Shift + Oops
Evakuasiya , 
Qaraqan -dan oxuduğum ikinci kitab oldu. Əslində, bir çoxumuzun da bildiyi kimi, Qaraqan çox sadə dildə -hətta məişət dilinə çox yaxın üslubda- yazır. Bu səbəbdən də kitabı oxuyarkən tez müddət ərzində bitirmək mümkündür, amma sizin ona ayırdığınız vaxtdan asılı olaraq bu müddət uzaya da bilər (örnək: mən). 
A -ya nisbətən sujet xətti daha yaxşı ələ alınmışdı məncə. (Nə vaxtsa bu kitaba da inceleme yazaram yəqinn idk)
Kitabın mövzusundan bəhs edim. (TW: sarkazm, spoyler, tənqid?)
Baş qəhrəmanlar: eqosundan özünü görmək mümkün olmayan, beyin əvəzinə hormonları ilə düşünən, bu yaşda hələ Baykalın nə olduğunu bilməyən 18 yaşlı Fidan və beyin cəhətdən ondan 100-120 pillə yuxarı (nəyə əsasən qərar verdiyimi sorğulamıram bcz məndə də bir az çatmır), ən azından düşünməyi bacaran, aşırı emo vibe aldığım və mənim kimi qulaqlığı qulağından düşməyən, qara papaqlı -olduğunu düşündüyüm- xaker Kənan.
Kitabda əsas hadisələr bir gün məktəbdə həyəcan siqnalı çalınması ilə başlayır. Müəyyən olunur ki, bəs ölkədə fövqəladə hal təyin edilib və evakuasiya prosesi aparılmalıdır. Beləcə, müdafiə tədbiri məqsədilə hamını göy avtobuslara yığıb aparırlar metrostansiyalara. Sözün düzü, ölkəmizdə belə bir sığınacağın olub olmadığından əmin deyiləm. Bunker deyəndə sovet dövründə tikilən, indi də narkomanların ocağı olan o yer ağlıma gəlir (Ulduzda idi deyəsən bilmirəm). Ona görə hər metroya minəndə vaqonun pəncərələrindən baxırdım ki, görüm həqiqətən sığınacağa bənzəyən bir yer, qapı filan görəcəm ya yox. Çox lazımsız məlumat oldu amma hələ də mənə maraqlı olan bir mövzudur. Nəysə
Bilirəm çox kinayəli bir giriş oldu, əslində, bu münasibətim də bir az müəllifin özünə qarşıdır. Elxan bəyin nisbətən eqoist biri olduğunu düşünürəm sözün açığı. Bir çox danışığında minnət hissi2025 Okuma Raporları
Evakuasiya , Qaraqan -dan oxuduğum ikinci kitab oldu. Əslində, bir çoxumuzun da bildiyi kimi, Qaraqan çox sadə dildə -hətta məişət dilinə çox yaxın üslubda- yazır. Bu səbəbdən də kitabı oxuyarkən tez müddət ərzində bitirmək mümkündür, amma sizin ona ayırdığınız vaxtdan asılı olaraq bu müddət uzaya da bilər (örnək: mən). A -ya nisbətən sujet xətti daha yaxşı ələ alınmışdı məncə. (Nə vaxtsa bu kitaba da inceleme yazaram yəqinn idk)
Kitabın mövzusundan bəhs edim. (TW: sarkazm, spoyler, tənqid?)
Baş qəhrəmanlar: eqosundan özünü görmək mümkün olmayan, beyin əvəzinə hormonları ilə düşünən, bu yaşda hələ Baykalın nə olduğunu bilməyən 18 yaşlı Fidan və beyin cəhətdən ondan 100-120 pillə yuxarı (nəyə əsasən qərar verdiyimi sorğulamıram bcz məndə də bir az çatmır), ən azından düşünməyi bacaran, aşırı emo vibe aldığım və mənim kimi qulaqlığı qulağından düşməyən, qara papaqlı -olduğunu düşündüyüm- xaker Kənan.
