Özlem Gülcan

Beklememeyi öğretiyorum çünkü kendime. Kurmamayı, hayatın işine karışmamayı bazen. Yarının kestirilemez hallerine önceden isim takıp da, koşullamamayı kendimi.
Nereye gidersen git kendini de götürüyorsun yanında ve beraberinde bütün hıyarlıklarını, bütün rezilliklerini, bütün pişmanlıklarını.
Aşık ol, çocuk. Aşktır bizi çıkaracak olan bu bataklıktan.
İnsan, kendiyle kilometrelerce uzak düştüğü modern hayata ne zaman ikna olmuş diye düşündük ya sonra. Ne zaman alışmış şehrin kafesine kapatılmaya.
Bir şeylerin olmasını bekliyorum sanki bir yandan. Bir şeyler olsun. Hikayenin akışını değiştirecek bir şeyler. Hayat her şeyi benden beklemesin istiyorum.