Kurtuluş gibi görünen her şey, bazen yeni bir esaretin başlangıcıydı.
“Aşk insanı iyiliğe ve nezakete götürebildiği gibi sertlik ve kötülükte de asılı bırakabilir. Paradoks burada başlar. Kişi kendine yaklaşacak mı yoksa kaçacak mı? Aşk neyi gizlediysen onu büyütür, neyi bastırdıysan ortaya çıkarır, neyi inkâr ettiysen onu önüne bırakır. Ve aşkın asıl gücü insanı mutlu etmesi değil gerçek kılmasıdır. Gerçek olmak ise her zaman saf olmak değildir ama saflaşma ihtimali de ilk kez orada belirir.”
Sayfa 62
"Söyler misiniz bana, hak ve adaletin, hukukla bir ilgisi var mı?"
Ingram tebessüm ederek, "Adaletin değil ama adalenin ilgisi var.", dedi.
"Gücün mü yani?" diye sordum kuşkuyla; Ingram başını salladı. "Ama buna karşın hukuk vasıtasıyla adaleti sağlamamız lazım öyle değil mi?" dedim.
"İşin içindeki paradoks da o," diye karşılık verdi. "Aslında adaleti sağlıyoruz."
Sayfa 69 - Can sanat yayınları
Dawkins'in masum ve mantıklı görünen bir baska sorusunu "Tanrı evreni yarattıysa hemen ardından gelecek soru 'Tanrı'yı ne yarattı?" sorusu olmalıdır." şeklinde özetleyebiliriz. İlkokuldan İtibaren çocukların da sıklıkla aklına gelen bu soru, biraz mantık biliyorsanız "soru" değil, "paradoks"tur. Zira bir şeyi "Ne yarattı?" diye sorduğunuzda sorunun içinde o nesnenin "yaratılmış bir şey olduğu" iması vardır. Yani "Tanrı'yı kim yarattı?" sorusu, Tanrı'nın yaratılmış bir şey olduğu kabulüne dayanır ve hiçbir din "yaratılmış bir Tanrı'ya dayanmaz. Soru bu haliyle tam bir mantık faciasıdır ama akıl aydınlanmasını savunan Dawkins gibi modern bir zihnin bile bu çocukça tuzağa kolaylıkla düşebildiğini görmek, insan aklının sınırları açısından bize ilginç ipuçları verebilir. Aptal olduğundan mı? Hayır. Esas neden; inancın, tüm mantık kuralları açısından ilk ve tek gereklilik olması, ondan kaçınmanın ne kadar zor ve anlamsız olduğu gerçeğidir. Göze indirilmiş akıl, aklı da gözü de kör eder.
Ne var ki, paradoks olana tekrar tekrar cesaret etmek, imkânsızı hep yeni baştan denemek gerekiyor.
