PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ARAFTA ~ GEORGE SAUNDERS
Merhaba sevgili kitapseverler; Ölümle yaşam arasında sıkışmış ruhların korosundan, insanı derinden sarsan bir başyapıt: Arafta. George Saunders'ın 2017 Man Booker Ödüllü bu romanı, sadece Başkan Lincoln'ın oğlu Willie'nin trajedisini değil, hepimizin hayatla, pişmanlıklarla ve bırakamadıklarımızla olan hesaplaşmasını anlatıyor.
Tiyatro metnini andıran, onlarca ruhun konuştuğu, tarihi belgelerle beslenen bu yapıyı okurken bir ruhlar korosunun içinde kayboluyorsunuz. Arafta Kalmak: Bir Metafor Olarak "Bardo": Bu sadece ölüm sonrası bir yer değil aslında hepimizin hayatta bırakamadığımız pişmanlıklar, kırgınlıklar ve tutkularla yaşarken de sıkışıp kaldığımız bir ruh hali. Willie'nin babasına duyduğu bağlılık, diğer ruhların dünyevi işlere olan takıntıları... Bunların hepsi birer metafor olarak karşımıza çıkıyor.
Lincoln'ün oğlunun mezarına gidip onu kucakladığı o son derece insani ve dokunaklı sahnede statü, tarih ya da zamanın ötesinde, evrensel bir baba sevgisi ve dayanılmaz bir acı yatıyor. Beni en çok etkileyen, her bir ruhun kendi hikayesine olan tutkusu ve o ara bölgede sıkışıp kalma nedenleri oldu. Bu türde, sınırları zorlayan ve sizi alıp farklı bir evrene götüren kitaplardan hoşlanıyorsanız, Arafta kitaplığınızda kesinlikle yer almalı. Bazen bir kitap sadece iyi bir hikaye anlatmaz; sizi alır, içinizdeki bir odaya götürür ve orada, yüzleşmekten kaçındığınız şeylerle baş başa bırakır. Bu kitap da tam olarak böyle bir etki yarattı bende.
Saunders, bu ustalıklı anlatımla bize şunu hatırlatıyor: İlerlemek, ancak tutunduğumuz hikayelerin ağırlığından kurtulabildiğimizde mümkün. Okunması bazen zorlayıcı ama kesinlikle hayatınıza dokunacak, dönüp dönüp düşündürecek bir edebi şaheser.
Siz hayatınızda sizi "araf"ta hissettiren,
Abşalom Abşalom ~ William Faulkner
Geçmiş asla ölmez. Hatta geçmiş değildir bile.
Merhaba sevgili kitapseverler;
Bir Kazı Çalışması: Abşalom, Abşalom! Okuru, Güney'in çürüyen aristokrasisinin enkazına gömülü bir hakikati ortaya çıkarmaya çağırıyor. Bu roman hikâye anlatmıyor; aksine, içinize işleyen sorular sorduruyor.
Yine Faulkner’a özgü o uzun, karmaşık ve soluk kesen cümlelerle, Thomas Sutpen'in gizemli ve lanetli hayatını farklı anlatıcıların perspektifinden okuyoruz. Her anlatıcı kendi gerçeğini yaratırken, tek ve nesnel bir hakikat diye bir şeyin olmadığını anlıyoruz. Roman, Amerika'nın en büyük yaralarından biri olan ırk meselesini, bir ailenin trajedisi üzerinden derinlemesine sorguluyor.
Peki nedir bu "Abşalom"?
İsmi, Eski Ahit'teki en trajik hikayelerden birine, Kral Davut'un oğlu Avşalom'a göndermedir. Oğul, babasına isyan eder ve saçları bir ağaca takılarak ölür. Kral Davut'un yaktığı ağıt yüzyılları aşar:
"Oğlum Avşalom, oğlum, oğlum Avşalom! Keşke senin yerine ben ölseydim!"der.
Abşalom’un saçlarının ağaca dolanarak ölmesi, metinsel bir karşılık taşır. Ahit’de bu sahne sadece bir ölüm değil, bir gururun bedeli, bir isyanın kendi ağına düşmesi anlamına gelir. Yani Davut’a başkaldıran oğul, en çok övündüğü (güzel saçlarıyla simgelenen) özelliği yüzünden ölür.
Faulkner, bu kadim trajediyi alır ve modern bir ailenin çöküşüne uyarlar. Tıpkı Davut'un ailesinde olduğu gibi, Sutpen ailesi de ırkçılık, ensest, nefret ve intikamla yok olur.
Son sözü yine Faulkner söyler; İnsan, kendi inşa ettiği şeyi neden kendi elleriyle yıkar?
Faulkner okumayı çok seviyorum ve hep seveceğim.. Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
Onu Ayışığında Aramak ~ Mizuki Tsujimura
Kitabı zorla bitirdim diyebilirim. Kitap, Eiji Edebiyat Ödülünü kazanmış. Geçen gün ben annemin ölüm yıldönümünü anarken şöyle bir şey yazmıştım hikayeme: Keşke ölüler senede 1 gün olsa gelebilseler diye. Kitabın konusuda buna benziyor. Ölüm hakkında yazmak her zaman zordur. Ben gerçekten beğenmedim. Ancak dünya çapında bu kadar sevilmesinin arkasında saflık ve doğrudanlık maskesi altında, karmaşık insani duyguları anlatabilmesi yatıyor diyebilirim. Basit cümlelerin altında yatan asıl, söylenmeyen duygu ne? sorusu için okunabilir belki. Çok masalsı geldi bana. Ama bu konu bana göre o masalı kaldırmıyor.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