Kitabda əsas hadisələr bir gün məktəbdə həyəcan siqnalı çalınması ilə başlayır. Müəyyən olunur ki, bəs ölkədə fövqəladə hal təyin edilib və evakuasiya prosesi aparılmalıdır. Beləcə, müdafiə tədbiri məqsədilə hamını göy avtobuslara yığıb aparırlar metrostansiyalara. Sözün düzü, ölkəmizdə belə bir sığınacağın olub olmadığından əmin deyiləm. Bunker deyəndə sovet dövründə tikilən, indi də narkomanların ocağı olan o yer ağlıma gəlir (Ulduzda idi deyəsən bilmirəm). Ona görə hər metroya minəndə vaqonun pəncərələrindən baxırdım ki, görüm həqiqətən sığınacağa bənzəyən bir yer, qapı filan görəcəm ya yox. Çox lazımsız məlumat oldu amma hələ də mənə maraqlı olan bir mövzudur. Nəysə
Bilirəm çox kinayəli bir giriş oldu, əslində, bu münasibətim də bir az müəllifin özünə qarşıdır. Elxan bəyin nisbətən eqoist biri olduğunu düşünürəm sözün açığı. Bir çox danışığında minnət hissiBritney Spears’ın da dediği gibi: “Oops! Yine yaptım.”1000Kitap
Natalie Merrit, en sevdiği kızı Anabel’in ölümüyle derin bir depresyona girmiş, geride kalan iki çocuğu ve kocası için hayata tutunmaya çalışmıştır. Aradan geçen iki yılın ardından, Natalie öğrenci değişim programıyla kızına çok benzeyen bir öğrenci için evinin kapılarını açar. Tanya’nın gelişini diğer kızı Paige ve oğlu Will iyi karşılamaz; ancak kocası Matt ve kendisi için Tanya, uzun zamandır hasret kaldıkları aile saadetini yeniden getirir.
Ancak günler ilerledikçe, Tanya’nın inanıldığı kadar masum olmadığı gün yüzüne çıkmaya başlar. Acaba yaslı Natalie, Dimyat’taki pirince giderken evdeki bulgurdan mı olacaktır? Üstelik kendisinin sakladığı yalanlar bini geçmişken…
Bazı kitaplar var, film izler gibi okursunuz; bu da onlar gibiydi. Yazarla ilk tanışma kitabım ve yazarın dilini gayet sevdim. Tanya için yazılmış bir kitabı okumayı çok isterim. Umarım yazar bu fırsatı göz ardı etmez. Merak unsuru yüksek, sonu sürprizlerle dolu güzel bir psikolojik gerilim kitabıydı. Meraklısına öneririm.
"İnsan kalbi taşıdığın için ne mutlu sana, Feyre. Bırak hiçbir şey hissetmeyen zavallılar kendine acısın.”
********
İnceleme SPOILER içerebilir.
********
Kitap, bir gün ormanda bir peri öldüren ölümlü bir kız olan Feyre'nin hikayesidir. Bir gün avlanırken, Feyre bir kurdu öldürüyor, sürpriz, sürpriz, o kurt kılık değiştirmiş bir Peri çıkıyor. Bu öldürme karşılığında, Feyre ailesinden uzaklaştırılan bir kurt (ki o da kılık değiştirmiş bir Peri) tarafından perilerin evi olan Prythian'a kaçırılır ve orada kurt olan periyi öldürdüğü için cezası olarak hayatının geri kalanını yaşar.
Bir kitap hakkında bu kadar çelişkiye düştüğümü hatırlamıyorum. Kitabın gerçekten sevdiğim bölümleri vardı, ama gerçekten nefret ettiğim birçok bölümü de vardı.
Konuyla ilgili sorun, önsezilerin çok zayıf olması. Başlangıçtaki ve %75'lik noktaya kadar olan konu hiç mantıklı değil. Tamlin, Feyre'i lüks içinde yaşamaya, iyi yemeklere, güzel kıyafetlere ve özgürlüğe götürüyor, çünkü o diğer periyi öldürüyor? Bu tamamen saçma. Bu nasıl bir ceza olabilir? Artık şımarık kız kardeşlerine bakmak zorunda değil, fakir köyden uzakta. Tam bir ödül bence.
