İnsanın zorlandığında, telaşlandığında, heyecanlandığında, hüzünlendiğinde, güçsüzleştiğinde, hissettiği duygularına, düşündüklerine yani kısacası kendisine ağma (kör) olmamasıdır. Bedeninin, ruhunun duyguların verdiği sinyallere sığar olmamaktır. Yüzümüzü kendimize, acımıza, telaşlarımıza, heyecanımıza, öfkemize dönebiliyor olmaktır. Öz şefkat, en çok ihtiyacın olduğunda, kendine tıpkı iyi bir arkadaşına yaklaştığın gibi yaklaşabilmeyi öğrenebilmektir.