Demek insana öyle küstah ve zorba değil de birazcık vicdan sahibiyle hemen uzlaşmacı oluyor...
Sayfa 21 - Everest Yayınları
«Türkiye'den güzel ülke var mıdır dünyada Durmuş abi?»
Savurup sigarasını, «Yoktur köylüm!»
«En güçlü ulus da Türk ulusudur değil mi?»
«Ne hususta?»
«Her hususta canım...»
«Valla... Güreşte desen "belki" diyebilirdim, onda da geçtiler bizi; sondan birinci geliyoruz!»
«Güreşe bakma! Öteki hususlarda...»
«Hangi hususlarda mesela?»
«Mesela savaşta!..»
«Neremiz güçlü savaşta?»
«Her yanımız! Biz dünyada her ulusu yeneriz!..»
Gülüyor Karataşîı şoför Durmuş.
«Bir Türk dünyaya bedeldir, ne gülüyorsun?»
«Savaşta güçlü olmak için sanayide güçlü olmalı...»
«Güçlü değil miyiz sanayide?»
«Nasıl güçlü? Baksana, şu kamyon İngiliz, gelen İtalyan, giden otomobil Amerikan, gelen jeep Amerikan, gelen minibüs Alman! Hepsi böyle Alman,
İtalyan, İngiliz, Amerikan... Nazilli'de bir basma fabrikası var, onu da Sovyetler Birliği kurdu Atatürk sağken. Şu gelen traktör de Amerikan; bak dingilli...»
«Biz istesek Yunanistan'ı alamaz mıyız?»
Güldü Durmuş, «Bilmem!»
«Avrupa'yı alamaz mıyız?»
«Bilmem...»
«Yenemez miyiz Sovyetler'i filan?»
«Bilmem...»
«Beni kızdırmak için böyle diyorsun!..»
«Niçin kızdırayım? Sen okulda okudun, ama yapmadın askerlik! Görmedin büyük şehirleri, büyük fabrikaları, araçları. Biz, gerekirse yurdumuzu savunabiliriz
kahramanca. Ama ötesine aklım ermez. Dünyada çok ulus var, Sovyetler filan çok ilerledi! Biz...»
«Biz de geri kaldık öyle mi?»
«Geri, yoksul, hem de cahil...»
«Padişahlar yüzünden değil mi?..»
«Siyasete aklım ermiyor köylüm! Yalnız, çok düşmanımız var dışarda, içerde; her biri ötekinden baskın...»
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir kavle göre Kitab-ı Mübin, Kur'andan ibarettir. Yaş ve kuru, herşey içinde bulunduğunu, şu âyet-i kerime beyan ediyor. Öyle mi? Evet, herşey içinde bulunur. Fakat herkes herşeyi içinde göremez. Zira muhtelif derecelerde bulunur. Bazen çekirdekleri, bazen nüveleri, bazen icmalleri, bazen düsturları, bazen alâmetleri; ya sarahaten, ya işareten, ya remzen, ya ibhamen, ya ihtar tarzında bulunurlar.
"Küçük bir boks maçı esnasındaydı. Rakibimi fena halde hırpalıyordum. Bir ara etrafımdan gelen seslere dikkat ettim. Bu sesler daima galibin lehine yükseldiğini işittiğimiz takdir, mefduniyet sesleri değildi. Bilakis bir zulüm ve haksızlık manzarası karşısında duyulan boğuk isyanlara benzer gürültülerdi.
Rakibim güzel bir çocuktu. Bana öyle geldi ki ahali, kadınlar benim kadar çirkin bir insanın bu güzel yüzü harap etmesine tahammül edemiyordu. Zihnim karıştı. Yanlış bir hareket yaptım. Yüzümü kan içinde bırakan müthiş bir yumruk yedim. Orada olup da ahalinin nasıl sevinçle haykırdığını işitseydin Necdet.
Evet bu ahali, bu dakikada sırf çehrem için bana düşmandı. Ezilmemi istiyordu. Yüzümdeki yara iki gün bile devam etmedi. Fakat bu vakanın yüreğimde açtığı yara senelerce işledi.
Meşhur bir dünya şampiyonu olmak arzusundan vazgeçtim. Bu, sakil yüzümü hesapsız insanlara tanıtmaktan, hesapsız gözleri üşütmekten başka şeye yaramayacaktı."
“Başkalarıyla sohbet ve latife etsem de yemin ederim ki gönlümde senin muhabbetinden başkası yerleşmez. Güneş battığı zaman insan nasıl güneş yerine önüne bir kandil koyarsa ben de öyle yapıyorum.”
