Seyir kitabı ile ; Mina’nın kendini bulma yolculuğuna eşlik ettiğim ve gelişimi, dönüşümü, iyileşmesi sırasında “doğru nefes” kavramının önemini anladığım bir hikaye okumuştum Pirayeden. Birçok kişi gibi
“Nefes terapisi” arkadaş grubumuzda da gündem olmuştu bu kitapta sonra.
Kitabın yazarının da bir nefes eğitmeni olduğunu araştırınca öğrendik. Kendi işini, romanla güzelce harmanlamış, dedik.
FAKAT,
Can Borcu kitabının, Seyirdeki Mina’nın Lara versiyonu olması çok tekrar gibi geldi bana. Aynı yolculuğu farklı güzergahtan ama aynı sonla dinlemek gibi. Güzergah farklı olsa da yollar da benziyor, yolculuk da..
Diyeceğim o ki, sıkıldığımız kitapları bırakmak da bir özgürlüktür
Bu aşka dair herkesin mutlaka bir yorumu ve bir bilgisi vardır.En azından edebiyat severlerin...Nazan Arısoy bu kitabı kendi kalemiyle Piraye'nin ruhunun birleşimi olarak yazmıştır.Kitapta Piraye'nin Nazımını bizzat Pirayeden okuruz.Yer yer Piraye'den Nazım'a mektuplar yer yer Piraye'nin Nazım'a karşı hiç kimsenin erişemediği duyguları kaleme almıştır.Fakat kitabı tamamen Pireyeden yana olup taraf tutarak yazmıştır.İçerisindeki mektupların araştırılması gerekir.Aksi hâlde Piraye'nin olmayan ama Pirayeninmiş gibi görünen mektuplar ve bazı olay sıralanışı bizleri yanlış yöne çekebilir.Bütün bu söylenenlere rağmen güzel kitaptı vesselam.
İyi okumalar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Pirayeİnsan ve Hayat
Canan Tan’ın kaleme aldığı Piraye, güçlü duyguların ve çelişkilerin iç içe geçtiği, kadının toplumdaki yerini, ailesel bağları ve aşkın karmaşıklığını işleyen etkileyici bir roman. Roman, adını başkahramanı Piraye’den alıyor ve onun hayatı üzerinden geleneksel değerlerin ve bireysel özgürlüğün çatışmasını derinlemesine ele alıyor.
Konu
Piraye, İstanbul'da eğitimli bir genç kadındır. Güneydoğu Anadolu'dan gelen bir doktor olan Haşim'e aşık olur ve evlenir. Ancak, Piraye'nin evliliği, kültürel farklar ve geleneksel beklentilerle şekillenen bir mücadele haline gelir. Piraye, Haşim'in ailesine ve çevresine uyum sağlamakta zorlanırken, aşkın yerini zamanla hayal kırıklığı ve hüzün almaya başlar.
Devamını bloğumdan okuyabilirsiniz:
readerathome.blogspot.com/2024/09/piraye-...
PİRAYE!
Romani yeni bitirip hemen incelemeye geldim. İçim hâlâ buruk.
Ah İstanbul’un özgürlükçü Pirayesi…
Romanın başında şiirlerle ilerledim ve işte kürk mantolu Madonna geliyor dedim. Yanılttı. Güzeller güzeli, Çalışkan ve özgür ruhlu Piraye ve Diyarbakırın gözde ağası Haşim Bey… E aralarında bi aşk doğar mı dersiniz? Tam anlamıyla o hissiyatı Pirayeden alamadım. Haşimin duyduğu hisler ise aşk mı emin olamadım. Kitabın sonuna kadar sanki düz duygularla hayatını devam ettirip hiç bişey hissetmeyen birini okuyor gibi hissettim. Piraye keşke duygularını aktarmakta bu kadar gecikmeseydin. Ama ülkemizde hele ki doğuda kadınlarımız da tam anlamıyla böyle hayat sürmüyor mu? Duyguları alınmış gibi… Haşimin yaptıklarının hiç bir affı yoktu. Okurken adeta içim acıdı. Ama yine de bu hikaye çok özeldi..
