Zeynep

“Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Bulutlara benzer duygular…
Kalbime döneceğim, ama hangi yolla?
geçmiş; şu an nerede olduğunu gösterebilir ama geleceğin yönünü belirleyemez.
artık o güzel atlara binip biz de gidelim