Aşk ve Nefret
Bir kadın, bir adama "Seni seviyorum," dedi. Adam da "Kalbim keşke aşkına layık olsaydı!" diye karşılık verdi.
Kadın "Sen beni sevmiyor musun yoksa?" diye sordu. Adam da baktı, hiçbir şey demedi.
Sonra kadın çığlığı bastı: "Senden nefret ediyorum!"
Adam da ona dedi ki: "Kalbim nefretine de layık olsaydı!"
Ömürleri cephede geçen, korku eşiğini çoktan aşmış bir jenerasyondu. Her günün "son gün" olabileceğini düşünerek, can pazarında bile hayatın güzelliklerini yaşamaya gayret ediyorlardı.
Bundan sonra, rütbenin çok defa dilenerek de alınabildiğini ancak gerçek saygının kazanılabildiğini öğrendim. Haksızlığa uğrayıp arkada kalmanın, hak etmeden terfi etmeye üstün olduğunu anladım.
“Varsın o yaşasın da bir daha ölünceye kadar yüzünü görmeyim. Varsın yaşasın da... Varsın yaşasın. Dağlarda kurt sürüsü kadar çocukları olsun. Varsın o yaşasın da, ben öleyim."