Mert Karakuş
@organize34
İstanbul
7 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu kalabalığın içine gözlerim kapalı olarak karışsam bir kuvvet beni muhakkak hiç şaşırtmadan doğru ona götürecektir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusunu vermemişti. etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığının gururu içinde, memnun olmaya çalışmıştı. şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu.
fakat niçin bu istek bir imkânsızlıkla beraber gelmişti? niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu, hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu? niçin? kimin için?..
şu satırları okurken birçok insanın kendini bulduğuna, tanıdık geldiğine o kadar eminim ki.
--- spoiler ---
kitabın başından bu yana yusuf gayet tutarlı anlatılıyor. hele kendi yetiştirildiği yerden, kültürden koparılıp hiç bilmediği bir hayata, yaşam biçimine uyum sağlama çabası, sağlayamayışı, kendi kültürünü özleyişi ve bu entegre olamayışının tüm hayatını etkileyişi çok güzel aktarılıyor.
yusuf'un boşvermişliği, gereksiz asiliğinin bedelini ödeyişini de net bir şekilde görüyoruz.
gerçi sabahattin ali'nin romanlarında genelde ana karakter biraz miskin, çalışmayan ve çalışmayı pek sevmeyen bir tipleme oluyor. ama en çok bu romanda bunun etkisi net hissediliyor. kitapta en romantik karakter deniyor ama ben çok bir romantikliğini göremedim.
yusuf ancak muazzez ile ilgili bir atraksiyonu yumurta kapıya dayanınca yapıyor. onun haricinde kendi tabularını asla yıkamıyor, böyle şeyler yapmaktan çekiniyor, kendine yakıştıramıyor falan.
roman oldukça akıcı, kendinizi kaptırıyor merak ediyorsunuz, güzel tahliller var ama cidden bir yarım kalmışlık da mevcut çok belli. yani devamı gelecek gibi başlanmış ama malum durumlardan getirilememiş maalesef.
--- spoiler ---
dün itibariyle bitirdiğim enfes ötesi roman. sadece roman demek haksızlık olur, hayatın temel yapı taşlarını oluşturan, hayata hayat dememizi sağlayan her unsuru içinde bulunduran ve iliklerinize kadar hissettiren bir rehber.
--- spoiler ---
ben en çok ilyuşa ve ivan'ı sevdim.
ilyuşa ile tanıştığımız bölüm, büyük engizisyoncu kısmı, staretz zosima'nın abisinin ölmek üzereyken hayatı ve şartları sorguladığı kısım ile zosima'nın düelloyu yarım bırakarak askerlik kariyerini sonlandırması ve dmitri'in mahkeme bölümü en etkilendiğim ve okurken içimde bir şeyleri hareketlendirip, beni heyecanlandıran kısımlardı.
ilyuşa ile ilk tanıştığımız kısımda babasına yapılan haksızlığa karşı dik duruşu ile asaleti, bu kadar çaresizliğe rağmen kendinden ödün vermeyişi çok ama çok güzeldi. ailenin içinde bulunduğu durumu dostoyevski bize çok güzel yansıttı. ilyuşa o kadar delikanlı bir çocuktu ki babasına alyoşa tarafından verilen parayı deli gibi ihtiyaçları olmasına rağmen ilyuşa'nın yüzüne nasıl bakarım diye çekindi ve reddetti.
ivan'a bayıldım. adam her haliyle gerçekten asil, bilgili ve mantıklıydı. büyük engizisyoncu bölümü için denecek bir şey yok zaten muhteşem ve ötesiydi. ivan'ın hayata bakışı olsun diyalogları olsun, diğer insanlara davranış şekliyle her zaman farklılığını hissettirip biraz daha beni kendine çekti.
mahkeme kısmı ise tam bir başyapıttı. o kadar güzeldi ki kendimi resmen duruşmada gibi hissettim. bu bölümü okurken dostoyevski'ye saygım birkaç bin kez daha arttı.
resmen gerçek bir duruşmada gerçek bir savcı tarafından yazılmış esas hakkında mütalaa okudum. o yetmedi bu sefer savunma kısmına geçti ve harika bir savunma yaptı.
tek beğenmediğim ve ayar olduğum alyoşa idi.
alyoşa'nın niye herkes tarafından bu kadar sevilip, saygı duyulduğunu ve el üstünde
yüreğimin tam ortasında büyük bir yorgunluk var. asla olamadığım kişi beni üzüyor, ondan bana kalan anılardan neye olduğunu anlayamadığım bir özlem kabarıyor. umutlara ve kesin inançlara çarpıp düştüm, benimle birlikte bütün batan güneşler de düştü...
