Yırtıcı ve sağır ruh, gel üstüne kalbimin,
Secde edilen kaplan, vurdumduymaz canavar;
Titrek parmaklarımı daldırma isteğim var
Sıklığına bir süre o kabarık yelenin;
Eteğinin içine, kokunla dolup taşan,
Keder yüklü başımı gömme arzusudur bu,
Solgun bir çiçek gibi, içe çekme arzusu,
Tatlı küf kokusunu ölmüş aşkımdan kalan.
Uyumak istiyorum! yaşamdan çok uyumak!
Bir uykunun içinde, daha tatlı ölümden,
Öpücük yayacağım hem de hiç çekinmeden
Senin güzel tenine, bir bakır kadar parlak.
“Başkaları senin bu tavırlarını alttan alıyor olabilir ama ben onlar gibi değilim. İyileşmekten korktuğun için açık bıraktığın yaranın üzerine basarım. Canımı sıkarsan canını yakarım,”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aylardır yoldaymış gibi hissediyordum kendimi. İçimde kavimler yer değiştirmişti. Hem hiçbir şey zerrece değişmemiş hem de her şey ebediyen farklılaşmış gibiydi.
Nasıl bağlanmadıysa yere ve zamana
bağlanmadı kendine de ömür boyu
dağlara tırmanan atlar gibi
soluk soluğa yaşamak istedi dünyayı
bir şahan gibi bulutlara kurdu
dumanlı sevdaların yörük çadırını
sıradan bir gezgin değildi hiç
dövüşür gibi yaşadı yolculukları
belki korkusuz sayılmazdı büsbütün
korkardı korkulara düşmekten zaman zaman
Sayfa 378
“Ben çok mu keyif alıyorum sanıyorsun? Küçükken erkek gibi büyüdüğüm için bu durum benim hoşuma mı gidiyor? Erkek değilim anne ben! Öyle de hissetmiyorum! Korktuğun buysa eğer, hala kadın olmaktan memnunum ve cinsiyetimi değiştirmek gibi nir isteğim yok! Ki besbelli ki böyle bir niyetim olsaydı sana söylemezdim!” Sesim yüksekti evet ama sanki beni duymuyordu. Söylediklerim ona ulaşıyordu ama o bana sağırdı. “Babam erkek olmamı istedi diye küçükken erkek gibi davranmaya çalıştım. Ama bu babam beni daha çok sevsin diye düşündüğünden değil, çocuk aklımla babamı mutlu etmek istediğim için! Şimdi ise kardeşim için yapıyorum. Bunu anlamak çok mu zor anne? Her gün evden çıkıp insanların gözünün içine bakarak erkek rolü yapmak, zaten küçükken erkek olmak istiyordu diye düşününce sana basit mi geliyor? Ben artık beş yaşında değilim. Büyüdüm ve olgun bir kadınım. Eğer öyle olmasaydım babamın isteğini reddeder ve başının çaresine bakmasını söylerdim. Lütfen sende büyü ve eğer kararım erkek olmak yönünde olsa dahi buna saygı duy!”
Yüksek öğrenim yıllarında Başkent sokaklarında ceplerimi ellerimle doldurarak yürürken ilerde bir karım olacağını, çocuklarım olacağını düşünürdüm. Yüzsüz, bedensiz bir seydi bu kadın; bir gölge gibi düşlerimin arasından sıyrılır,geçer giderdi zaman zaman. Sensin o kadın. 0 çocuklar Memo ile EIif. Annemle babam Bilecik'te Şoşanın yanında yanyana iki mezarda uyuyorlar. Annem 1938'de, babam 1957'de öldü. İki ölüm arasında 20 yıllık bir ara var. Ama iste ikisi de yan yana yatıyor. Bir gün gidelim. Gidelim mi? Büyükannemle Hasan amcam da şu koyu yeşilliğin altındalar. Ama yanyana değiller.
"Sizin hiç babaniz öldü mü?"
Sayfa 40
