“Kendi duygusal iyiliğimizin gereksinimlerini karşılamak yerine, başkalarının bizimle ilgili beklentilerini karşılamaktan sorumlu olduk.
Bu noktayı çok güzel tanımlayan bir söylem var:
Bir çocuğun yaşamının ilk iki yılında, çevredeki herkes onu yürümeye ve konuşmaya teşvik eder ve sonraki on sekiz yıl boyunca da herkes onu oturtmaya ve susturmaya çalışır.”