Onur Karabağ
@onurkarabag
..bir yabancı
Kitap çok çarpıcı. Hatta o kadar çarpıcı ki Ciano'nun eşi, onun idam edilmesini önlemek için bir koz olarak bu kitabı kullanmış. Bu yönüyle değerlendirince; evet, kitap gerçekten İkinci Dünya Savaşı öncesi ve savaş sürecince var olan atmosferi, zulmü, fikir ayrılıklarını, Mussolini'nin Hitler'e bakışını objektif bir şekilde anlatmış olabilir ve bu kitap bu yüzden kıymetli diyebilir, böyle düşünebiliriz. Ancak bir yönüyle de Ciano gibi hem bakan hem damat olan bir figürün, az veya çok, Duce'yi fikirleriyle etkileme ihtimali olduğunu varsayabiliriz; fakat hem İtalya'nın savaşa hazırlık için henüz hazır olmaması meselesi, hem İtalya'nın sürekli barış istemesi (savaşın başlamasını da geciktirmeye çalışması) hem de Hitler'e karşı Mussolini'nin yorumlarının sürekli, an be an değişmesi mevzusu, bu kitabın Ciano tarafından geçmişe yönelik belli miktarlarda değiştirildiği yönündeki görüşümü kuvvetlendirdi. Çünkü göreceksiniz; Ciano neredeyse hep haklı çıkıyor.
Bu kabul gören bir bakış açısı mı, bilmiyorum. Belki benim İkinci Dünya Savaşı'nın İtalya açısından değerlendirilmesi kısmında bilgim eksiktir. Ama şimdilik fikrim bu yönde...
Hacmine aldanmamanızı ve okumanızı tavsiye ederim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·161 syf.··
Beğendi
·2025 44. kitabı
·18 günde okudu
·Okunma: 21 Haziran 2025 01:37
Şiir, açıkçası pek benim türüm değil. Aşinalığım çok az, nadiren okurum.
Sabahattin Ali, yazım tarzını çok beğendiğim, belki kalemini en sevdiğim beş Türk yazardan bir tanesidir. Bu kitapla da yolum, ikinci kez, bu yüzden kesişti.
Eserin son kısımları hariç (Terkib-i Bend ve Şarkı türünde denemeler mevcut) oldukça beğendiğimi söylemeliyim. Lise son sınıfta okuduğumdan beri, pek çok kısmını unutmuşum. Tabii on bir sene sonra aynı kişi de değilim, o sebeple şiirlere biraz daha rasyonel bakmayı denedim okurken ama bir iki şiir bu duvarı fena kırdı :)
Okunmasını tavsiye ederim. Belirttiğim gibi son kısmı haricinde istenirse çok hızlı da okunabilecek, oldukça kaliteli bir eser.
İlk defa bir yazarın, Dostoyevski'nin yazım tarzına bu denli yakın şekilde bir eser ortaya koyduğuna şahit oldum. Hem betimlemeler, hem karakterlerin tanıtılışındaki detaycılık, hem karakterlerin olaylara karşı aldığı tavırların detaylı anlatımları, hem içseslerin metnin en gerekli anlarında hikayeye dahil oluş şekli, hem de hikayenin çok akıcı ilerleyişi; bunlar, Mario Puzo'nun zihnindeki Dostoyevski'yi çok net şekilde gözler önüne seriyor.
Kitap, devamı gelen bir öykünün temellerini atıyor, bu temelleri de sağlam şekilde attığını söyleyebilirim. Konusu, yazarın bu kitabının potansiyel beğeni sayısını aşağıya çekecek kısıtlayıcılıkta gibi gözükse de -neticede herkes mafya hikayelerini severek okumuyor olabilir- anlatımdaki akıcılık hikayenin nasıl devam edeceği, karakterlerin nasıl adımlar atacağı konusunda samimi bir merak uyandırıyor. Bu şekilde, nispeten kalın gözüken hacmine rağmen kitap, oldukça kısa sürede bitirilebilir.
Uzun zamandır bir kitabı bu kadar beğenmemiştim. Hikayesini yıllar içinde yüzeysel veya detaylı şekilde duymuş hatta filmlerini izlemiş olsanız dahi; bu kaliteli eseri de okumanızı tavsiye ederim.
Keşanlı Ali Destanı, oldukça akıcı ilerleyen, zaman zaman güldüren ama arka planda da memleketin düzenine dair sağlam laflar eden bir eser. Haldun Taner, bildiğimiz klasik "kahraman" anlatısını irdeliyor diyebilirim. Keşanlı Ali, aslında ne çok yüce bir adam ne de özel bir meziyeti olan biri. Ama bir şekilde, halkın beklentileri ve dedikodular sayesinde "destan kahramanı" haline geliyor.
Şarkılar ve ara anlatıcılar açıkçası okumayı kesmese de biraz yavaşlatıyor ama bu kitabın tarzı bu ve buna alışınca gözünüze batmak yerine atmosferi güçlendiriyor. Oyunun finali de oldukça yerli yerinde; kitap, fazla ajitasyona kaçmadan meselesini anlatıyor.
Genel olarak keyifli bir okuma oldu. Tiyatro okumaya alışık olmayanlar için rahat bir başlangıç olur mu bilmiyorum, ancak türü seviyorsanız bu kitabı da sevebileceğinizi düşünüyorum.
Durum hikayelerinden, ya da genel anlamıyla roman olmayan, novellalardan bile, pek hazzetmem. Hızla başlayıp biten hikayeler için gerçekten Çehov veya Gogol olmak gerekiyor sanırım. O kalite, o mana, o derinlik lazım.
Sait Faik Abasıyanık'ın zannederim üçüncü kitabını okuyorum (Semaver, Alemdağ'da Var Bir Yılan ve bu eser). Semaver, gerçekten içlerinde en beğendiğimdi (yaklaşık on beş sene önce okuduğum için zihnim beni aldatıyor da olabilir tabii.). Neticede Abasıyanık, ne yazık ki hikayeleriyle hem merak uyandırmıyor hem akıcılık sunmuyor. Hikayelerde derin bir anlatım da sezemiyorum, Anadolu'nun veya Anadolu insanının durumunu anlatıyor desem, tam olarak o da değil. Hikayelerin tamamına yakınında kadınların "metalaştırılması" yönünde de bazı eleştiriler okudum ancak bunu manasız buldum. O devirde, belli ki bu mantığı, kadınlara bakışı yansıtmayı denemiş yazar. O konuda hakkını yemek istemem.
Okurken "bit artık" dedim (yine). Ya ben Sait Faik'i hiç anlamıyorum, ya pek de sevmediğim bir türde yazıyor diye beğenmiyorum.
Açıkçası tavsiye etmiyorum. Durum hikayesi severiyseniz belki de beğenirsiniz, o kısmı çok öznel, bilemeyeceğim.
