşk, dostluk ve acayiptir ki; simya. Simya bir insanı neye çevirebilir altından başka? Aşkı uğruna nasıl kaybeder o aşkı insan?
Hem de bulmuşken; elleri ellerinde, gözleri gözlerindeyken.
Hırs. Bitmeyen hırs. Ne kötüsün.
Editör notu:
Kendi hayatınızdan bir şeyler buluyorsunuz kitapta ve sonunda diyorsunuz ki: Yusuf, Allah seni kahretmesin. İyi halt yedin.