Neyse, Feyre "ceza" olarak kalan günlerini konfor içinde geçirmek üzere lüks bir diyara götürülüyor, ama yine de mutlu değil çünkü nedense kız kardeşlerini özlüyor, ona pislik gibi davransalar bile.
Tamlin'e aşık oluyor, ki bu beklenen bir şey çünkü o bir canavar değil. Burada aşılması gereken bir engel yok. Çirkin dış görünüşüne bakmaya zorlanmıyor çünkü çirkin bir dış görünüşü yok.
Bu arada, Lucien adında başka bir Fae (peri), Feyre'nin olmadan hemen önce bilmesi gereken her şeyi uygun bir şekilde ortaya koyuyor. Bunun bir haberci olması mı gerekiyor? Sanırım? Ama sonunda, Feyre için işleri çok kolaylaştırıyor ve hiçbir münakaşa olmuyor. Tek sorun
kitap nöroloji ile ilgili değil: islam düşmanlığı.1000Kitap
Gad SAAD. I could have written you something nice. Really. If you hadn't used the phrase "Performative revolution by pampered and lobotomized fools." Remember? I'm not against thinking and producing; I'm with you. But oops! I'm a Muslim too. What does THAT mean to you? Isn't it a bad thing? Exactly. I don't know if anyone has said it before, but all you do is victim literature, Dr. Sir. The West is down, the East is up. Where is a human being? Forget about that. You don't have the capacity to understand that the disgusting things you say about Islam are human-made. Islam is not a sick culture; it is the last religion revealed and perfected. What's sick are the ideas of people like you. I respect people; not ridiculous ideas. Someone who calls Islam "Suicidal Empathy." What a waste of words.
Gad SAAD, baş bulaşıcı fikirperest sensin; sağduyu desen sıfırın altında eksi derece, etiketleyebilsem etiketlerdim; yukarıdaki fikirlerimi bizzat iletirdim.
Hani hem yazmaya değer bulmadığınız hem de ondan dolayı ille de içinizden atmak istediğiniz duygular vardır. İŞTE kitap bunu yaşattı bana. Yani ırkçı değil insanca yaklaşacağım, en basit meselede bile ırkçılığını ya da en azından nefret ettiği ırkın karşı tarafında gördüğü, yakın bulduğu olayı , kişiyi empoze etmeye çalışıyor örneğin;
"Sevgili anne babalar, müsterih olun. Doğru şartları sağladığınız sürece çocuğunuz bir sonraki Lionel Messi (muhtemelen gelmiş geçmiş en iyi futbolcu) ya da Albert Einstein olabilir. Biyolojinin (ve aklıselimin) reddinde vücut bulan, ciddi anlamda ümit verici bir mesaj bu."
Messi iyi bir futbolcu. Peki gerçekten en iyisi mi? Ya da bu taahhüt edilebilir mi? Kaká'nın %52'e çıktığı zamanlar var. Futbolu sevmeyebilirim ama gerizekalı da değilim. Ya da Messi'den iyi forvet değilimdir ama iyi
Time Lord Victorious: All Flesh is Grass
"Now he came to think about it, the Doctor hadn't planned on being here, on the flight deck of a battlecruiser, with a fleet of mercanaries hanging off his every word. It had sort of happened. He had a brief moment of sympathy for all those villains he'd faced over the years. There they were, getting along quite happily in their battlecloaks on the battledecks of their battleships, and then - oops! On their battlescreens would pop up the Doctor."
