Mənə elə gəlir ki, Poe bu hekayədə insanın öz içinə sığmayan zorakılıq hissini, səbəbsiz qəddarlığı və əxlaqi çöküşü elə təbii bir dillə danışır ki, oxuyarkən sanki rəvayətçinin yerində özümüzü hiss edirik. Hekayənin qəhrəmanı – spirtli içkilərə qurşanan, sevdiyi heyvanlara və nəhayət həyat yoldaşına əl qaldıran adam – əslində hamımızın qaranlıq tərəfimizin simvoludur. Poe bizi güzgü qarşısında oturdub deyir: "Bax, insan belə bir varlıqdır".
Xüsusilə diqqətimi çəkən məqam o idi ki, qara pişik sadəcə bir heyvan deyil. Birinci pişik Pluton – yeraltı tanrısının adını daşıyır. Bu artıq Poe-nin simvolizmə nə qədər dərindən yanaşdığını göstərir. Pişik həm günahın, həm vicdanın, həm də qaçılmaz cəzanın təcəssümüdür. Rəvayətçi birinci pişiyin gözünü çıxardıb, sonra onu asanda, əslində öz ruhunu asır. Amma Poe qorxuya bir az da manipulyasiya qatır – ikinci pişik, eyni görünüşdə, ancaq sinəsindəki ağ ləkə ilə... O ləkə sonradan "daraq ağacı"nın formasını alır. Yəni edam aləti. Yəni taleyin yazısı.
Mənə ən çox təsir edən hissə odur ki, Poe heç bir fövqəltəbii hadisəyə ehtiyac duymur. Divarın içindən gələn qışqırtı, pişiyin meyitlə birlikdə hörülməsi – bütün bunlar real dünyada baş verə biləcək dəhşətlərdir. Əsl qorxu bizim içimizdədir.
Poe bizi bir sualla baş-başa buraxır: Həqiqətən də şər xaricdən gəlir, yoxsa biz onu öz içimizdə böyüdürük?
Poe təkcə yazıçı deyil, psixoloji dərinliyin kəşfiyyatçısıdır. "Qara pişik" isə onun insan təbiətinin ən qaranlıq guşələrində çəkdiyi bir tablodur – çirkin, ağrılı, amma heyrətamiz dərəcədə doğru.