Canım Piraye sevmek her zaman kendinden ödün vermekti ve bu aşk senden seni aldı. Seni siz yaparak;)
Kitap İstanbul’da yetişen Piraye ve Diyarbakır’da yetişen aşiret ağası Haşim Bey arasındaki aşkı konu alır. Piraye insanlığa önem veren, güçlü, özgürlüğe aşık, şiire tutkun biriyken Haşimle karşılaştıktan sonra Haşim’in Pirayesi haline gelir.
Ah Piraye mi desem ah Haşim Ağa mı desem bilmiyorum. Kitabın sonuna doğru Haşime o kadar kızgındım ki. Piraye için üzüldüm, onun için kızdım. Haşim karşımdaymış gibi kızgınlığım fiziki bir hâl aldı. Piraye’nin gönlündeki yük için gözümde yaşlar birikti.
Şimdi sorguluyorum Piraye’yi, aslında en başından tahmin edilebilir bir son değil miydi Haşim Ağanın yaptıkları. Ne kadar sevdiğini söylese de Piraye’sini koruyacak kadar yürekli değildi Haşim. Ailesinin baskısı karşısındaki korkusuyla düştüğü sevgisizlik çukurunda kendi sonunu hazırladı. İncelemem biraz sert olabilir ama aklım almıyor birini severken ikinci bir kişiyi hayatına alabilmeyi ve bunu haklı çıkaracak bahaneler üretebilmeyi.
Yazar her ne kadar bu kitap gerçek bir kişinin hayatı değil desede bu kitap aslında ikinci plana atılmış, değersiz hissettirilen tüm kadınların hikâyesi.
Bence okumalısınız ama kitap ilerledikçe Piraye’den daha çok kızgın, kırgın olabilirsiniz. Ben tüm satırları ruhumda hissetim. Keyifli okumalar.
Herkese selam, sana hasret...Mektuplara damlayanlarım
Nazım…
Aşkın, acının, direnişin, yılmayışın, bitmek tükenmek bilmeyen hasretin mavi gözlü şiir adamı…
Ona öyle aşık oldum ki okudukça gerçekten benim Nazım’ım olsaydı dedim. Her mektubu ayrı dokundu yüreğime, her mektubu ayrı bir aşka düşürdü.
İnsan okuyor içinde okuma azmi olunca ama okuduğundan anladıkları zamanla değişiyor, bunu bir kez daha anladım. Bu mektupları üçüncü kez okudum. İlk okuduğumda on yedi yaşımdaydım ve sadece Nazım ve aşkı vardı mektuplarda. Piraye’yi hiç merak bile etmemiştim. İkinci okuduğumda otuz iki yaşımdaydım ve artık sadece mektuplara damlayan aşkı değil Piraye’nin acısını da görebiliyordum. Çok kızgındım Nazım’a Piraye’sini aldatmasını sindiremiyordum. Ben de Piraye gibi düşünüyordum “Bir yürekte iki sevda olamaz.” Çünkü aldatılmışlığı biliyordum artık. Algılarım artık mektuplarda başka duyguları da seçebiliyordu. Canımın acısıyla da okuyordum artık. Ve son okumam Nazım’ın deyişiyle:
“Ne güzel şey hatırlamak seni ;
Ölüm ve zafer haberleri içinden
Hapiste ve yaşım kırkı geçmişken.”
Bu bakışım ona son bakışım olabilir ama Nazım’ın o mektuplarının sahibi olmayı çok istedim. İlmek ilmek dokuduğu kumaşları giymeyi, emek zahmet yaptığı sandıkta biriktirmeyi ona dair her şeyi ve onu ölene dek yüreğimde saklamayı.
Öyle yaşamış ki ve öylesine değil. Kavgası sadece kendi değil ülkesi, insanları, aşkı, aşkının sevdikleri. Mehmet’e yani Piraye’nin eski eşinden olan oğluna” o benim oğlum” deyişi, biyolojik babası olmasa da o müthiş sahiplenişi…Senle biz hiç olmasak da o benim oğlum deyip uzun uzun sahiplenişini okumak sayfalarca. Piraye’den mektup bekleyişi günlerce, yalvarır gibi “yaz bana” deyişi neredeyse her mektupta. Piraye’den gelen her mektubu defalarca okuyuşu… Ve Piraye’nin sırf mektup yazmayı sevmediği için pek az