Geçtiğimiz haftalarda başladığım Time Lord Victorious maratonuma, birçok farklı medya formatından oluşan serinin iki kitabının sonuncusu olan All Flesh is Grass ile berber aslında seriyi kısmen bitirdim diyebilirim. Her ne kadar dinleyeceğim birkaç sesli hikaye daha kalmış olsa da Doctor'un, evrene ölümü getiren Kotturuh'a karşı savaşı bu kitap ile bitiyor ve sonraki hikayelerde de tüm bu yaşananların sonrasını takip ediyor olacağız.
All Flesh is Grass, bir önceki kitabın bitişinden, 8 ve 9.Doctorların, 10.Doctor'u durdurmak için düşmanları ile işbirliği yaptığı noktadan devam ediyor. Bir önceki kitap, Doctor'un, ölümün evrene yayılışına şahit olmasıyla beraber bir plan oluşturup Kotturuh'a savaş açışını içerdiği için biraz daha aksiyon ve macera odaklıyken, 8. ve 9.Doctor'un da olaylara dahil oluşuyla beraber bu kitapta bence Una McCormack'in üç farklı enkarnasyonun da karakterlerini çok iyi tanıyan bir yazar oluşuyla beraber zaman zaman oldukça komik, zaman zaman da oldukça duygusal sahnelere odaklanmış bir kitaptı.
Kitabın, üç Doctor'u bir araya ve zaman zaman da karşı karşıya getirişi oldukça keyifli olsa da, bence Time Lord Victorious serisinin en önemli ve ilgi çekici noktaları olan Kotturuh'un planı ve işleyişi ve buna karşılık olarak herkesi ve her şeyi kaybetmekten yorulmuş ve kontrolü ele almaya kararlı olan
Şaraba düşmüş ve şarabı günahtan görmeyen keyifli bir düşünür... Binom açılımını keşfetmesiyle ve bunlara katsayıları eklemesiyle dikkat çeken bir matematikçi... İran ve Doğu edebiyatına baktığımızda, rubainin kurucusu olan sağlam bir edebiyatçı... Söyledikleri günümüzde bile güncelliğini koruyan etkili bir filozof! Pek çok bilim alanıyla ilgilenmesinin yanında celali takvimi de bulan bir toplumcu! Evet, Ömer Hayyam'dan bahsediyorum. Kendisi, hayatına daha ilk bakışta çok yönlülüğünü gösteriyor. Ne zaman yaşadığıyla ilgili tam tarihleri bilinmeyen Ömer Hayyam, felsefenin altın olduğu dönemlerde özgürce düşünebilmiş ve bu düşüncelerini dörtlüklerine taşıyabilmiştir. Dörtlükleriyle oldukça bilge bir filozof ve şair olduğunu kanıtlarken; Hayyam öldükten sonra birer ikişer yazıya geçilen dörtlükleri, ancak 15. yüzyılda kitap haline getirilebilmiş ve günümüze kadar ulaşmıştır. Ömer Hayyam dörtlüklerinde genel olarak yalın ve günlük konuşma tarzında bir dil kullanıyor. Tarzı ise kendine has; bazen tatlılaşıp şaraba düşüyor, bazen isyan ediyor ve bazen de sivri diliyle saldırganlaşıyor. Dörtlüklerinde aşk, şarap, günah, dünya, insan, fani yaşam, tanrı ve tanrıya sitem gibi temaları işliyor.
Dörtlükler'i şarapla okumanız tavsiyemdir. Ömer Hayyam şarap hakkında o kadar güzel konuşuyor ki, ağzınız sulanıyor şarap için... Sosyal medyadaki "Oops I Did It Again" akımı gibi, hemen şarapta bulmak istiyorsunuz kendinizi... Eserinde, O'na göre tek bir dünya ve o da şu an içinde yaşıyor olduğumuz... İyiliklerimizin de günahlarımızın da karşılığını içinde yaşadığımız dünyada görüyoruz. Anı yaşamanın, mutluluk ve zevkleri kaçırmamanın önemini vurguluyor. İyisiyle kötüsüyle hayatımızı sahiplenmemiz gerektiğini ifade ediyor. Dini bir gösteriş ögesi haline getirenleri sertçe eleştirmekten
