VADİDEKİ ZAMBAK
(Roman)
Sabah sabah hüzünlü bir kitabın daha son sayfasını kapattım.
Bazı kitaplar bittiğinde hikâye sona erer. Bazılarıysa tam o anda zihninizde yaşamaya başlar.
Ağacın Hafızası, Alzheimer hastalığını anlatan bir kitap olmanın çok ötesinde; hatırlamanın, unutmanın, aile olmanın ve sevginin sessiz gücünün hikâyesi. Küçük Jan'ın gözünden anlatılan bu yolculuk, bir çocuğun dedesine duyduğu sevgiyi öyle doğal ve içten bir şekilde aktarıyor ki sayfalar ilerledikçe kendinizi o ailenin bir parçası gibi hissediyorsunuz.
Yazarın sade dili, kısa bölümleri ve güçlü metaforları sayesinde kitap bir çırpıda okunuyor. Ama etkisi uzun süre kalıyor. Özellikle dedesiyle yaptığı sohbetler ve anıları koruma çabası, kitabın en dokunaklı yanlarından biri.
Bu kitabı kapattığımda aklımda tek bir düşünce kaldı: İnsan bazen her şeyi hatırlayamaz. Ama sevildiğini hatırlar.
Kitaba puanım:8/10
#AğacınHafızası #TinaVallès #KitapYorumu #NeOkudum #KitapÖnerisi OkumaGünlüğü
Reklam
Bu kitabı bugün 8 saatte bitirdim sanırım. İlk kitabı daha iyiydi diye düşünüyorum. Gerilimli bir kitap evet konusu değişik ama midemi bulandıran ve bunun yapılmasının ne gereği vardı dediğim şeyler çok oldu. Bırakmayı düşünmeme rağmen yine de işin sonu nereye varacak diye merak ettiğim için bitirdim, diğer kitabına da başladım.
Okumayanlar için spoiler olacak bundan sonra yazdıklarım.
Mesela neden Ölüm bu sözde oyun dediği canavarlığı bırakıp da maskesini çıkarıp Afra nın karşısına çıkmıyor? Evet çoklu kisilik bozukluğu var, biliyorum ama neden sadece kızın karşısına gecip de ona hafızasını kaybetmeden önce birlikte yaşadıkları anlardan bahsetmiyor?
Daha anlam veremediğim çok şey var, uzatmak istemiyorum. İlk kitabını okumuştum bunları da okuyayım dedim (canım sıkılarak okuyorum, diğer kitabın 130.sayfasındayım hala kayda değer gelişmeler yok). Gerilim olsa da öyle ahım şahım değil, beni germedi doğruyu söylemek gerekirse..
Siz de isterseniz kitabı okuyabilirsiniz. Kitaplı günlerle kalmanız dileklerimle!
Peşinden gittiğim şey muhtemelen içimdeki karanlığın kuyruğuydu. Onu tesadüfen görmüş, ardından gitmiş, ona tutunmuş, sonrasında daha derin bir karanlığın içine düşmüştüm.
Nedense bu kitabı okurken aklımdan 2023 Hatay depremini çıkaramadım. Kitaptaki karakterler nasıl Japonya'daki depremden sonra içindeki buruk bir hüzünle yaşamlarını devam ettiriyorsa biz de öyle yaşamıştık. Böyle olunca kitaptaki duyguları daha iyi anladığımı düşünüyorum. Bana bir kez daha hayatta ne kadar kötü şeyler olursa olsun asla durmadığını, hep bir yerlerde insanların yaşama iyi ya da kötü şekilde devam ettiklerini ve her şeyin ne kadar geçici olduğunu hatırlattı.
#ölümcülkonular
"Sana yalan söylüyorlar. Hepimize yalan söylüvorlar. Biz de buna boyun eğiyoruz çünkü bir yerlere gelmek istiyoruz. İşte bizi böyle kandırıyorlar. İhtiyacımız, arzumuz...
Kendine Ait Bir OdaHayata Dair
Yazar İngiltere ve dünya tarihi boyunca kadınlar hakkında derlediği araştırma yazısına kendi duygu ve yorumlarını kayarak muhteşem tesbitlerde bulunmuş bence.O kadar çok etkilendim ki aklıma bir kadın olarak kendi yaşantımdan kesitler geldi.Mesela bir ehliyet almak için çalışma hayatımda taaaa 35'li yıllarımda almıştım.Oysaki benden bir yıl küçük olan erkek kardeşim 18 yaşını bitirir bitirmez babam hemen ona ehliyet almıştı.Düşünün ben neredeyse 17 yıl sonra kendi çabamla almak zorunda kalmıştım...Öyle olunca da hiç bir zaman iyi bir sürücü olabilmek için yeterli deneyimim olmadı.Ben kitaptan çok etkilendim, okunması gereken iyi bir kitaptı bence.
Reklam
Reklam